H κυρία και το τάνγκο

Χούλια Μιγκένες

Σάρωσε τη σκηνή. Ακκίστηκε στα φώτα. Χόρεψε με μπρίο αργεντίνικο. Γέλασε.
Δάκρυσε. Φώναξε. «Γδύθηκε» τη γούνα, το πανωφόρι και το τριαντάφυλλο από το
πέτο της. «Ντύθηκε» μάνα αγνοουμένου, «τρελή» (loca) της πλατείας ντε Μάγιο.
Ξανασάρωσε τη σκηνή. Έκανε σιγόντο σε ένα… ραδιόφωνο και στη φωνή του
μεγάλου του αργεντίνικου τάνγκο Κάρλος Γκαρντέλ. Μίλησε με το κοινό.
Απήγγειλε. Θυμήθηκε φράσεις του Άστορ Πιατσόλα… Μια μεγάλη κυρία της σκηνής.
Δεν χρειάστηκε να το αποδείξει. Απλώς το επανεπιβεβαίωσε ενώπιον του ελληνικού
κοινού της η κυρία Χούλια Μιγκένες (που έχει και ελληνικές ρίζες). Που τούτη
τη φορά μάς ήρθε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, σε μια βραδιά υπέρ των ατόμων με
αναπηρίες, αλλά και (απόψε) στο Βασιλικό Θέατρο της Θεσσαλονίκης. Τούτη τη
φορά με τάνγκο – και πάθος (όχι ότι χρειάζεται παραπανίσιο…) αργεντίνικο.
«Διαβασμένη». Σχεδόν πρέσβειρα της Αργεντινής και του μοναδικού χορού της. Και
μάγεψε. Όπως και παλιότερα. Μάγεψε με την απλότητα. Με τη μουσικότητα. Και με
τη θαυμάσια ορχήστρα της. Και ίσως – ας το δουν αυτό οι δικές μας «σταρ της
πίστας», που έχουν αναγάγει τη σκηνική υπερβολή σε… σκηνικό ήθος – δίδαξε
απλότητα. Και μπρίο. Θα μας ξανάρθει η Χούλια Μιγκένες. Είναι σίγουρο. Γιατί,
είναι σαφές πια, κάτι λέει τούτη η σκηνική αγωγή της στο κοινό στα μέρη μας.
Όπως και η αγωγή του τάνγκο. Του αργεντίνικου τάνγκο.