Άρχισαν τα όργανα

Είμαστε για να κρυβόμαστε, Αντώνη. «Άρχισαν τα όργανα, το μπουζούκι
εργάζεται». Μόλις με πήραν από μια εκπομπή να μιλήσω, λέει, για τη λογοκρισία
στο θέατρο. Όπα! «Το παλιό ζεϊμπέκικο». Πού τα θυμήθηκαν όλα αυτά; Λογοκρισία
στο θέατρο τότε… φαντάζει σαν επιστημονική φαντασία, κι όμως παίζαμε στη
σκηνή κι από κάτω τρεις λογοκριτές ανάμεσα στο κοινό, φάτσα φόρα, καθισμένοι
πρώτη σειρά, ο ένας με το κείμενο στο χέρι (το λογοκριμένο και με σφραγίδα σε
κάθε σελίδα κάτω κάτω το «Ενεκρίθη»), ο άλλος με τον φακό να του φωτίζει και ο
τρίτος να βλέπει μήπως και κάνουμε καμιά χειρονομία απαγορευμένη κι επικίνδυνη
κατά την ποταπή τους γνώμη. Αλλά και τίποτα να μην προσέθετες, έτσι και κάτι
τους έμπαινε στο (ανύπαρκτο άλλωστε) μυαλό έρχονταν στα καλά καθούμενα και
συλλαμβάνανε ηθοποιούς εν ώρα παράστασης. Στην παιδική σκηνή της Ξένιας
παίζαμε τότε και κάθε μέρα παίρνανε κι από έναν, στο τέλος μείναμε τρεις,
πήγαμε σπίτια μας οι τυχεροί.

Ακόμα θυμάμαι το βλέμμα της Υβόννης πίσω απ’ το παραθυράκι του στρατιωτικού
τζιπ και η Ξένια στο τηλέφωνο να παίρνει Ντόιτσε Βέλε. Αλλά τότε όλοι βγαίνανε
να σε υπερασπιστούν. Απ’ όλες τις παρατάξεις και τα διαλελυμένα κόμματα.

Ακόμα και ο κύριος Έβερτ ύψωνε τη φωνή του. Όπως ακριβώς την υψώνει και τώρα,
όταν δεν του αρέσει κάτι: «Κατεβάστε το (για έργο τέχνης μιλάμε ε;) μην έρθω
εγώ και το κατεβάσω με τα ίδια μου τα χέρια»! Τι λε ρε μάστορα; Άμα δεν μ’
αρέσουνε τα μούτρα σου δηλαδή να ‘ρθω να στα κατεβάσω; Αυτό είναι Δημοκρατία,
έστω και Νέα; Φαίνεται όμως πως έχει πέραση η γνώμη της αρτηριοσκλήρωσης και
της αντίδρασης της μαύρης. Διότι ξεσηκώθηκαν όλοι κι έχουν και γνώμη για τα
εικαστικά.

Άνθρωποι που δεν τους έχεις δει ποτέ σε Θέατρο, σε συναυλία, καλά σε έκθεση
δεν το συζητάμε, μιλούν για… Τέχνη. Αλλά κι αυτοί που κάπου τους έχει πάρει
το μάτι σου παλιά να βουρκώνουν σ’ ένα τραγούδι του Τσιτσάνη, να σκύβουν σ’
ένα έργο του Τσαρούχη τούς βλέπεις τώρα… αγνώριστους. Διαβάζω τη δήλωση
Ρουσόπουλου (Ρε Θόδωρε; Ρε Θόδωρε;): «Το έργο προσβάλλει τα ιδεώδη» δεν
προχωράω άλλο. «Τα ιδεώδη»! «Τα ιδεώδη!» μια λέξη και πόσο παλιά μάς πάει! Αχ
πώς γίνεται κανείς ο τέλειος παπαγάλος και πού ‘σουν νιότη που ‘δειχνες πως θα
γινόμουν άλλος.

Είμαστε για να κρυβόμαστε Ελένη. Άρχισαν τα όργανα, το μπουζούκι εργάζεται.