ΓNΩMH Απόπειρα «εξισορρόπησης»

Ηαπόφαση της ειδικής σύνθεσης του δικαστηρίου που συγκροτήθηκε για να δικάσει
τους κατηγορούμενους ως μέλη της οργάνωσης 17 Νοέμβρη είναι μία δικαίωση για
τους Γ. Σερίφη, Αγγ. Σωτηροπούλου, Θ. Ψαραδέλλη και A. Παπαναστασίου.
Πρόκειται εξάλλου για κατηγορούμενους των οποίων η αθωότητα δεν επιδεχόταν
κανενός είδους αμφισβήτηση, εφόσον εις βάρος τους δεν προέκυπτε κανένα βάσιμα
ενοχοποιητικό στοιχείο. Με αυτή την έννοια, η απόφαση που τους απαλλάσσει από
τις κατηγορίες δεν μπορεί να χαρακτηριστεί επιεικής, είναι απλώς δίκαιη.

Σε αυτό το αποτέλεσμα συνέβαλε σημαντικά, πιστεύουμε, και το κίνημα που
αναπτύχθηκε καταγγέλλοντας τις πολλαπλές δικονομικές παραβιάσεις και
παρατυπίες που σημειώθηκαν εις βάρος των κατηγορουμένων, το οποίο κατάφερε,
παρά τις τεράστιες αντιξοότητες και το κλίμα τρομοϋστερίας που επικράτησε, να
αναδείξει εκείνα τα υπερασπιστικά και πολιτικά στοιχεία που οδήγησαν στην
αθώωσή τους. Ας μη ξεχνάμε ότι οι άνθρωποι αυτοί υπέστησαν μία τεράστια
ταλαιπωρία και σπίλωση της προσωπικότητάς τους, όπως και ότι αντιμετώπισαν
συνθήκες κράτησης που μόνο απάνθρωπες μπορούν να χαρακτηριστούν.

Εντούτοις, η απόφαση που εκδόθηκε μπορεί να χαρακτηριστεί ως μία απόπειρα
«εξισορρόπησης» των πολλαπλών και – σωστών – ενστάσεων που προβλήθηκαν, αφενός
από τους συνηγόρους υπεράσπισης κατά τη διάρκεια της δίκης και υιοθετήθηκαν
από ένα σημαντικό τμήμα της κοινής γνώμης και αφετέρου των κυβερνητικών
πολιτικών επιταγών και επιλογών να καταδικαστούν άνθρωποι των οποίων η ενοχή
είχε προαποφασιστεί και καλλιεργηθεί επικοινωνιακά μέσα από ένα ευρύ φάσμα των
MME, έτσι ώστε να παρουσιάζεται ως περίπου αυταπόδεικτο θέσφατο. Παραδείγματος
χάριν, η ετυμηγορία να καταδικαστεί ο Αλ. Γιωτόπουλος ως ηθικός αυτουργός των
ενεργειών της οργάνωσης 17 Νοέμβρη, με αλλοίωση ακόμα και των κριτηρίων της
υπάρχουσας νομολογίας του Αρείου Πάγου στο θέμα της ηθικής αυτουργίας, μόνο
αυθαίρετη, θλιβερή και άδικη μπορεί να χαρακτηριστεί. Και επιπλέον επικίνδυνη,
στο βαθμό που η κατά τη βούληση των δικαστών περιπτωσιολογική διεύρυνση των
ορίων της ποινικοποίησης ανοίγει έναν κατήφορο δίχως τέλος για τα δικαιώματα
των πολιτών και ιδιαίτερα όσων συγκρούονται με την καθεστηκυία τάξη πραγμάτων.

Η αθώωση τεσσάρων από τους 19 συνολικά κατηγορούμενους δεν αποκαθιστά ούτε την
άδικη, συνολικά ή εν μέρει, καταδίκη άλλων αθώων, με βάση ευλόγως
αμφισβητούμενα στοιχεία ή αμφίβολης αξιοπιστίας μαρτυρίες, ούτε αναιρεί την
αδυναμία του δικαστηρίου να καταδικάσει τις πολλαπλές παραβιάσεις δικαιωμάτων
που σημειώθηκαν στο στάδιο της ανάκρισης και της προανάκρισης, όπως ήταν οι
λήψεις καταθέσεων υπό την απειλή όπλων ή σε συνθήκες που αγγίζουν τα όρια των
βασανιστηρίων (π.χ. περίπτωση της κατάθεσης του Σάββα Ξηρού στο νοσοκομείο).

Δεν αντισταθμίζει επίσης την προσπάθεια αλλοίωσης και παραχάραξης της έννοιας
του πολιτικού εγκλήματος, παρά τις διορθωτικού χαρακτήρα επιμέρους παρεμβάσεις
του προέδρου της έδρας για μη ταπεινά κίνητρα των κατηγορουμένων, κίνητρα που
πρέπει να συνυπολογιστούν κατά την επιμέτρηση των ποινών που θα επιβληθούν σε
όσους καταδικάστηκαν.

H Μάνια Μπαρσέφσκη είναι μέλος του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα