BAΣIΛHΣ BAΦEAΣ «Δωδέκατη νύχτα» και… άλλες συνωμοσίες

«H ισορροπία μου βρίσκεται στην αντίφασή μου. Σκληρός και τρυφερός, ανθεκτικός και ευάλωτος. Από το 1973 που βγήκα στον χώρο, αυτό το διπλό του χαρακτήρα μου με έσωσε, αλλιώς δεν θα άντεχα. Δεν είναι εύκολο να κρατηθείς αν είσαι μόνο σκληρός ή μόνο τρυφερός. Και στις δύο περιπτώσεις θα έχεις πρόβλημα»

H εμμονή στις προσωπικές επιλογές τού Βασίλη Βαφέα στάθηκε καθοριστική στην
τριαντάχρονη πορεία του. Πιστός στις αξίες που προσδίδουν ποιότητα, διατήρησε
την ελευθερία του και μία φιλοπαίγμονα διάθεση απέναντι στην τέχνη της
δουλειάς του. Αν και δεν πειραματίζεται, αναζητεί πάντα νέους τρόπους
προκειμένου να εκφραστεί πέραν των καθιερωμένων σχημάτων. Μιλάει για τα απλά
και καθημερινά, χωρίς κοινοτοπίες. Και πάντα με μια αδιόρατη τρυφερότητα, με
μιαν ανάλαφρη κατανόηση.

Αν και το σινάφι των κινηματογραφιστών τον θεωρεί δικό του, ο ίδιος δραπετεύει
συχνά-πυκνά στο θέατρο. «Μπαινοβγαίνω, για να μη δώσω στόχο. Ο θεατρικός χώρος
όμως με αναγνωρίζει. Αγαπώ τους ηθοποιούς, όχι όλους, αυτούς που εκτιμώ».
Φέτος «ξενιτεύτηκε» στην Καβάλα, προκειμένου να σκηνοθετήσει στο Δημοτικό
Περιφερειακό Θέατρο της πόλης τη «Δωδέκατη νύχτα» του Σαίξπηρ.

«Μεγάλη πρόκληση ο Σαίξπηρ. Πόσο μάλλον που σκηνοθετώ έργο του για πρώτη φορά.
Και μάλιστα μια σοβαρή κωμωδία».

Σοβαρή κωμωδία;

«Μιλάει για πράγματα πολύ σοβαρά και τα ξορκίζει με το γέλιο. Ανάμεσα στην
ποίηση και τη χλεύη, οι κωμωδίες του Σαίξπηρ αντιπαρατίθενται διαρκώς με το
σκληρό και το τρυφερό, με την απογείωση και την προσγείωση. Αυτό το διπλό
στοιχείο μού πάει και ιδεολογικά και ιδιοσυγκρασιακά. Την ποίηση στην πεζή
πραγματικότητα αναζητώ κι εγώ, στη δουλειά και τη ζωή μου. Στον Σαίξπηρ είναι
όλο το θέατρο. Μπήκα σε μια διαδικασία ιδιαιτέρως ζωογόνα. Σαν να πίνεις νερό
από την πηγή».

Στη «Δωδέκατη νύχτα» πρωταγωνιστεί ο τρυφερός κόσμος των νέων παιδιών, που
αλληλοερωτεύονται. H δική σας σκηνοθετική προσέγγιση πού εστιάζει;

