Δύο γυναίκες, δύο θύελλες

Ιδού η πρώτη φωτογράφιση (ειδικά για «TA NEA») της Ρένης Πιττακή ως Μαρίας Στούαρτ και της Μπέτυς Αρβανίτη ως βασίλισσας Ελισάβετ, με κοστούμια που σχεδίασε ο Γιάννης Μετζικώφ

Σε λίγες ημέρες θα παρουσιαστεί στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας η παράσταση
της ποιητικής, πολιτικής τραγωδίας του Γιόχαν Κρίστοφ Φρίντριχ Φον Σίλερ
«Μαρία Στούαρτ». Οι αρχετυπικές μορφές δύο βασιλισσών, της Ελισάβετ και της
ανταγωνίστριάς της Μαρίας Στούαρτ, κάνουν ένα άλμα στον χρόνο και από τον
κόσμο του 1800 μεταφέρονται στο σήμερα, με μία φιλοδοξία: να δημιουργήσουν μια
κλασική παράσταση που θα λειτουργεί με την αμεσότητα του σύγχρονου θεάτρου,
επαναφέροντας ανελέητα ερωτήματα. Μπορεί η πολιτική και η ηθική ακεραιότητα να
συνυπάρξουν; Μπορεί η ταλαιπωρημένη λέξη «δικαιοσύνη» να λειτουργήσει στο ευρύ
φάσμα των σχέσεων; Μπορούν τα συμφέροντα και οι ψευδωνυμίες να διεκδικούν την
έγκριση των ανθρώπων;

Στο θεατράκι της Οδού Κεφαλληνίας ένας δυνατός θίασος, με αισθητικούς και
ιδεολογικούς στόχους, δουλεύει ένα πλέγμα ερωτημάτων και προβληματισμών. Έργο
και παράσταση, με σκηνοθέτη τον Νίκο Μαστοράκη και πρωταγωνίστριες δύο
αδιαφιλονίκητες περσόνες του ελληνικού θεάτρου, τη Ρένη Πιττακή στον επώνυμο
ρόλο και την Μπέτυ Αρβανίτη στον ρόλο της βασίλισσας Ελισάβετ, δημιουργούν τις
προϋποθέσεις μιας σκηνικής πρότασης. Μέλλει να αποδειχθεί.

Το στοίχημα είναι η παράσταση να αφορά με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο
τον σημερινό θεατή, χωρίς το κλασικό αριστούργημα του Σίλερ να χάνει την
ποίηση, την ουσία και το στίγμα της εποχής του.

«Οι αντιστοιχίες τής εποχής ανάμεσα στο έργο (1800) και στην παράστασή μας
(2003) απηχούν τον ηθικό ξεπεσμό της πολιτικής, ο οποίος μάλιστα έχει ενταθεί
σε διεθνή κλίμακα. Με φρίκη διαπιστώνουμε πως από το τέλος της Γαλλικής
Επανάστασης έως τους πρόσφατους πολέμους, τις ορατές και σκοτεινές
τρομοκρατίες, “σέρνονται” τα ίδια ερωτήματα. Κάθε φράση του έργου έχει
αντίκτυπο σημερινό. Σκεφθείτε πως στο έργο ακούγεται η φράση “Δεν μιλάμε για
το τι είναι δίκαιο, αλλά για το τι μας συμφέρει…».

«Ο ζοφερός κόσμος με τα διαπλεκόμενα πολιτικά συμφέροντα και τον θρησκευτικό
φανατισμό έχει εντυπωσιακές αντιστοιχίες με τις σημερινές οικονομικές,
θρησκευτικές διαμάχες. Σε μια εποχή όπου ο ισχύων παγκόσμιος χάρτης
συνταράσσεται από πολιτικές ανακατατάξεις, ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες και
σφαγές, δύο γυναίκες διεκδικούν μέχρι θανάτου την εξουσία της πολιτικής και
της γυναικείας φύσης τους», λέει ο σκηνοθέτης Νίκος Μαστοράκης, αποκαλύπτοντας
τον στόχο στον οποίο εστίασε και τον πυρήνα πάνω στον οποίο δούλεψαν την
έκφραση του λόγου.

«Δυο βασίλισσες, δυο γυναίκες, δυο θύελλες. Δύο αντίθετοι πόλοι που
εκφράζονται διαφορετικά, ακόμα και σωματικά. H Ελισάβετ (Μπέτυ Αρβανίτη),
ανέκφραστη, μνημείο ακινησίας και εγκεφαλικής δράσης, που έχει απαρνηθεί ακόμα
και τη γυναικεία της φύση. H Μαρία (Ρένη Πιττακή), μια γυναίκα που ερωτεύεται,
παραδέχεται τα λάθη της – ακόμα και φόνο έχει κάνει – και ζητά το έλεος που
δεν της δίνεται, ενώ το παραχωρεί σε όλους», προσθέτει ο σκηνοθέτης, που
ομολογεί πως ένα από τα «δυνατά χαρτιά» της παράστασης είναι οι
πρωταγωνίστριες, οι οποίες δίνουν μέγεθος και βάθος στις εμβληματικές ηρωίδες
του έργου.

Οι θεατές ως ένορκοι

Πέντε πράγματα που αξίζει να γνωρίζουμε για το έργο και την παράσταση:

1. Ανήκει στην κατηγορία του θεάτρου της μεγάλης χειρονομίας.

2. Ο μεταφρασμένος λόγος του ποιητικού κειμένου είναι σε ελεύθερο
στίχο.

3. H αυστηρότητα της φόρμας αναπτύσσεται σε αφαιρετικό σκηνικό με
κοστούμια που λειτουργούν σκηνογραφικά.

4. Ο χώρος δράσης είναι ένα απροσδιόριστο Δικαστήριο και οι θεατές στην
πλατεία οι ένορκοι.

5. H διάρκεια είναι τρεις ώρες.

INFO

Πρεμιέρα στις 18 Δεκεμβρίου, στην κεντρική σκηνή του Θεάτρου της Οδού
Κεφαλληνίας (Κεφαλληνίας 16, Κυψέλη, τηλ. 210-8838.727).