Πάρε με στο τηλέφωνο…

Με ένα τηλεφώνημα κερδίζετε συμμετοχή στις δημοκρατικές διαδικασίες, η διαδρομή άλλωστε απ’ τον καναπέ ως την συσκευή είναι τόσο μικρή…

Το ζητούν οι περισσότερες εκπομπές. Να τηλεφωνήσουν οι τηλεθεατές. Άλλες
κάνουν με αυτόν τον τρόπο ένα είδος καθημερινών «δημοσκοπήσεων». Βάζουν ένα
ερώτημα που να απαντάται με «ναι» ή «όχι»: «Είναι χρήσιμο στέλεχος για την
εκλογική μάχη του ΠΑΣΟΚ ο Κώστας Λαλιώτης;» («Κάθε μέρα μαζί», Mega), «Σωστή ή
λάθος η απόφαση να μην είναι υποψήφια η κα Δήμητρα Παπανδρέου;» («Καλημέρα
σας», Alpha) και «θερμομετρούν» το κοινό. Περισσότερο για το πόσο θερμό είναι
απέναντι στην εκπομπή, παρά για το θέμα που θέτει το ερώτημα.

Ξυπνήσατε; Καλημέρα σας και βάλτε και το θερμομετράκι να δούμε πόσο μας
προσέχετε σήμερα. Στο τέλος της εκπομπής έχουμε τα αποτελέσματα, τόσο τοις
εκατό «Ναι», τόσο «Όχι». Ορισμένες εκπομπές δίνουν και δωράκια για την
προθυμία να τηλεφωνήσετε, υπό τον όρο ότι θα μείνετε συντονισμένοι στη
συχνότητα του καναλιού. Στον Alpha, για παράδειγμα, θα κληρωθεί αυτοκίνητο τα
Χριστούγεννα για όσους τηλεφώνησαν, αρκεί, λέει κάθε τόσο ο κ. Αυτιάς, να
παρακολουθούν διαρκώς την εκπομπή.

Και πώς θα καταλάβει αν «κλέψετε» και κάνετε ζάπινγκ μετά το τηλεφώνημα; Δεν
υπάρχει τρόπος. Ηθικό είναι το ζήτημα. Ολόκληρο αυτοκίνητο προσφέρουμε, μη μας
προδώσετε.

Ακριβώς όπως εκείνο το τραγουδάκι μιας άλλης εποχής ζητούσε από το
αγαπημένο πρόσωπο να τηλεφωνήσει για να ακουστεί η λατρεμένη φωνή «πάρε με στο
τηλέφωνοοοο…». Δηλώστε κι εσείς πίστη και αγάπη στους τηλεοπτικούς σταρ.
Τηλεφωνήστε. Δεν απαντούν οι ίδιοι, κανείς δεν απαντά, αρκεί το κουδούνισμα
του τηλεφώνου ή ένα μήνυμα και να καταγραφεί έτσι το ενδιαφέρον σας. Στο τέλος
θα είστε ένα νούμερο από τη σούμα που θα αναγγελθεί.

H τεχνολογία κάνει θαύματα. Καθηλωθείτε μπροστά στην οθόνη και θα τα έχετε
όλα. Και την ψευδαίσθηση της συμμετοχής, ότι δεν υπάρχει απομόνωση, ότι όλοι
μαζί εκφράζουμε τη γνώμη μας για ένα κοινό θέμα, άρα έχουμε και την
ψευδαίσθηση της κοινότητας. Κάτι σαν το όνειρο της άμεσης δημοκρατίας. Ορίστε,
το προσφέρει η τηλεοπτική.

Υπάρχουν και πλήθος άλλες εκδοχές τηλεφωνικής επικοινωνίας. Με τα
διάφορα σαλονάκια εκπομπών που προσφέρουν δωρεάν συμβουλές. Με ένα τηλεφώνημα
λέμε τον καημό μας, ξεσπαθώνουμε, ανακουφιζόμαστε και ακούμε και μια καλή
κουβέντα από έναν ειδικό. Μέχρι τα όνειρά μας μπορούμε να πούμε και να μας τα
ερμηνεύσουν ειδικοί ονειροκρίτες, όπως στην εκπομπή της Ρούλας Κορομηλά.

Και στα ριάλιτι με ένα μηνυματάκι παρεμβαίνουμε στην εξέλιξη. Διώχνουμε τον
αντιπαθητικό, στηρίζουμε τον συμπαθητικό, φτιάχνουμε το πρόγραμμα στο κανάλι,
δικό μας υποτίθεται, αφού λέμε τη γνώμη μας και είμαστε ευτυχείς όλοι, που
έχουμε αυτόν τον ωραίο τρόπο επικοινωνίας και συμμετοχής. Μήπως δεν το έλεγε
και ο Αιζάια Μπερλίν, πως ελεύθερος σε μια δημοκρατική κοινωνία είναι εκείνος
του οποίου η ζωή και οι αποφάσεις εξαρτώνται από τον ίδιο;

Ζούμε το δημοκρατικό θαύμα. Αποφασίζουμε τι θέλουμε να δούμε. Εκφραζόμαστε. Με
ένα απλό ντρινννν!

Μια κοινωνία της στιγμής. Μια κοινωνία των ξεσπασμάτων. Μια διαστροφή της
επικοινωνίας.

Μια προσποίηση.

Θερμομετρηθείτε…

Με το θερμόμετρο στο στόμα, για να παρακολουθούμε πόσο βράζει το αίμα. Δεν
βράζει στον καναπέ. Γιατί αυτό που ανεβάζει τη θερμοκρασία, είναι η ανταλλαγή
ιδεών και σκέψεων, η ανθρώπινη επαφή και όχι εκείνη διά μέσου της τεχνολογίας.
Γιατί συμμετέχω, σημαίνει έχω τη δύναμη να διαμορφώσω και όχι μετατρέπομαι σε
καταναλωτικό νούμερο της τηλεθέασης ήδη διαμορφωμένων προγραμμάτων.

Όσο για τα δελεαστικά δωράκια πρόκειται για γελοιότητα, καθώς προκαλούν τη
συμμετοχή του κοινού, που μεταφράζεται σε τηλεθέαση, η οποία με τη σειρά της
αποτελεί το ισχυρό διαπραγματευτικό «χαρτί» στη διαφημιστική αγορά για τα
κανάλια, άρα πολλά έσοδα. Ένα ρολόι, ένα δαχτυλιδάκι ή ένα αυτοκινητάκι είναι
σαν τις καραμέλες σε πεινασμένα παιδιά. Για να ανοίξει η όρεξη και να μείνουν
πεινασμένα και να χλαπακιάσουν ό,τι τους προσφέρεται κυνηγώντας την ζαχαρωμένη
ηδονή της καραμελίτσας.