Ένα βήμα πίσω, δύο μπροστά

Είναι από εκείνες τις στιγμές που θέλεις να ανέβεις ψηλά για να απολαύσεις τη
θέα. Το τέλος της χρονιάς, βλέπετε, οι ανασκοπήσεις, οι σφαιρικές ματιές και
οι κρίσεις σαν κατακάθι στον καφέ. Πανοραμικά και – διάολε – κάνε ένα βήμα
πίσω. Δεν βλέπεις μπροστά τον γκρεμό;

«The Very Best Of» Sheryl Crow (Universal)

H Σέριλ Κρόου, ενώ αναλογίζεται τη μετακόμιση

Δεν είναι όλα γκρεμός. Φαίνονται, αλλά δεν είναι. Εκεί στα σκούρα εμφανίζεται
ο μεσσίας, ο καλός της υπόθεσης, ο Μαντ-Μαξ, ο σοφός του χωριού, η Πυθία. Ο
Μπομπ Ντίλαν. Ο οποίος δίνει συμβουλή στη Σέριλ Κρόου – κάνε (κι εσύ) ένα βήμα
πίσω. Βάλε ξανά τους αγαπημένους σου δίσκους να παίξουν, άκουσε προσεκτικά τι
λείπει γύρω, μουσικές που να έχουν ρίζες και παρελθόν. Αν δεν μπορούσε βέβαια
η Σέριλ να πιάσει το νόημα, θα τον έλεγε απλώς ξεροκέφαλο. Αυτά είναι ιστορία.
Και μέσα από το «The Very Best Of Sheryl Crow« είναι η ιστορία, αυτή και
άλλες, που δικαιώθηκαν.

H Σέριλ σαστισμένη σχεδόν δεν προλαβαίνει τα τραγούδια που ξεφυτρώνουν από την
αρχή ώς εδώ. Επικοινωνία στο φουλ και ρίζες σε βάθος. All Ι Wanna Do, If It
Makes You Happy, Soak Up the Sun, Run Baby Run, The First Cut Is the Deepest.
Έτυχε να τη δω πριν από λίγες ημέρες στη σκηνή. Στα 41 της, αντανακλά τη λάμψη
της ροκ σταρ – όχι τις ψευτολάμψεις που βλέπουμε εδώ και εκεί – αληθινή σαν να
μην έχει ιδέα πώς κατασκευάζονται τέτοια πράγματα.

Κάτω βέβαια από τη ροκ επιφάνεια είναι η κάντρι καρδιά της Σέριλ που χτυπάει
και που την οδήγησε πρόσφατα και στη μεγάλη απόφαση να μετακομίσει στο Νάσβιλ,
να αγοράσει ένα στούντιο και να μείνει εκεί γιατί τα βρίσκει, λέει, καλύτερα
με τους ανθρώπους. Αν κάτι της χαρίστηκε ώς εδώ ήταν μόνο η συμβουλή του θείου
Μπομπ, αλλά ποιος παίρνει στα σοβαρά τις συμβουλές σήμερα (εκτός κι αν τις
δίνει ο στάιλιστ πριν βγεις στην – όποια – πίστα). Οι πιο πολλοί κάνουν το
μεγάλο βήμα «μπροστά» και τη θεαματική βουτιά στον γκρεμό. Μπάι μπάι. H κυρία
Κρόου, όμως, συνεχίζει να παίζει στη σκηνή, πάνω στις κόκκινες ψηλοτάκουνες
γόβες της, ένα ζουμερό best of σόου, σαν ένας θηλυκός Μπρους που δεν βάζει
τελεία. Έχει επιπλέον και σωστά πρότυπα.

«Antologia 67/03» Caetano Veloso (Universal)

Γίγαντας της βραζιλιάνικης μουσικής με ψυχή μικρού παιδιού, έχεις την αίσθηση
πως ο Καετάνο Βελόζο – που και μόνο και το όνομά του αρκεί για να στείλει
ονειροπόλα βλέμματα στα άστρα – θέλει να δοκιμαστεί κι άλλο. Πόσο; Ποιος ξέρει
με αυτούς τους βραζιλιάνους «μάγους», καμάρι του Σάντο Αμάρο και σίφουνας στις
μουσικές του – μέσα σε αυτά εδώ τα δύο CD διδάσκει πώς γίνεται να κάνεις τους
ρυθμούς του τόπου σου να «δένονται» με τζαζ ή ροκ – όχι για να σε θαμπώσουν,
αλλά να σε κάνουν να νιώσεις σαν στο σπίτι σου με μπόσα νόβα για μπρέκφαστ.
Και, σχεδόν σαν φάντασμα μέσα από τοίχους τριών δεκαετιών, ο κ. Βελόζο περνάει
από τις μπαλάντες σαν το Que Nao Se ve, στις μπόσα νόβες σαν το Minha Voz,
Minha Vida, και στις φάνκι τροπικάλια του Superbacana – σαν κάτι να σε άγγιξε
και να ένιωσες πως βρέθηκες σε ένα παράξενο καρναβάλι.

«Sal y Sol» Paco Fernandez (Fm)

Μπορεί όλα να ξεκίνησαν δίπλα στο κύμα, με φόντο το ηλιοβασίλεμα (για τις
συλλογές Cafι Del Mar λέω, όχι για τις σχέσεις) αλλά είχαν διάρκεια και
αντοχή. Ο Πάκο Φερνάντεζ λοιπόν, συνεργάτης του Χοσέ Παντίγια στις
«παραθαλάσσιες» chill out παραγωγές, στέλνει καλοκαιρινά χαιρετίσματα στην
καρδιά του χειμώνα με το Say y Sol, φλαμένκο και ηλεκτρονική μουσική, με
ανδαλουσιάνικες κιθάρες σε lounge εκδοχή, ένα άλμπουμ σαν ντιζάιν φωτιστικό με
παραδοσιακά στοιχεία. H καλύτερη απογείωση μετά το τρεχαλητό – run, Forest,
run – των γιορτών και το CD που θα αφιερώσετε στον εαυτό σας μετά το τέλος του
πάρτι. Ακόμη ένας ακροατής επιτρέπεται, για να εκτιμήσει κυρίως τις
ατμοσφαιρικές κιθάρες.

Όνομα και διεύθυνση

* H δεκαετία του ’60 και οι mod έχουν ακόμη τις μουσικές τους, τα κλαμπ
και τις βέσπες τους. Και σάιτ έχουν http: //www.alamod.net

* http: //www.sherylcrow.com/.
Τα νέα της Σέριλ Κρόου σε ένα σάιτ με πολλή κίνηση. Αλλά αν μπείτε, τσεκάρετε
το «μέρτσαντάιζ». Πολύ καλό.

* http:
//www.trainwrecords.com. Μία από τις πολλές στα όρια του καλτ
δισκογραφικές ετικέτες, τα εξώφυλλα των CDs, δυνατό σημείο.