Tι θα πει «άνδρας»;

Τι κατάντια κι αυτό το αντρικό είδος!

Γιατί είναι έτσι οι άντρες; Τουλάχιστον οι τηλεοπτικοί, οι ήρωες των σίριαλ.
Σαν χαμένοι, σαν στον κόσμο τους, σαν ηττημένοι, σαν δορυφόροι αθέατων
πλανητών, βλέπουμε μόνον τους ίδιους να βολοδέρνουν σε μια κίνηση χωρίς στόχο,
χωρίς νόημα, πλην ίσως ενός, να «χτυπήσουν» ένα θηλυκό που θα βρεθεί στον
δρόμο τους και φυσικά δεν θα είναι η σύζυγος. Κολλημένοι με τη μαμά τους, σαν
τον Τάσο Χαλκιά στο «Αν θυμηθείς τ’ όνειρό μου», που δεν τολμά να ζήσει χωρίς
το διοξείδιο του άνθρακος που αποπνέει η παραδοσιακή μάνα-κέρβερος, κολλημένοι
με τον ποδόγυρο πλην πανηλίθιοι, σαν τον Αλέκο Συσσοβίτη στο «Είσαι πολύ
αλήτης τελικά» ή απλώς χαζούληδες που δεν ξέρουν τι τους γίνεται, σαν τον
Θοδωρή Αθερίδη στην ίδια σειρά.

Απατεώνες του έρωτα, εαυτούληδες, που χάρη σε ένα αυτοκινητικό παθαίνουν
τέτοια διαταραχή προσωπικότητας, ώστε να καταντούν κουρέλια, έρμαιο των
γυναικών που πρόδωσαν, σαν τον Σάκη Μπουλά στις «Σαββατογεννημένες».
Γκρινιάρηδες, γερομπισμπίκηδες που ζουν για να ζηλεύουν τις συζύγους τους,
αφού πρώτα τις έχουν απατήσει οι ίδιοι και δέχονται απίστευτες ταπεινώσεις απ’
αυτές, σαν τον Γιώργο Κωνσταντίνου και τον Πάνο Μιχαλόπουλο στα «Φιλαράκια».

Εύκολα θύματα του έρωτα που αφήνουν συζύγους για νεαρές ερωμένες και
μετά εκείνες τους απατούν με τους γιους τους, σαν τον Σπύρο Παπαδόπουλο στο
«Έρωτας όπως έρημος». Αποζητούν την επιβεβαίωση σε πλείστα όσα κρεβάτια
θηλυκών, πλην όμως δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν ενοχές και λένε ασύστολα
ψέματα, σαν τον Τάκη Χρυσικάκο στο «Ακροβατώντας». Απατεώνες ολκής, που δεν
σέβονται ούτε καν τα συναισθήματα των παιδιών τους, μυξοκλαίνε για να τους
λυπηθούν στη δύση της ζωής τους, την οποία δεν λένε να αποδεχτούν και γυρνούν
με την ουρά στα σκέλια στη συζυγική κλίνη, σαν τον Κώστα Βουτσά στο «Αμαρτίες
γονέων».

Μοντέλα ανδρών απογοητευτικά, που ίσως δεν απέχουν από τη σκληρή
πραγματικότητα, αλλά ταπεινώνουν ακόμη περισσότερο τη φυλή των αρσενικών
παρουσιάζοντας τους άνδρες σαν γκροτέσκες φιγούρες, αποκρουστικές, μετέωρα
ασπόνδυλα, κάτι μεταξύ εκείνου του παραδοσιακού άνδρα που τρομοκρατούσε
γυναίκες και παιδιά ταλαντευόμενος μεταξύ μπορντέλου και συζυγικής κλίνης και
μεταξύ του νέου είδους που προσπαθεί να σταθεί δίπλα σε εξαγριωμένα θηλυκά
υιοθετώντας την υποκριτική υποταγή. Φρίκη!

H αλήθεια είναι πως η χειραφέτηση μας έκανε, άνδρες και γυναίκες,
πλάσματα απρόβλεπτα, αμφιταλαντευόμενα ανάμεσα σε πολλές κλίσεις, ρόλους,
επιλογές. Έτσι, όταν μιλάμε για «αληθινούς άντρες» ή και για «αληθινές
γυναίκες» τούς προσδίδουμε ιδιότητες οι οποίες υπάρχουν στις φαντασιώσεις μας,
σαν να αποζητούμε την ασφάλεια ενός αρχέτυπου για να κατανικήσουμε τον ίλιγγο
που μας προκαλεί η αίσθηση του χάους, του απροσδιόριστου χαρακτήρα. Ουδείς
μπορεί να παραβλέψει την ανάγκη να υπάρξει μια σαφήνεια.

Ελλιπής «αρσενικότητα»

Ωστόσο, η ανάγκη αυτή αντανακλάται σε στρεβλούς τηλεοπτικούς προσδιορισμούς
του ανδρισμού τόσο, ώστε να δημιουργείται η αίσθηση πως «άνδρας» είναι πλέον
αυτό το ταπεινωμένο, γελοίο υποκείμενο που παραπαίει μεταξύ της επιθυμίας του
να αισθανθεί ηγέτης, διεκδικούμενος, εραστής, και της ανάγκης του να αφεθεί
επιτέλους, αφού κάνει πονηρά τσαλίμια και πει τα ψέματά του, στα χέρια
θηλυκών, που έχουν να του προσφέρουν αυτό που του λείπει, ό,τι κι αν είναι.

Όσο μάτσο κι αν παραμένουν οι ανδρικοί τηλεοπτικοί χαρακτήρες – πόσο μάλλον οι
πραγματικοί – δεν έχουν να υπερασπίσουν μια συγκεκριμένη «αρσενικότητα» και
προσπαθούν να αναχθούν σε αρχέτυπα, που όμως και εκείνα ως δεσμά εμφανίζονται,
καθώς δεν έχουν πέραση. Κρίμα. Αντικαθιστώντας παλιές κοινοτοπίες για τους
ρόλους και τις σχέσεις ανδρών – γυναικών με αυτές τις υποτίθεται καινούργιες,
όπου οι άνδρες έχουν χάσει τον μπούσουλα, την πληρώνουν τα αισθήματα. Αυτά κι
αν χάθηκαν ή το πολύ πολύ παραμένουν προνόμιο των γυναικών, η αιώνια αδυναμία
τους, τουλάχιστον μία, αυτή.