Tα μονοπάτια της ντροπής

Το σώμα τους αποτελεί μοναδική πηγή πλουτισμού για τις ίδιες ακόμα και για τη χώρα τους και αυτό τις ρίχνει στα δίχτυα του παράνομου εμπόριου λευκής σαρκός

Τα ποθοπλάνταχτα μονοπάτια του παρανόμως εισαγόμενου αγοραίου έρωτα περπάτησε
ο Τάσος Τέλλογλου με το «Monitor» του (NET), για να αποκαλύψει ένα σκοτεινό
πλέγμα εμπορίας επιθυμιών: των μεν κοριτσιών που «εισάγονται» να ζήσουν,
εκείνων που τις εισάγουν να πλουτίσουν και των πελατών τους να γλεντήσουν.

Απέναντι σε όλα αυτά, νόμοι που δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τις
πραγματικά σκληρές διαστάσεις αυτού του κυκλώματος της ντροπής, που στέκονται
στους τύπους, που τιμωρούν τις μη αδειούχες ερωτικές συνευρέσεις για
παράδειγμα, χωρίς να ψάχνει κανείς πώς βρέθηκαν εδώ γυναίκες, οι οποίες
παρανόμως επιδίδονται σε αυτήν τη δουλειά. Σε δικαστήριο καταδικάστηκαν ένας
άνδρας και η ξανθιά Βόρεια που του προσέφερε υπηρεσίες μέσα στο αυτοκίνητό
του, επειδή το όλο ζήτημα δεν είχε την άδεια των αρχών.

Ακολουθώντας βήμα βήμα τη διαδρομή μιας νεαρής γυναίκας από τη
Μολδαβία, της Λίλια, το «Monitor» αποκαλύπτει τον δρόμο της ταπείνωσης. Οι
διηγήσεις της – αληθινές ή μπερδεμένες με ψέματα και παραλείψεις – απλώς
αποδεικνύουν πως στους σκοτεινούς δρόμους της παρανομίας μπορούν πολλά να
κρυφτούν. Φόβος, καχυποψία, πονηριά, γυναίκες που κάνουν την ταπείνωση τρόπο
επιβίωσης. Πλάνα των κοριτσιών που ψωνίζουν στο παζάρι. Και μετά άλλα, από τις
στιγμές της σκληρής τους εργασίας. Το τίμημα του κόσμου της υλικής ευφορίας.

Ζώντας σε μια χώρα που η οικονομία έχει καταρρεύσει, οι άνδρες πνίγουν
στο ποτό την αδυναμία τους να ζήσουν και οι γυναίκες αποτελούν τη μοναδική
πηγή πλουτισμού, η Λίλια απάντησε σε μια αγγελία. Πρόσκληση να εργαστεί στην
Κωνσταντινούπολη, εισιτήρια, άφιξη στον ξένο τόπο και μετά το μαρτύριο. Την
πήγαν στα υπόγεια ενός ξενοδοχείου της Πόλης, την έδειραν γιατί αρνιόταν να
υπακούσει, μετά την πέρασαν στην Ελλάδα, από μυστικά περάσματα. Πρώτος σταθμός
στην Ελλάδα ένα χωριό κοντά στα σύνορα, το Πρωτοκκλήσι. Μία και μόνον
επιχείρηση ανθεί στην περιοχή, το κέντρο «Φαντασία».

«Καθαρό και έχει πάντα κορίτσια», λένε οι πελάτες, κάτοικοι της περιοχής. Ο
ιδιοκτήτης έχει καταδικαστεί για μαστροπεία, το μαγαζί όμως ξανάνοιξε.

«Γιατί να μην ξανανοίξει;», λένε στον Τάσο Τέλλογλου πελάτες. «Θα ήταν ζημιά
για την περιοχή, γιατί θα πηγαίναμε στη Βουλγαρία να βρούμε κορίτσια».

Τα θέλουν και στην πόρτα τους. Κάποιοι τους τα προσφέρουν. Οι επιθυμίες
πρέπει να καταλαγιάσουν. Οι άνδρες να είναι ευτυχείς. Και οι γυναίκες τους;

Άλλο πικρό κεφάλαιο αυτό.

Οι περισσότεροι άνδρες ξοδεύουν τα χρήματα που κερδίζουν οι σκληρά εργαζόμενες
στα χωράφια γυναίκες τους στα κορίτσια εισαγωγής. Μια μουσουλμάνα αυτοκτόνησε
μέσα στην απελπισία της. Θύματα έχει πάντα η μία πλευρά. Των γυναικών.

Τι σημασία έχει αν όλα αυτά συμβαίνουν σε έναν κόσμο, ο οποίος επισήμως
προβάλλει τον σεβασμό στη γυναίκα ως μία από τις κορυφαίες αξίες του
πολιτισμού του! Ημέρα αφιερωμένη στον αγώνα κατά της κακοποίησης γυναικών, η
προχθεσινή, και τα ρεπορτάζ αποδεικνύουν πως οι γυναίκες παραμένουν θύματα
μιας τυφλής, σκοτεινής βίας, που παίρνει χίλιες μορφές.

Ποιος νόμος;

«Ποιον πληρώνει ο πελάτης, τη γυναίκα ή το αφεντικό;», ρωτάει ο Τάσος
Τέλλογλου. «Ποιος το λέει να πληρώνεται η γυναίκα;». «Ο νόμος». «Σ’ εμάς εδώ
και 60 χρόνια δεν εφαρμόζεται κανένας νόμος».

Τις διώχνουν και ξανάρχονται. Τις ξαναφέρνουν. Ένα εκατομμύριο το κεφάλι.
«Ποιοι και πώς, δεν ρωτώ», λέει στην κάμερα ένας «αγοραστής». Ποιος νόμος;
Εξακολουθεί να είναι ένας. Του ισχυρού. Με οποιαδήποτε μορφή. Και ένστολη.
Υπήρξε περίπτωση αστυνομικού, που έβγαλε «κορίτσι» από το κρατητήριο, γλέντησε
μαζί της, μπουζούκια και τα συναφή, και μετά την… επέστρεψε.
Γυναίκες-αντικείμενα. Και το δέχονται; Μερικές με χαρά, για να ζήσουν. Άλλες
τις δέρνουν. Όλες υπακούουν, αλλά πού και πού μερικές αναζητούν ανακούφιση
στην εξομολόγηση του δράματος σε κάποια δημοσιογραφική κάμερα. Και τότε
ανατριχιάζουμε οι θεατές. Ή μήπως ούτε καν αυτό;