Θέλημα Θεού

Άκουσε μια φωνή σαν να ερχόταν από κάπου μακριά ή από πολύ κοντά του ή σαν να
ψιθύριζε κάποιος στο αυτί του: «Αλ, άνθρωπέ μου, ασχολήσου πια λίγο με τη
μουσική, πάλι»!

«Ι Can’t Stop» Al Green (ΕΜΙ)

Ο Αλ Γκριν ξανά στα στούντιο του Μέμφις. Και τίποτε δεν είχε χαθεί από τη μαγεία της μουσικής

Ο Αλ Γκριν είναι σίγουρος πως εκείνη την ημέρα εκείνος που του μίλησε ήταν ο
Θεός ο ίδιος. Είναι πια άνθρωπος της εκκλησίας ο Αλ Γκριν και όλα αυτά τα
γκόσπελ της πίστης με τα οποία υμνεί τόσα χρόνια τώρα τον Ύψιστο έπιασαν τόπο
– λογικό ήταν να είχε και μια τέτοια επικοινωνία. Το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο, δεν
είχε παρά να επιστρέψει στο Μέμφις και να γίνει πάλι ο soul man που ήταν, η
πιο αυθεντική «μαύρη» φωνή της δεκαετίας του ’70, ο Αλ που αποπλανούσε τα
πλήθη… Σίγουρα τα Tired Of Being Alone, Let’s Stay Together και Call me
έχουν γίνει σουξέ στον παράδεισο. Τα αυθεντικά πράγματα έχουν διάρκεια,
μερικές φορές δεν αλλάζουν καν θέση μέσα στο υπερκινητικό, μεθυσμένο σύμπαν
που ζούμε.

Ο δρόμος που φωτιζόταν μπροστά του ήταν αυτός της σόουλ, της βελούδινης σόουλ,
που ο αιδεσιμότατος Γκριν είχε (περίπου) ξεχάσει τα τελευταία 27 χρόνια. Στην
άλλη γωνία (μετά τον Θεό) περίμενε – ποιος άλλος; – ο 75χρονος πια Γουίλι
Μίτσελ, έτοιμος να εξηγήσει το όνειρο. Οι δυο τους πάλι μαζί. Στο ίδιο
στούντιο του Μέμφις ο χρόνος είχε κοκαλώσει, τίποτε δεν είχε αλλάξει. Ο Μίτσελ
μάλιστα επέμενε να μην πειράξουν ούτε την αράχνη που είχε κάνει ιστό πάνω από
το πιάνο – γαιτί, λέει, είχε και αυτή τον ρόλο της στη μουσική που έβγαινε από
εκεί μέσα. Με τον ρόλο της αράχνης και το γέλιο του Αλ Γκριν, σόουλ των 70’ς
γέμισε σαν ατμός από σάουνα το δωμάτιο. Οι περισσότεροι άλλωστε από τους
παίκτες του καινούργιου έργου είναι οι ίδιοι παλιοί μουσικοί που έπαιζαν
τριάντα χρόνια πριν μαζί στις ιστορικές ηχογραφήσεις της Hi Records, ενώ ο
Γκριν στάθηκε μπροστά στο ίδιο RCA No9 μικρόφωνο που τραγουδούσε τότε. Θεϊκή
παρέμβαση ή απλώς παλιά, καλή, θεσπέσια, αισθησιακή σόουλ, αυτά που ακούς στο
Ι Can’t Stop μοιάζουν μόνο με εκείνα τα παλιά «μαύρα» βινύλια που μαζεύουν
σκόνη, αλλά είναι όσο τίποτε άλλο αληθινά. Και η σκόνη, βλέπετε, έχει τον ρόλο
της. Όσο για το εκκλησίασμα του αιδεσιμότατου Γκριν, δεν είναι κακό να
κοιτάζει – όπως και η σόουλ – από την κλειδαρότρυπα.

