MATIEΣ H τροπολογία

«Αχ, όλα έπρεπε να ‘ρθουν καθώς ήρθαν…». Θυμήθηκα αυτόν – και μόνο – τον
στίχο του – μεγάλου – Καρυωτάκη, εξ αφορμής της σκοτεινής τροπολογίας Πάχτα,
που επί τρεις ημέρες, τώρα, «παίζει» σε όλες τις τηλεοράσεις. Και θυμήθηκα τον
στίχο, γιατί σε λίγο οι πάντες θα ‘χουμε ξεχάσει – εδώ, ξεχάσαμε αμέσως ότι
μεταξύ εκείνων των βουλευτών που υπέγραψαν την παραπομπή του Ανδρέα στο Ειδικό
Δικαστήριο ήταν και ένας… νεκρός! – αυτή τη θλιβερή ιστορία, στην οποία
πρωταγωνίστησαν ένας υφυπουργός, εννέα εθνοπατέρες του ΠΑΣΟΚ και σε κάποια
άλλη φάση – προ μηνός – τρία στελέχη της N.Δ. Κάτι, ωστόσο, πολύ θετικό, θα
μείνει απ’ όλη αυτή την υπόθεση.

Πρώτον, οι βουλευτές θα πάψουν: να νομοθετούν – από κεκτημένη – στο καφενείο
της Βουλής, να πείθουν τηλεφωνικώς συναδέλφους τους να «υπογράφουν»
τροπολογίες, να ποντάρουν στη σύγχυση και στη μεταμεσονύκτια θολούρα για να
ψηφίζουν νόμους που μας αφορούν όλους, να περιμένουν τα τελευταία 24ωρα των
εργασιών του νομοθετικού σώματος για να «περάσουν» «επείγοντα» νομοσχέδια, που
επί τέσσερα χρόνια τα είχαν αφήσει στην άκρη.

Δεύτερο καλό, που έμεινε ήδη: ο Γιώργος, με μια μονοκονδυλιά, «έκοψε τη μπάλα»
όσων υπέγραψαν την τροπολογία είτε από αμέλεια είτε από ευπιστία είτε από άλλο
λόγο. Αποδεικνύοντας έτσι, ότι έχει θάρρος, στόφα μεγάλου ηγέτη και δεν
δέχεται ούτε συζήτηση καν για σκάνδαλα ή και γκρίζες σκιές ακόμη. Και ορθώς θα
πράξει, πιστεύω, αν ξεκαθαρίσει πάραυτα το τοπίο και στο δικό του κόμμα ο
Κώστας Καραμανλής. Που και θάρρος έχει δείξει ότι διαθέτει και τη N.Δ. έχει
φέρει σε λογαριασμό και απ’ όλους τους Νεοδημοκράτες θεωρείται ο
αναμφισβήτητος αρχηγός.

Ο Καραμανλής, επιπλέον, έχει και «λυμένα τα χέρια» σήμερα: ο Μητσοτάκης, δεν
θα είναι πλέον υποψήφιος. Δεν θα έχει ρόλο. Γι’ αυτό και δεν κρυβόταν η χαρά
του προέδρου της N.Δ., στις Μοίρες του Ηρακλείου, καθώς τον αποχαιρετούσε.
Αλλά, σ’ αυτή τη χώρα της υπερβολής, τα τελευταία εικοσιτετράωρα, με τον φίλο
N. Χατζηνικολάου να δίνει τον τόνο, δυστυχώς επιχειρήθηκε η αγιοποίηση του
«επίτιμου».

Ναι: ο Μητσοτάκης υπήρξε μεγάλη πολιτική φυσιογνωμία. Επί μισόν αιώνα, έδινε
τον αγώνα του στο Κοινοβούλιο. Υπήρξε πρωθυπουργός, αρχηγός κόμματος,
πλειστάκις υπουργός. Αλλά, συγχρόνως, ήταν το «κάθαρμα» των λαϊκών εξεγέρσεων
του ’65, ο αρχιερέας της Αποστασίας, ο «εφιάλτης», ο δημιουργός του «βρώμικου
’89», ο εφευρέτης του «ανφαίρ», ο πολιτικός που επιχείρησε να ρίξει στη
φυλακή, χωρίς κανένα στοιχείο, τον Ανδρέα Παπανδρέου! Και βρέθηκαν, αλίμονο,
μόλις προχθές, βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, που το στόμα τους έσταζε μέλι, καθώς
αναφέρονταν, στην TV, στο πρόσωπό του…