Tο κασκόλ ή τη γραβάτα;

Παρακολουθώ μετά μεγάλης προσοχής τις πολιτικές ανησυχίες καναλιών, εφημερίδων
αλλά και καφενόβιων Ελλήνων και πόσο βαθιά βάζουμε το μαχαίρι στο κόκαλο των
γεγονότων βγάζοντας έτσι όλο το ψαχνό της ουσίας για να το τοποθετήσουμε στο
πιάτο μας, προς βρώσιν και συμμόρφωσιν. H ανάλυση των τελευταίων ημερών, αυτή
που έχει πέραση παντού σε όλα τα κανάλια και τα κύματα και όπου καλούμεθα
όλοι, μηδέ του κάτωθι υπογεγραμμένου εξαιρουμένου, είναι ενδυματολογικής
φύσεως και βάζει επί τάπητος το καυτό – καυτό θέμα του μεγάλου διλήμματος:
γραβάτα ή κασκόλ; Ιδού η απορία! Ευτυχώς στην προχθεσινή εκπομπή (από τις
λίγες με χιούμορ είναι αλήθεια) υπήρχε καλεσμένος ένας μόδιστρος (αρκετά
επιτυχημένος απ’ ό,τι, θέλοντας και μη, έχω ακούσει) που μας εξήγησε τα πάντα
για κασκόλ, γραβάτες και άλλα αξεσουάρ. Αν και ο ίδιος προτίμησε ένα απλό
πουλόβερ, θα το πω γιατί οι φορούντες αλλιώς το ονομάζουν, που του χάλασε λίγο
τη μόστρα, γιατί σε μια στιγμή ίδρωσαν οι μασχάλες του και πάει το ντιζάιν,
αυτά που μας είπε μας βοήθησαν νομίζω πολύ. Πρώτον να μάθουμε ότι διαθέτει
αντιπροσωπεία κασκόλ, δεύτερον πώς να προφέρουμε τη λέξη cache-col, δηλαδή από
το γαλλικό le col, ο λαιμός, και ποτέ από το λε κολ, ο κώλος (ο ίδιος βέβαια
το «διεθνές» το έλεγε «διεθνή», όπως λέμε το «διεθνή» αεροδρόμιο ας πούμε) και
τρίτον για τις γούνες (αυτό το θέμα γούνα δεν ξέρω πως μπήκε γιατί χτύπησε το
τηλέφωνο και με θέλανε σε ένα άλλο κανάλι), οι γούνες λοιπόν, είπε ο
μοντελίστ, «ξεκίνησαν από τους ποιμένες λόγω σαρβάιβινκ, δηλαδή να
επιβιώσουνε». Επίσης για το κασκόλ (από το le col, ο λαιμός) ότι θέλει τον
άντρα ψηλό και αδύνατο. Εκεί άνοιξα το συρτάρι και πέταξα ό,τι κασκόλ είχα από
το μπαλκόνι κλαίγοντας γοερά… και τέλος έκλεισε με την ομολογία ότι έχει κι
ένα εργοστάσιο με στρετς παντελόνια για χοντρούς στην περιοχή του Κατακόλου.

Ευτυχώς μετά η εκπομπή είχε υπέροχα συλλεκτικά κομμάτια από μεγάλες στιγμές
της ελληνικής τηλοψίας και άνοιξε η καρδιά μας. Διασκέδασα αρκετά και με την
κυρία Λουκά (;) και με την κυρία (;) Φλέσσα, αλλά το κλου, η «στιγμή» να το
πούμε της βραδιάς, ήτανε ένα πλάνο με τον της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως
ντυμένο τη φόρμα του ποδοσφαιριστή να ορμάει όλο σφρίγος, ζωή και ζέση εν τω
μέσω του γηπέδου να τρέχει, τρέχει, πάει να κλωτσήσει την μπάλα, σηκώνει το
πόδι, ορμάει και… πλάααααφ! σκάει με τον κώλο στο βρεμένο το γρασίδι. Δεν
είναι καθόλου ευγενικό, το ξέρω, να γελάς με το πάθημα του άλλου, είναι
ανάγωγο, είναι ό,τι θέλετε πέστε, αλλά από μικρό παιδί μόλις βλέπω κάποιον να
πέφτει, πριν τρομάξω ξεκαρδίζομαι στα γέλια. Τώρα στο υγρό γρασίδι των εκλογών
του Μαρτίου ποιος θα γλιστρήσει; Δεν ξέρω ακριβώς… υποψιάζομαι, αλλά
βιάζομαι γιατί πρέπει να πάω σε ένα κανάλι καλεσμένος να κάνω τον έξυπνο και
να μιλήσω και εγώ για κασκόλ, γραβάτες, ζώνες, κάλτσες, κλειδοθήκες, φτήνιες,
πολιτικά αδιέξοδα και άλλα αξεσουάρ της εποχής.