ANAΛΩΣIMA Tο αποτύπωμα

Δεν πάω στην Αμερική τώρα που μου ζητάνε δακτυλικό αποτύπωμα. Όχι κύριε.
Έχουμε και μια αξιοπρέπεια. Αποτύπωμα έχω βέβαια και στην ταυτότητά μου, αλλά
αυτό δεν αφορά τους Αμερικανούς. Γενικώς, όπως κάθε Έλληνας πολίτης έχω
συνηθίσει στην καθημερινή μου ζωή τον σεβασμό της προσωπικότητάς μου και δεν
θα ανεχθώ τέτοιους εξευτελισμούς όπως το αποτύπωμα. Άλλο πράγμα η ταυτότητα
της δικής μου χώρας, έτσι δεν είναι; Ίσως να το είχε επιβάλει το αποτύ-πωμα ο
Μεταξάς μαζί με την αναγραφή του θρησκεύματος, ίσως κάποιος άλλος. Είχαμε κι
εδώ, για δικούς μας λόγους, κράτος αστυνομικό μια φορά κι έναν καιρό. Κάπως
μας έκατσε, κάπως το συνηθίσαμε, κάπως το συνδυάσαμε με νοσταλγία της νιότης
μας, κάπου μας άρεσαν τα παραμύθια που λέγονταν τότε και για πολύ καιρό γύρω
από την ομοιογένεια και την ανωτερότητα της φυλής, δεν θελήσαμε αλλαγές στην
ταυτότητά μας. H αστυνομική ταυτότητα ταυτίστηκε με την ταυτότητα και η μικρή
εκείνη παραδοσιακή και ελαφρώς βίαιη πράξη, με τον αστυνομικό να σου πιάνει το
χέρι και να σου βουτάει το δάχτυλο στη μελάνη και ύστερα να το ζουπάει στο
χαρτί για το αποτύπωμα, έγινε κάτι σαν τελετή αποδοχής. Όπως οι ουρές στο IKA.
Όπως τα χαρτιά της Εφορίας, όπως οι αιτήσεις που οφείλεις να συμπληρώνεις
παντού για πράγματα που δεν θέλεις και δεν χρειάζεσαι, ωστόσο τα απαιτείς με
επίσημα χαρτιά για να πάρεις άλλα επίσημα χαρτιά. Τελετές αποδοχής στη δύσκολη
ελληνική πραγματικότητα. Καταθέσεις ύπαρξης. Ακόμα και ακτινογραφία θώρακος σε
μερικές περιπτώσεις. Αλλά όχι και δακτυλικό αποτύπωμα στο αεροδρόμιο. Υπάρχουν
και όρια.