ΓNΩMH Φάλτσο η πορεία…

Ήταν ένα ηλιόλουστο κυριακάτικο μεσημέρι, όταν στο στάδιο Αλκαζάρ μια
φωτοβολίδα διέγραφε τη σύντομη ελλειπτική τροχιά της για να βυθίσει στο
σκοτάδι το ελληνικό ποδόσφαιρο. Τα χρόνια πέρασαν, ο Χαράλαμπος Μπλιώνας
ξεχάστηκε και έμειναν μόνο οι λέξεις «βία», «χουλιγκανισμός», και… «μέτρα
καταπολέμησης» έμειναν, σαν ελεγεία, να θυμίζουν εκείνον τον δάσκαλο στη
Λάρισα.

Στην Ελλάδα του 2004, των Ολυμπιακών Αγώνων αλλά και της «φαιδράς
πορτοκαλέας», είδαμε φιλάθλους να πηγαίνουν στα γήπεδα με τις ταυτότητες στο
χέρι, αστυνομικούς να ζητούν «πιστοποιητικό αθλητικών φρονημάτων» και πίσω,
στο φόντο, εξέδρες άδειες, μιζέρια, χρεοκοπία.

Και ενώ ο φόβος όλων είναι οι «φιλοξενούμενοι» οπαδοί, έρχεται η AEK να
προσθέσει μια ακόμη πιο θλιβερή νότα στο μελαγχολικό ρέκβιεμ του ελληνικού
ποδοσφαίρου. Είναι η μοναδική ομάδα που φοβάται τους… δικούς της οπαδούς! Οι
αποφάσεις της διοίκησης να δίνει εισιτήρια μόνο στους κατόχους των μπλοκ
διαρκείας και σε όσους δήλωσαν πίστη στον «πρίγκιπα» Μπάγιεβιτς εκδίδοντας
«ταυτότητα φιλάθλου», καθώς και το αίτημα για παρουσία εισαγγελέως στο γήπεδο,
έρχονται να συμπληρώσουν το παζλ που απεικονίζει μια ομάδα διαλυμένη, χωρίς
παρόν και χωρίς προοπτική. H ίδια διοίκηση είναι που το καλοκαίρι έσπευσε να
δηλώσει στην Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού ότι αναγνωρίζει τα «κακά
παιδιά» της Ορίτζιναλ, λες και δεν ήξερε…

Αρχηγού παρόντος πάσα αρχή παυσάτω, λένε. Εκεί ακριβώς είναι το πρόβλημα
της AEK. Ότι δεν έχει Αρχηγό. H διοίκηση αναλώθηκε σε μακροοικονομικές
αναλύσεις και οικοδομικές μελέτες, ενώ την ίδια στιγμή αλληθώριζε για να μην
βλέπει το πανό – προσβολή για τον προπονητή.

Έναν προπονητή που έγινε «κυματοθραύστης» για τους παίκτες του και αποτελεί
τον μοναδικό γερό κρίκο σε μια σκουριασμένη αλυσίδα. Τη μοναδική ελπίδα της
AEK για επιβίωση.

Τουλάχιστον μέχρι να έρθει ο… σενιόρ «σωτήρας» με τους μεγιστάνες
επενδυτές.