Tο κακό άρχισε 8.000 χρόνια πριν…

Φυσαλίδες αέρος, «φυλακισμένες» επί χιλιετίες στους πάγους της Ανταρκτικής «πρόδωσαν» στον Αμερικανό καθηγητή Γουίλιαμ Φ. Ράντιμαν πως ο άνθρωπος επηρέαζε – αρνητικά – το κλίμα του πλανήτη πολύ πριν από τη βιομηχανική εποχή

Ο άνθρωπος είχε βάλει τελικώς το… χεράκι του στο περιβάλλον του πλανήτη πολύ
πριν από τη Βιομηχανική Επανάσταση. Τα επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα στην
ατμόσφαιρα άρχισαν να αυξάνονται με την εντατικοποίηση της υλοτομίας, με τον
περιορισμό των δασών, την αύξηση των βοσκοτόπων, των καλλιεργήσιμων εκτάσεων,
των κοπαδιών και κυρίως των οικόσιτων ζώων.

Αμερικανική επιστημονική έρευνα προσδιόρισε πως όλα αυτά άρχισαν να συμβαίνουν
πριν από 8.000 χρόνια, ενώ τα επίπεδα μεθανίου στην ατμόσφαιρα εμφάνισαν
αύξηση, σύμφωνα με τις μετρήσεις, γύρω στο 3000 π.X.

«H συνδυασμένη ανοδική τάση στα επίπεδα των δύο αερίων, δηλαδή του διοξειδίου
του άνθρακα και του μεθανίου, στην ατμόσφαιρα ευθύνονται», σύμφωνα με τον
επίτιμο καθηγητή του Πανεπιστημίου της Βιρτζίνιας των ΗΠΑ ειδικό στη θαλάσσια
γεωλογία και την ωκεανολογία, Γουίλιαμ Φ. Ράντιμαν, «για το φαινόμενο του
θερμοκηπίου και την αργή αλλά σταθερή αύξηση της ατμοσφαιρικής θερμοκρασίας».

Ο καθηγητής δημοσιοποίησε τη θεωρία του στο πλαίσιο του Αμερικανικού
Γεωφυσικού Συνεδρίου, ενώ περισσότερες λεπτομέρειες δημοσιεύτηκαν στο ειδικό
έντυπο «Climatic Change».

H έρευνα, που βασίστηκε σε μετρήσεις σε φυσαλίδες αέρος, «φυλακισμένες» επί
χιλιετίες σε πάγους της Ανταρκτικής, έδειξε και περιστασιακή πτώση των
συγκεντρώσεων διοξειδίου του άνθρακα και του μεθανίου (στην ατμόσφαιρα της
γης) σε διάφορες ιστορικές περιόδους – η τελευταία ήταν τον 14ο αιώνα. Ο Δρ
Ράντιμαν συναρτά αυτή τη μείωση με τις μάστιγες (πανούκλα κ.λπ.) που έπληξαν
την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή. «Οι μαζικοί θάνατοι, που ακολούθησαν τα
ξεσπάσματα της πανώλης», λέει, «επέτρεψαν στα δάση να “επανακαταλάβουν” τις
εκτάσεις που είχαν μετατραπεί σε φάρμες και η διαδικασία της φυσικής
αναδάσωσης έριξε τα επίπεδα του διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα». Άποψη
που αντιμετωπίστηκε με σκεπτικισμό από τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Duke,
Δρα Τόμας Κρόουλι.

Άλλωστε η θεωρία του καθηγητή Ράντιμαν έχει προκαλέσει έντονους
«διαξιφισμούς» στους κόλπους της επιστημονικής κοινότητας, που θέτει τώρα επί
τάπητος τις περιόδους «υπερθέρμανσης» της γήινης ατμόσφαιρας, που κατά τον
καθηγητή ιστορικής μετεωρολογίας Η.Η. Lamb και αρκετούς συναδέλφους του
διαρθρώνονται σε έξι στάδια: 1. μια πολύ θερμή περίοδο γύρω στο 3000 π.X. 2.
Τη σταδιακή ψύξη, με ψυχρότερη περίοδο εκείνη γύρω στη γέννηση του Χριστού. 3.
Την άνοδο της θερμοκρασίας για τα επόμενα χίλια χρόνια. 4. Μια ακόμη ψυχρή
περίοδο (με ψυχρότερα τα έτη μεταξύ 1560-1830). 5. Σύντομες θερμές και ψυχρές
περιόδους μεταξύ 1830-1870 και 1870-1910. 6. Τον θερμότερο 20ό αιώνα.

Οι πάγοι «μίλησαν»

Αναλύσεις παγιδευμένου αέρα σε κυψέλες πάγου της Ανταρκτικής έδειξαν
αφύσικη αύξηση στα επίπεδα του διοξειδίου του άνθρακα πριν από 8.000 χρόνια,
περίοδο κατά την οποία η χρήση της γης άρχισε να αλλάζει, οι δασώδεις εκτάσεις
άρχισαν σταδιακά να ελαττώνονται και στη θέση τους να «ξεφυτρώνουν» χωράφια σε
Ευρώπη και Ασία. Περαιτέρω αναλύσεις έδειξαν πως πριν από 5.000 χρόνια τα
επίπεδα μεθανίου παρουσίασαν παρόμοια αφύσικη αυξητική μεταβολή, η οποία
συνδέεται στην αμερικανική έρευνα με τους υδρατμούς που ανέδυαν οι
πλημμυρισμένοι ορυζώνες, αλλά και τα κόπρανα των διαρκώς αυξανόμενων οικόσιτων
(παραγωγικών) ζώων.