MATIEΣ Ο Δεκέμβρης

«Βαρύς Δεκέμβρης στο στενό/και ο βοριάς μανιάζει/Σου παραγγείλαν πως πονώ/και
είπες δε με νοιάζει…». Τραγούδια λαϊκά, με το παράπονο πάντα στην άκρη των
χειλιών, με τα μάτια βουρκωμένα μια ιδέα – «μπορεί και νάναι απ’ τον
καπνό/μπορεί κι απ’ τον αγέρα» – με τα χέρια στις τσέπες και τα δάχτυλα
μπλεγμένα σε «πέντε τριαντάφυλλα σιωπή»…

Συναρπαστικός ο Δεκέμβρης, που πατήσαμε σήμερα το πρώτο σκαλοπάτι του.
Δύσκολος και υπέροχος, παγερός και μυρωμένος, με την ψυχή του καθενός ανοιχτή.
Σε λίγο θ’ αρχίσουν ν’ ανάβουν τα φώτα, οι λεωφόροι θα πλημμυρίσουν άστρα, τα
παιδιά θα πετάξουν τη σχολική τσάντα, ο «δέκατος τρίτος» μισθός θα εξαφανισθεί
– θα γίνει ρούχα, παιχνίδια, ταξίδια. Και πολύ σωστά.

Με το που μπαίνει ο Δεκέμβρης, τα ρουθούνια μου γεμίζουν από ευωδιές κανέλλας
κι απ’ όλα τ’ άλλα τα μυρωδικά – γαρύφαλλα, αίφνης – που βάζαν οι παλιές
μανάδες, στα κουλουράκια, στα τσουρέκια, στους κουραμπιέδες και στα
μελομακάρονά τους. Μοσχοβόλαγαν οι φούρνοι, μοσχοβόλαγαν τα σπίτια. Σήμερα,
όλα τα αρτοποιεία, φτιάχνουν υπέροχα γλυκίσματα. Και τα ζαχαροπλαστεία,
φυσικά. Αλλά, τότε, μύριζαν αλλιώς τα πράγματα. Όλα τα πράγματα…

Δεκέμβρης, λοιπόν. H περιπέτεια του 2003 φτάνει στο τέρμα της. Κι ο
καινούργιος χρόνος, ανοίγει τα χέρια του, για να μας υποδεχτεί. Με τα
προβλήματά του, βέβαια, αλλά και με τις υποσχέσεις του. Με το Κυπριακό, μα και
με τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ανέκαθεν είχα τις επιφυλάξεις μου γι’ αυτή την
γιγαντιαία διοργάνωση, που δύσκολα μπορεί να την φέρει εις πέρας μια μικρή
χώρα, όπως η δική μας. Αλλ’ από τη στιγμή που μπήκαμε στο χορό, δεν γίνεται να
μη χορέψουμε…

Το 2004 θα έχουμε και εκλογές. Δεν θέλω να μιλήσω καθόλου γι’ αυτή την
υπόθεση. Το εξήγησα και προχθές: δεν είναι δυνατόν, έξι μήνες πριν από την
προσφυγή στις κάλπες, να ασχολούμαστε μέρα νύχτα με αυτή την ιστορία. H ζωή,
έχει κι άλλες πλευρές, πολύ πιο ενδιαφέρουσες. Το αν θα είναι ή δεν είναι
υποψήφια η κ. Γκερέκου ή κάποια άλλη ηθοποιός, αθλήτρια, τραγουδίστρια κ.λπ.
δεν μου καίγεται καρφί. Όπως δεν καίγεται καρφί και σε κανέναν άλλο
εργαζόμενο, υποθέτω. Οι εργαζόμενοι, έχουν μπροστά τους το μεροκάματο, το
νοίκι, τα παιδιά, το σχολείο, τη συγκοινωνία, τα φάρμακα. Και, βέβαια –
ξαναλέω, για να μην ξεχνιόμαστε – τον Δεκέμβρη. Που δεν είναι ένας μήνας
παίξε-γέλασε. Είναι ένας μήνας γεμάτος γιορτές. Και δώρα. Που είναι τόσο
γλυκά, τόσο ζεστά. Όπως «οι φτωχικοί μισθοί, ζεστοί σαν περιστέρια/καθώς τους
σφίγγουνε τα χέρια/ χειμώνα και κακοκαιριά/ στην τσέπη, στην ανηφοριά…».