«Είναι τα νιάτα που είναι ερωτευμένα με τον έρωτα. Που νομίζουν πως είναι
ερωτευμένα με κάποιο πρόσωπο, αλλά εύκολα αλλάζουν κατεύθυνση. Ένα κορίτσι
μεταμφιέζεται σε αγόρι και το ερωτεύεται ένα άλλο κορίτσι, με το οποίο είναι
ερωτευμένο το αγόρι που έχει ερωτευθεί το μεταμφιεσμένο κορίτσι. Γύρω από αυτό
το αταίριαστο ερωτικό γαϊτανάκι των νέων υπάρχουν και οι μεγάλοι, που επειδή
έχουν περάσει στην ώριμη περίοδο και δεν ερωτεύονται πια σκηνοθετούν διάφορες
“καταστροφές”. Αυτή η αντιπαράθεση ποιητικού και πραγματικού, ρομαντικού και
σκληρού είναι διαρκής, και αυτή προσπαθούμε να ζωντανέψουμε μαζί με τις
σχέσεις του κάθε ήρωα με τους υπολοίπους. Γι’ αυτό και στη δική μας διανομή
υπάρχουν καλοί, στέρεοι, έμπειροι ηθοποιοί που παίζουν τους ρόλους της ώριμης
γενιάς. Τους ρόλους των νέων παιδιών τούς εμπιστεύθηκα σε ηθοποιούς πολύ
νέους, φρέσκους στο επάγγελμα. Μια άλλη αντιπαράθεση της πείρας με την
απειρία, της γνώσης με την ορμή».

Ως κινηματογραφιστής αποστασιοποιείται στο θέατρο από τους κινηματογραφικούς
ρυθμούς και τις συνεχείς εναλλαγές εικόνων και τόπων; «Ο Σαίξπηρ είναι ένα
παραλήρημα του σινεμά. Μπαινοβγαίνει με μία τρελή πορεία έξω στη φύση και
στους εσωτερικούς χώρους. Αυτή η εναλλαγή σε υποχρεώνει να κάνεις ένα στήσιμο
τελείως διαφορετικό, χωρίς προβολές, με καθαρά θεατρικά στοιχεία. Το σκηνικό
είναι γυμνό, ένα τοπίο ψυχής, με πολλές εξόδους διαφυγής, από όπου έρχονται
και φεύγουν οι ήρωες. Τα κοστούμια, πολύχρωμα, έχουν το περίγραμμα της
εποχής».

H πρεμιέρα προγραμματίζεται για τέλος Ιανουαρίου. Σε μετάφραση Γιώργου Ξενία,
σκηνικά – κοστούμια Ιουλίας Σταυρίδη, μουσική Μιχάλη Χριστοδουλίδη. Παίζουν:
Κώστας Γαλανάκης, Αλέξανδρος Τσακίρης, Κίμων Ρηγόπουλος, Σταύρος Μερμήγκης,
Μαρία Μπενάκη, Βαρβάρα Καϊάφα, Νιόβη Χαραλάμπους κ.ά.

Πατρίς, ταινία, οικογένεια

O Βασίλης Βαφέας έχει έτοιμο το σενάριο της 8ης ταινίας του και περιμένει
χορηγίες και εγκρίσεις διαφόρων οργανισμών για να προχωρήσει στα γυρίσματα.
«Όπως και να ‘χει θα την κάνω την ταινία. Αν περίμενα μόνο από εγκρίσεις, θα
είχα μείνει στη χημεία. Και στο θέατρο, όταν ήθελα διακαώς να ανεβάσω ένα έργο
και κανείς δεν μου έκανε προτάσεις, προχωρούσα κάνοντας ο ίδιος την παραγωγή.
Όταν ο καλλιτέχνης είναι στο έλεος των συνθηκών μαραζώνει». H καινούργια του
ταινία «Γυναικείες… και άλλες συνωμοσίες» κινείται γύρω από το οικογενειακό
πλαίσιο: «Το οικογενειακό κύτταρο είναι μια πολύ δυνατή πηγή, και ζωογόνα και
φθοροποιός. Πεθαίνεις και ανασταίνεσαι μέσα εκεί», λέει. «Ένας άντρας στην
κρίσιμη ηλικία των 50. Με καλή δουλειά και τακτοποιημένη ζωή, δίπλα σε μια
όμορφη γυναίκα. Αλλά ο εφιάλτης δεν θα αργήσει, καθώς απολύεται και σε λίγο
χωρίζει. H ζωή του αλλάζει άρδην. Θα βιώσει μία σειρά κωμικοτραγικών
καταστάσεων και σκηνές σαγηνευτικές και παράλογες με ερωτικές συντρόφους
διαφορετικών ηλικιών και τύπων. Στο τέλος όμως όλα ανατρέπονται και
ξαφνιάζουν»…