Σύγκρουση νοοτροπιών

Ενδεικτικός της κυρίαρχης νοοτροπίας ήταν ο σχολιασμός από τους κ.κ. Λυριτζή και Οικονόμου της εμφάνισης των προσκεκλημέ-νων τους στην εκπομπή με θέμα «γυναίκες και πολιτική»

Ξεκίνησε από τις περασμένες εκλογές και αναθερμάνθηκε σε αυτές η προσπάθεια να
συμπεριληφθούν γυναίκες στα ψηφοδέλτια. Ξεκίνησε με την ταπεινωτική συζήτηση
για ποσοστώσεις, γι’ αυτή την υποχρεωτική για τα κόμματα «σκηνοθετική γραμμή»
φαινομενικής προόδου και ανανέωσης που εκφράζεται με την προσπάθεια να
παρουσιάζουν σύνθεση ψηφοδελτίων που δεν αρνείται το άλλο μισό του πληθυσμού,
που δεν το αποκλείει.

Μόνο που άλλο η υποχρεωτική σκηνοθεσία και άλλο οι βαθιά ριζωμένες
νοοτροπίες, τις οποίες βλέπουμε να αναδεικνύονται για μία ακόμη φορά, με
αφορμή όχι μόνο τη συμμετοχή των γυναικών, αλλά τη συμμετοχή μιας ακόμη πιο
«ειδικής κατηγορίας» που χαρακτηρίζονται «νέες και ωραίες». Δεν φτάνει που οι
γυναίκες αντιμετωπίζονται περίπου ως ντεκόρ προοδευτικότητας, αλλά αν είναι
και νέες συμβολίζουν και την ανανέωση, λες και τα νιάτα εξ ορισμού
προϋποθέτουν κάτι τέτοιο.

Ωστόσο η «ανανεωτική» ανάγκη των κομμάτων, που εμφανίζεται ως
νομοτέλεια σε αυτή την προεκλογική περίοδο μοιάζει να γίνεται ταυτοχρόνως και
η ευκαιρία για ένα κρας-τεστ των νοοτροπιών, της ίδιας της κουλτούρας μας, που
την επηρεάζει η τηλεόραση, το ξέρουμε.

Δυστυχώς η υπόθεση συμμετοχής γυναικών στην πολιτική παραμένει πεισματικά στη
σφαίρα του «παράδοξου». Ως τέτοια προβάλλεται καθώς βλέπουμε συχνά να
ξεχωρίζονται πάνελ γυναικεία ή να προβάλλονται οι «νέες και ωραίες» υποψήφιες,
που διαθέτουν αυτά τα χαρακτηριστικά μεν, αλλά δεν αφορούν την πολιτική.
Αφορούν ενδεχομένως επικοινωνιακές επιλογές των κομμάτων τους.

Ακριβώς αυτή τη συζήτηση είχε η πρωινή εκπομπή της NET με τους
Οικονόμου-Λυριντζή να οργανώνουν πάνελ από κυρίες, που ανήκουν σε αυτή την
κατηγορία. H εκπροσώπηση των κομματικών χώρων πλήρης. Του KKE με την κ.
Χριστίνα Παναγιωτοπούλου, του Συνασπισμού με την κ. Ρένα Δούρου, του ΠΑΣΟΚ με
την κ. Πωλίνα Λάμψα και της N.Δ. με την κ. Έλενα Ράπτη.

Ο προκλητικός μάλιστα σχολιασμός της εμφάνισής τους από τους δύο παρουσιαστές,
που έγινε μεν χάριν αστειότητας, αλλά ενδεικτικής της κυρίαρχης νοοτροπίας –
αυτή άλλωστε ήθελαν να επισημάνουν αναφερόμενοι σε χαρακτηριστικά «μοντέλων»
των υποψηφίων – ξεσήκωσε τις αντιδράσεις τους και δικαίως.

Αυτού του είδους η προσέγγιση στην ομορφιά και τα νιάτα αδικεί κυρίως την
πολιτική. Θεωρεί ότι υποτάσσεται απολύτως στους όρους του σταρ σύστεμ και της
τηλεόρασης, όπου γυναίκα, νέα και ωραία δεν μπορεί παρά να είναι γλάστρα,
φίκος, στην καλύτερη περίπτωση χαριτωμένη πλην περιορισμένων δυνατοτήτων και
υποχρεώσεων, εκτός κι αν είναι σεξ σύμπολ, οπότε θαυμάζεται για την εξουσία
που ασκεί μέσω της προκλητικής της εμφάνισης στον ανδρικό πληθυσμό.

Στερεότυπα της αγοράς όλα αυτά, στερεότυπα των σίριαλ και της
σαπουνόπερας, που φυσικά ανταποκρίνονται σε ένα μέρος της πραγματικότητας, το
οποίο κινδυνεύει να γίνει καθοριστικό αν το αποδεχθούμε ως τέτοιο. Ωστόσο
έχουν τόσο επιβληθεί ώστε αν μία κυρία είναι και νέα και ωραία και έξυπνη,
παρουσιάζεται περίπου σαν την «ασώματη κεφαλή» στο τηλεοπτικό τσίρκο. Και
κατόπιν καλείται να αποδείξει ότι δεν είναι. Έτσι κι αλλιώς η καχυποψία
αποτελεί ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της εγχώριας κουλτούρας και δεν
αφορά μόνον τα νιάτα, σφραγίζει ακόμη και τον τρόπο που το κράτος «βλέπει» τον
πολίτη, κατ’ αρχήν ασυνεπή, που πρέπει να αποδείξει την συνέπειά του, κατ’
αρχήν φοροδιαφεύγοντα που πρέπει να προκαταβάλει τους φόρους του κ.ο.κ.

H κίνηση του εκκρεμούς

Τέτοιου είδους ακραίες νοοτροπίες είναι επόμενο να προκαλούν στην δημόσια ζωή
την κίνηση του εκκρεμούς, από την πλήρη καχυποψία για παράδειγμα για μια
κατηγορία πολιτών στην πλήρη αποδοχή του «ελαττώματός» τους ως το απόλυτο
προτέρημα, που μετατρέπεται σε σύμβολο αλλαγής πολιτικής.

Αυτή η βίαιη και χωρίς κοινωνική επεξεργασία από το ένα άκρο στο άλλο
«θολώνει» το τοπίο. Και το κρατά «θολωμένο» για όλους, ενδεχομένως και για
τους νεαρούς υποψήφιους που αγωνίζονται να αποδείξουν ότι καταφέρνουν να
προφέρουν και να υποστηρίξουν την κομματική γραμμή, θεωρώντας πως η νεανική
τους θέα προσελκύει τους συνομήλικους: «γιατί πιστεύουν πως αντιμετωπίζουν τα
ίδια προβλήματα και άρα μπορούν και να προσφέρουν λύσεις», όπως υποστήριξε η
κ. Ράπτη (φωτογραφία). Να, όμως, που η πολιτική ταύτιση αφορά την εικόνα, που
η ίδια θέλει να μην υπολογίζεται. H πεισματική προσκόλληση στην κομματική
γραμμή, επιβάλει και την ανάλογη γλώσσα και αυτή σίγουρα δεν είναι η «γλώσσα»
των

νέων.