Aπονομή βραβείων… υπό σκιάν

Σκηνή και χρώματα σκοτεινά για μεγαλύτερη επισημότητα που όμως δεν υποστηρίχθηκε από τα κείμενα

Φόντο μαύρο, ένδυμα κατάμαυρο για την κυρία, γκριζόμαυρο για τον κύριο, μαύρη
και η ορχήστρα, μαύρισε το μάτι και η ψυχή μας με αυτή την επιμονή της EPT να
διοργανώνει τη βραδιά της απονομής των κινηματογραφικών βραβείων λες και
πρόκειται για πένθιμο αφιέρωμα. H αλήθεια είναι πως το μαύρο δίνει
επισημότητα, επίσης γλιτώνει από χρωματικές ακρότητες που ενδεχομένως θα
μπορούσαν να παρεξηγηθούν, δίνει και μια αυστηρότητα με την οποία επιμένει η
κρατική τηλεόραση να επενδύει οτιδήποτε θέλει να προβάλει ως «ποιότητα». Και η
λέξη αυτή στον τίτλο της βραδιάς «Απονομή Κινηματογραφικών Βραβείων Ποιότητας»
φαίνεται πως ευθύνεται για το δέος απέναντι στα χρώματα.

Δέος φαίνεται πως αισθανόταν μέσα στη μαύρη, στράπλες τουαλέτα της και η
παρουσιάστρια της γιορτής, Μπήλιω Τσουκαλά, καθώς έχανε τα λόγια της – μήπως
δεν είχε προσπαθήσει αρκετά να τα μάθει απέξω; Είχε εμφανή αμηχανία, με
αποτέλεσμα να μην μπορεί να καλύψει τα κενά, και ελάχιστη βοήθεια από τον
συμπαρουσιαστή Στέλιο Κούλογλου, που τα κατάφερε καλύτερα στην αποστήθιση,
αλλά ήταν επίσης φανερό πως ο κινηματογράφος – και κυρίως η σκηνή – δεν είναι
ο τομέας του.

Επιλέχθηκαν προφανώς ως εκπρόσωποι της ΕΡΤικής ποιότητας, η μία του
ελαφρού ενημερωτικού θεάματος και ο έτερος του σοβαρού δημοσιογραφικού. H
παρουσίαση, όμως, μιας γιορτής, ιδίως μιας βραδιάς με απονομές βραβείων,
απαιτεί πρόσθετα προσόντα από εκείνα της παρουσίασης μιας εκπομπής. Πρόβες,
ατάκες που μαθαίνονται, πρόσωπα που πρέπει να τα γνωρίζουν καλά, ευελιξία στον
λόγο και την κίνηση ώστε να καλύπτονται κενά. Επιχείρησε το χιούμορ ο Στέλιος
Κούλογλου προς το τέλος, με τη βοήθεια βραβευμένων που φάνηκαν πιο άνετοι
απέναντι στην αίθουσα και του πρόσφεραν ατάκες. Αμηχανία προκάλεσε και η
στιγμή που παραλαμβάνει για λογαριασμό του Μάριου Ιωάννου το βραβείο ερμηνείας
πρώτου ρόλου ο σκηνοθέτης της ταινίας. Δέχεται τα συγχαρητήρια του Στέλιου
Κούλογλου, οπότε αναγκάζεται να δηλώσει ότι δεν είναι ο Μάριος. Χιούμορ ή όχι,
πάντως ήταν ένα ακόμη κενό.

Το πρώτο μέρος της βραδιάς, που ήταν αφιερωμένη στον Μίκη Θεοδωράκη,
ήταν συναυλιακό, με την Κρατική Ορχήστρα της Θεσσαλονίκης και τον Γιώργο
Νταλάρα στην ερμηνεία, σε ένα εγχώριο ολ τάιμ κλάσικ ακρόαμα. Ωστόσο η βραδιά
χωρίστηκε στα δύο, σαν να τέλειωσε με μια υποχρέωση στην αρχή και μετά πέρασε
στο κυρίως θέμα των βραβείων. Σε τεράστια οθόνη εμφανίστηκε ο Μίκης
Θεοδωράκης, το τιμώμενο πρόσωπο, που χάρη στις διευκολύνσεις της τεχνολογίας
γινόταν δυνατή η παρουσία του, ενώ ήταν απών, και ξεσήκωσε χειροκρότημα
τελειώνοντας τον μικρό του λόγο με τη φράση: «Στην τέχνη δεν πρέπει να
κρίνουμε τον εαυτό μας για όσα έκανε, αλλά για όσα θα μπορούσε να κάνει και
δεν έκανε».

Κατόπιν η οθόνη «αποχώρησε» και διακόπηκε με τη συνήθη ΕΡΤική αγαρμποσύνη η
αναμετάδοση για διαφημιστικό διάλειμμα, για να επιστρέψουμε στη μέση μιας
φράσης του Στέλιου Κούλογλου. Μία ή δύο φορές η κ. Τσουκαλά υπενθύμισε στη
συνέχεια ότι η βραδιά ήταν αφιερωμένη στον Μίκη Θεοδωράκη, μια και όποιος είχε
χάσει το πρώτο μέρος δεν είχε άλλον τρόπο να το αντιληφθεί.

Σκοτεινές φιγούρες στη σκηνή

Με αφορμή την πρόσκληση στη σκηνή του φωτογράφου της ταινίας «Ζορμπάς»,
Γουόλτερ Λάσαλι, ακούστηκε το κλασικό μουσικό θέμα της ταινίας, για να
προστεθεί μία ακόμη ψηφίδα στη «διεθνή» εικόνα του εγχώριου σινεμά. «Φαίδρα»,
Μελίνα Μερκούρη και Ζυλ Ντασσέν, Γαβράς και «Z» συμπλήρωναν το παζλ της
ιστορικής συνέχειας της διεθνούς εικόνας του εγχώριου κινηματογράφου
ποιότητας.

Κάτι παλιό, κάτι γνωστό, κάτι αναγνωρισμένο και σίγουρο – και κάτι μαύρο –
φαινόταν να είναι το σύνθημα που ενέπνευσε τη σκηνοθεσία της βραδιάς, η οποία
λέγεται οτι κόστισε στην EPT περίπου 132.000 ευρώ εκ των οποίων τα 19.500 ευρώ
πήγαν στην ορχήστρα.

Μπορεί οι παρόντες στην αίθουσα να είχαν πολύ διαφορετική αίσθηση των
χρωμάτων, των φωτισμών και του σκηνικού, αλλά αγνοήθηκε για μία ακόμη φορά ο
τηλεθεατής, ο οποίος συχνά αγωνιζόταν να διακρίνει σκοτεινές φιγούρες στη σκιά
της σκηνής. Κρίμα για μια γιορτή των εικόνων να μην υπολογίζονται εκείνοι που
τις βλέπουν, που είναι το κοινό τους και που ξέρουν να τιμούν το καλό θέαμα.