Mπέιμπι – μπουμ α λα ελληνικά

Η άδολη παιδική αγάπη γίνεται ο τρυφερός καταλύτης παγωμένων οικογενειακών σχέσεων

Καθυστερημένη συγκριτικά με την υπόλοιπη Δύση, ίσως στην ώρα της για τις
εγχώριες εξελίξεις του πολιτισμού, η γενιά «baby-boom» κάνει την τηλεοπτική
της εμφάνιση με τη σειρά «Λένη» του Mega. Το σενάριο με την υπογραφή τής
Μιρέλλας Παπαοικονόμου αντιγράφει την πασίγνωστη εκείνη αμερικανική ταινία με
την Νταϊάν Κίτον, που εξέφρασε το ρεύμα της αντίδρασης στον γιαπισμό, την
επιστροφή στις σπιτικές, οικογενειακές αξίες, την παράδοση, την εξοχή και όλα
μέσα από το «ξύπνημα» του μητρικού ενστίκτου. Ένα μωρό γίνεται ο
εισβολέας-καταλύτης στην οργανωμένη, επιτυχημένη πλην άδεια από «νόημα» ζωή
μιας γυναίκας.

Ένα είδος ευφρόσυνης πρόσκλησης για να ανακαλύψει τις προαιώνιες χαρές
της μάνας, αυτές πάνω από οποιαδήποτε επαγγελματικό σουξέ, από οποιαδήποτε
ερωτική σχέση. Το μωρό συμβολίζει ακόμη την άρνηση των συμβάσεων μιας
καλοοργανωμένης ζωής, όπως ήθελε εκείνο το ρεύμα σκέψης του 19ου αιώνα, που
έβαζε στο ίδιο βάθρο τον τρελό, τον εξεγερμένο, τον καλλιτέχνη και το μωρό,
όλοι τους αρνητές της πολιτισμένης τάξης πραγμάτων.

Το ίδιο ρεύμα ξαναγεννήθηκε με τη συνήθη καταναλωτική διαστροφή του υπό την
πίεση της γιάπικης ζωής, που με τη σειρά της είχε διαστρέψει κάθε έννοια
ευμάρειας και προόδου για να μετατρέψει τους ανθρώπους σε μηχανές εργασίας, σε
κυνηγούς του σουξέ, με τα γνωστά καταθλιπτικά αποτελέσματα.

Δεν απέχει η εποχή μας από όλα αυτά, αν και ήδη στη Δύση οι
«μπεϊμπιμπούμερς» ζουν τη διάψευση του ονείρου, καθώς τα μεν μωρά
ενηλικιώθηκαν και διεκδικούν τα δικά τους όνειρα και εκείνοι δεν είναι βέβαιοι
πλέον ότι το νόημα που νόμισαν ότι βρήκαν στα μωρά τούς γεμίζει στην τρίτη
ηλικία που διανύουν. Κάτι χάλασε στον δρόμο.

Στη χώρα μας, πάντως, η λατρεία των μωρών βρίσκεται στο απόγειό της και δεν
είναι φυσικά ανεξάρτητη από τις ανάγκες της εποχής, από την υπογεννητικότητα
μέχρι τη λατρεία της νεότητας, με το ιδιαίτερα εμπορικό ενδιαφέρον της, και
έως την ανεργία, εξαιτίας της οποίας θα ήταν βολικό να επιστρέψουν οι γυναίκες
στα σπίτια τους αδειάζοντας τον τόπο στις αρένες του εργασιακού ανταγωνισμού.
(H Λένη παραιτείται από τη δουλειά για να αφοσιωθεί στην Όλια).

H σειρά «Λένη», προσαρμοσμένη με τη γνωστή, ευαίσθητη, πλην μελό, σεναριακή
πένα της Μιρέλλας Παπαοικονόμου στα εγχώρια δεδομένα, δεν απέχει από τις
βασικές αυτές γραμμές.

H μικρή Δήμητρα Δουμένη, η Όλια, που βρίσκεται στον δρόμο της Κάτιας
Δανδουλάκη (Λένη) ύστερα από ένα τραγικό δυστύχημα, είναι η ελπίδα-συναίσθημα
που γεμίζει την απογοητευμένη ζωή της πρωταγωνίστριας. H Ελένη απατημένη από
τον σύζυγο (Γιώργος Βογιατζής), που την κατηγορεί ότι έδινε την προσοχή της
στην καριέρα και όχι στον ίδιο, επιτυχημένη επαγγελματικώς, με οικονομική
άνεση, μαθαίνει την τρυφερότητα και την εξάρτηση από την τρυφερή αγκαλιά της
μικρούλας, την οποία αποφασίζει και να υιοθετήσει.

H μικρή, με την εκτυφλωτική φωτογένεια της ηλικίας της, γεμίζει συγκίνηση τα
κοντινά πλάνα όχι μόνο με τα παιδιάστικα χαρακτηριστικά, αλλά και με την
αφέλεια, τη φυσικότητα, στοιχεία που θαυμάζουμε στα ώριμα ταλέντα και που μας
συγκινούν διπλά στα παιδιά, γιατί επενδύουμε στον μικρομεγαλισμό τους τα
όνειρα της δικής μας συνέχειας.

Αυθεντικό, οικογενειακό μελό

Με τα εξ ορισμού ηδονοβλεπτικά πλάνα στο παιδικό μουτράκι, η σειρά αποκτά
την τρυφερότητα αυτής της ηλικίας. H Κάτια Δανδουλάκη θυμίζει το στυλ Νταϊάν
Κήτον στο «Baby Boom», που με κομψό πλην αυστηρό ντύσιμο δεν επιτρέπει σε
κανένα ίχνος καμπυλόγραμμης θηλυκότητας να επιβληθεί στον στόχο «μητρότητα».

H παράλληλη ιστορία της αδελφής (πολύ καλή η Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου), η
οποία παρά την παράφορη αγάπη της για τον σύζυγο δεν μπορεί να σώσει την
οικογένειά της από την καταστροφή, στην οποία την καταδικάζει το πάθος εκείνου
για τον τζόγο, δίνει μία επί πλέον δραματική διάσταση στη σειρά, που
πραγματεύεται διαφορετικές εκδοχές σχέσεων οικογενειακής αγάπης.

Εξαιρετικά αργοί ρυθμοί σκηνοθεσίας, εξαιρετικά δραματικό το ύφος της
Κάτιας Δανδουλάκη, κάνει ακόμη και τις στιγμές της χαράς δακρύβρεχτες,
νωχελική η ερμηνεία του Γιώργου Βογιατζή και η σειρά, ένα αυθεντικό,
οικογενειακό μελό.