«Γιατί χαίρεται ο κόοοοσμος…»

Ναι, είναι ωραία η ζωή όταν γελάμε, αλλά να υπάρχει και λόγος

Είπαμε να χαμογελάμε. Να καλωσορίζουμε τη ζωή, να έχουμε καλές σκέψεις,
«θετικές», όπως λένε διάφοροι γκουρού της καλοπέρασης. Αλλά αυτή η υστερία της
χαράς που ξεχειλίζει από παντός είδους τηλεοπτικά προγράμματα προκαλεί
κατάθλιψη. Γιατί δεν μπορεί να είναι ειλικρινές αυτό το αδιάκοπο κέφι που
εκφράζεται με τσιρίδες, χοροπηδητά, μπεμπεκισμούς, ακκισμούς από ανθρώπους που
προ πολλού έχουν περάσει την ηλικία της παιδικής αφασίας και είναι ή
υποτίθεται πως είναι ώριμοι επαγγελματίες.

Πρόκειται για μία παρεξήγηση του όρου «χαρούμενος» που ξεκινάει από τα
πρωινάδικα, για να προχωρήσει στα τηλεπαιχνίδια και σε κάθε λογής εκπομπές που
υποτίθεται ότι προσφέρουν «ελαφρά» ψυχαγωγία. Παρακολουθούσαμε χθες το πρωί
την εκπομπή «Όμορφος κόσμος» (Mega). Είναι αλήθεια πως το λέει και ο τίτλος,
θες δεν θες ο κόσμος είναι όμορφος ή πρέπει να τον κάνει η εκπομπή να φαίνεται
ότι είναι. Με αυτό το πλάνο εργασίας, λοιπόν, και οι παρουσιαστές το ρίχνουν
στη χαρά και στο κέφι. Πρωί πρωί η ζουμπουρλούλα, χαριτωμένη, Σοφία
Βογιατζάκη, για να συμβάλει στην «ομορφιά του κόσμου» προφανώς, αποφάσισε να
προσφέρει πρώιμα αγιοβασιλιάτικα δώρα. «Ήρθε ο Άγιος Βασίλης», λέει
μπεμεπκίζοντας και κουβαλάει δωράκια για όλους, αρκουδάκια και άλλα παρόμοια,
μεταξύ των οποίων και ένα ζευγάρι φτερά αγγέλου για τη Ράνια Θρασκιά.
Ενθουσιασμένη εκείνη τα φοράει και αρχίζει να κάνει την πεταλούδα. Φαίνεται, η
παιδική φαντασίωσή της ήταν πως τα αγγελάκια πετούν σαν πεταλούδες. Να μην της
το χαλάσουμε, αλλά σε παιδικό σταθμό μάς έφερνε η εκπομπή και όχι σε
τηλεοπτικό πρόγραμμα από ενηλίκους που απευθύνεται τουλάχιστον σε
συνομηλίκους, αν όχι μεγαλύτερες σε ηλικία νοικοκυρές.

Στο άλλο κανάλι η Ρούλα Κορομηλά ακκιζόταν, με την αγχώδη φωνή, να
προλάβει να πει στις νοικοκυρές να «μη στενοχωριέστε για το ένα, μη
στενοχωριέστε για το άλλο, στα λιοντάρια οι κακοί σύζυγοι» – αγαπημένη έκφρασή
της τελευταίως – και σε κάθε τηλεφώνημα ακροάτριας ή ζωντανή σύνδεση δώσ’ του
κραυγές χαράς. Στον ANT1, η Ελένη Μενεγάκη ξεκαρδιζόταν με κάθε ατάκα του
δίδυμου των ανδρών με τους οποίους σχολιάζει τα κουτσομπολιά της
επικαιρότητας.

Να ‘χουν κέφι οι εκπομπές, κανείς δεν θέλει πρωί πρωί τους
μουρτζούφληδες, αλλά έχει χαθεί η έννοια της χαράς. Γιατί κάτι πρέπει να μας
κάνει χαρούμενους, κάτι πρέπει να προκαλεί το γέλιο, μόνο οι αφασικοί
ξεκαρδίζονται με το τίποτε ανά δίλεπτο. Για παράδειγμα: «Από πού μας
τηλεφωνείτε;», «Από τη Ρόδο», «Από τη Ρόοοοοδοοο, α τι ωραία, χα,χα,χα».
Χάσκουμε απέναντι στην ξέφρενη χαρά για να βρούμε την αιτία της να χαρούμε κι
εμείς. Γιατί χωρίς αιτία μοιάζει με νευρικό σπασμό.

Νευρικός σπασμός

Οι ψυχίατροι λένε πως οι άνθρωποι που γελούν πολύ και νευρικά είναι κατά
βάθος καταθλιπτικοί. Ίσως αυτό να συμβαίνει στον κόσμο μας. Είναι κατά βάθος
καταθλιπτικός. Και μόνο το στρες της χαράς φέρνει κατάθλιψη. Αυτή η υποχρέωση
να είμαστε χαρούμενοι στερεί τη δυνατότητα να υπάρξει η διαφορά, η μετακίνηση
από τη μια ψυχική διάθεση στην άλλη και η αναζήτηση των αιτίων, που θα μας
αλλάξουν από κατηφείς ή αδιάφορους σε χαρούμενους.

Γιατί το χαμόγελο, το γέλιο, προϋποθέτει συναίσθημα και αυτό με τη σειρά
του προϋποθέτει ψυχική διαθεσιμότητα. Το τελευταίο είναι και το δυσκολότερο σε
μια εποχή όπου η επιβίωση, ή αυτό που προσφέρεται ως τρόπος επιβίωσης,
καταβροχθίζει τις τελευταίες ψυχικές δυνάμεις. Και μόνο το περιεχόμενο των
εκπομπών που τρελαίνονται όλοι στα γέλια είναι πηγή άγχους. Να είμαστε ωραίες,
να είμαστε μαγείρισσες, να αγοράζουμε σέξι εσώρουχα και σινιέ ρούχα, ακριβά
ρολόγια και ό,τι άλλο, να ‘χουμε τον νου μας στις απιστίες, στα παιδιά, στην
εργασία και μέσα σε αυτό το μπιχλιμπιδομάνι, που καταπίνει δραστηριότητα και
σκέψη, να είμαστε και περιχαρείς. Δεν γίνεται. Αφασικοί μπορεί.