«Da Derrty Versions – The Reinvention» Nelly (Universal)

Ζεστό ακόμη από τους φούρνους της Derrty Entertainment, εταιρείας του ράπερ
Νέλι, το Da Derrty Versions έρχεται να ανανεώσει την ιδέα του ριμίξ – και να
δώσει νέο όνομα στις επανεκτελέσεις. Ιδού, λοιπόν, με τις ευλογίες του
ευρηματικού «αφεντικού» η «νέα ανακάλυψη». Ξαναδουλεμένα από το πρώτο επίπεδο
κομμάτια του Νέλι, με δυναμικές επεμβάσεις συνεργατών και άλλα να ξεφεύγουν
από τα όσα είχαμε ώς τώρα κατά νου. H Κέλι Ρόουλαντ βεβαίως (στο Dilemma) και
το αγόρι, ο Τζάστιν Τίμπερλέικ (στo Work It), κάνουν την παρουσία τους
αισθητή, αλλά πιο πολύ απ’ όλους δίνει άποψη ο ράπερ του Νότου, ο Ντέιβιντ
Μπάνερ από τον Μισισιπή, σκληρό καρύδι, και σε ζητήματα παραγωγής χιπχοπ
αδιάλλακτος. Μαζί με τον σούπερ σταρ Νέλι – που δεν ξεχνάει το Σεν Λούις σε
όλη τη διαδρομή από τους στίχους ώς το ταμείο -, ο Μπάνερ φροντίζει να
«λερώσει» τον ήχο και να πετάξει από τα κομμάτια στολίδια και ηχητικά
«μπριγιάν» της r’n’b νέας σχολής. Βρώμικο και ωραίο.

«The Black Album» Jay-Ζ (Universal)

Ο Jay-Ζ δήλωσε πως το Black Album θα είναι το τελευταίο και δεν σκοπεύει να
κρατήσει περισσότερο χώρο απ’ ό,τι ήδη έχει στα ράφια των δισκοπωλείων για την
πάρτη του – το μέλλον θα δείξει. Το παρόν πάντως δείχνει πως το Black Album
είναι ίσως και το καλύτερό του (και ο Jay-Ζ ανήκει στην πρώτη κατηγορία, την
καλή τού χιπχοπ), πιο προσωπικό, πιο βαθύ – ένα ανοιχτό βιβλίο για τα έργα και
τις ημέρες ενός από τους πιο ευθείς ράπερς σε ένα παιχνίδι με πολλές στροφές).
Μπορεί η σχέση του με την Μπιγιονσέ να απασχολεί τα κοσμικά, αλλά πολύ
περισσότερα απασχολούν τα μουσικά του – φερ’ ειπείν τούτη εδώ η dream team των
αστεριών της παραγωγής (μηδέ εξαιρουμένων των Neptunes, Timbalant και Kanye
West) δίνουν το χρώμα τους στο «Μαύρο Άλμπουμ». Ενώ λοιπόν μαζεύει αστέρια από
τις κριτικές τού κόσμου για μια έξτρα φωτεινή Άγια Νύχτα, φέτος, ίσως
χρειαστεί ο Jay-Ζ να ξανασκεφτεί το θέμα της αποχώρησης… Εκτός αν το είπε
έτσι, σαν σκέρτσο και καπρίτσιο του σταρ. Είναι όμως τέτοιος τύπος; Ποιος
ξέρει…

Όνομα και διεύθυνση

* http:
//www.rocafella.com/Jay-Ζ και φίλοι συνάδελφοι του χιπχοπ σε νέες
περιπέτειες. Με όλες τις τελευταίες κινήσεις στο τερέν της rocafella records.

* Σε ελληνικό έδαφος, το πανόραμα της χιπχοπ επικαιρότητας στο http: //www.globalvibe.com. Επειδή
συμβαίνουν πολλά στον χώρο.

* Σόουλ για όλους (http:
//www.soulsvilleusa.com). Από τα αρχεία της θρυλικής ετικέτας Stax ώς την
Κάντιλακ Eldorado του 1972 που οδηγούσε ο Άιζακ Χέιζ.