MATIEΣ Xριστούγεννα

Ούτε που το πήρα χαμπάρι για πότε φτάσαμε στα Χριστούγεννα… Τη μια ο
Παπαχρήστος με το τρίτο βιβλίο του («Ανώνυμες ιστορίες»), την άλλη ο
Λακόπουλος με το «Ποιος σκότωσε τον πρωθυπουργό;», την Τρίτη ο Παν-Παν με την
ομιλία του στον Πύργο, να οι μέρες, που έβγαλαν φτερά και πέταξαν. Κι αφήνω
τις πρεμιέρες, τις παρουσιάσεις δίσκων, τις συμμετοχές σε τηλεοπτικές
εκπομπές, το ταξίδι στην Ξάνθη, τους στίχους μου, που άρχισαν να βγαίνουν από
τα συρτάρια, για να παραδοθούν στον εκδότη…

Από σήμερα, όμως, άλλα πράγματα. Πρώτα πρώτα, κάλαντα από το πρωί. Οι
πιτσιρικάδες με τα τρίγωνα, τα οποία όμως δεν βγάζουν πια τον ήχο τον
κανονικό, τον πλούσιο – βγάζουν έναν ήχο τσίγκινο. Γουστάρω, όμως, τη
φαλτσαδούρα των παιδιών, τα μισοκομμένα λογάκια τους, τη σοβαρότητα με
την οποία επιτελούν το έργο τους. Γουστάρω. Γιατί, χώρια απ’ όλα τ’ άλλα,
ακούω τον Μητσιά να τραγουδάει, «Φάλτσο τραγούδι στο πατάρι/ άδεια
ποτήρι’ από κρασί / είμαστε τέσσερις φαντάροι/ κι ανάμεσά μας είσαι σύ…».

Μας έχουν μείνει, αλήθεια, πολλά ωραία, πολλά δικά μας σ’ αυτόν τον κόσμο, τον
πέτσινο και τον λαχανιασμένο, ώστε να μη χαιρόμαστε τα παιδικά κάλαντα; (Δεν
συζητώ το ζητιανιλίκι κάποιων μεγάλων, που γυρνάνε από πόρτα σε πόρτα, χωρίς
να μιλάνε, μ’ ένα καραβάκι στο χέρι και περιμένουν οβολό…). Τα κάλαντα μας
έχουν μείνει, οι λαγάνες και ο χαλβάς του μπακάλη, οι χαρταετοί, τα κεριά του
Επιταφίου και το «Αι γενεαί πάσαι», το «Χριστός Ανέστη» με τα φιλιά στην
ανοιξιάτικη πλατεία – άντε και μερικά ακόμη…

Θυμάμαι τον Λοΐζο: όποτε πήγαινε στο σπίτι του Ρίτσου, για να του παίξει
καινούργια τραγούδια του, ο ποιητής τον άκουγε προσεκτικά και ύστερα, μ’
εκείνη την θωπευτική φωνή του, τον συμβούλευε: «Αυτήν τη φορά δεν μου ‘φερες
ζεϊμπέκικα. Ζεϊμπέκικα να γράφεις, Μάνο, μόνο ζεϊμπέκικα. Δεν ξέρω τι λένε οι
ρεμπετολόγοι, αλλ’ αυτά είναι δικά μας τραγούδια, αυτά μας έχουν μείνει, αυτά
μας ξεσηκώνουν. Και μας χορεύουν από μόνα τους…».

Το ‘χω πει πολλές φορές, ότι ούτε κατά διάνοιαν βάζω τα Χριστούγεννα μπρος στη
Λαμπρή. Άλλο χιονιάς κι άλλο άνοιξη. Άλλο παγωμένες μύτες κι άλλο μοσκοβολιές
από χίλια λουλούδια. Άλλο αρνί στη σούβλα, γεμάτο… χοληστερίνη, κι άλλο
γαλοπούλα. Κι άλλο Ελλάδα, με τα γαλάζια της και την τρέλα της, κι άλλο Δυτική
Ευρώπη, με τα σιδερωμένα κοστούμια και τα κολλαριστά πουκάμισα.

Αλλά τα κάλαντα – κάλαντα. Υπέροχη παράδοση, καθαρευουσιάνικα ελληνικά,
αγουροξυπνημένες μουρίτσες, ευρουλάκια και δεκαρίτσες σε σφιγμένες, μικρές
γροθιές, και τρεχαλητό απο ‘δώ κι από ‘κεί, σπανίως για το έθιμο, μα για ένα
καινούργιο ζευγάρι παπούτσια του μπάσκετ, μια μπλούζα με τ’ όνομα του Ντέμη
στην πλάτη, μια φόρμα με τα χρώματα του Ολυμπιακού ή του ΠΑΟ…

Καλά Χριστούγεννα.