Σπιτάκια από ζάχαρη και γλώσσα από ξύλο

Δεν ξέρω, μπορεί να ‘ναι κι ωραία τα Χριστούγεννα στην Αθήνα. Όμως αυτή η
παρουσίαση των εορταστικών εκδηλώσεων από την κυρία Δήμαρχο στις εφημερίδες
και τις τηλεοράσεις δεν με φώτισε καθόλου. Δεν κατάλαβα ένα τίποτα, παρ’ όλο
το εκτενές του ρεπορτάζ. Φοβάμαι (ή είμαι βέβαιος;) ότι αυτή η γλώσσα, η
επονομαζόμενη και ξύλινη, έχει προχωρήσει πια και στην εικόνα. Διότι
συνοδευόταν και από εικόνες η παρουσίαση. Κάτι φτιαγμένα ψεύτικα σε
κομπιούτερ, κάτι πλασματικά σαν τη ζωή μας θα μου πεις. («Έτσι ζεις; Τι θες να
κάνω;» που λέει κι ο ποιητής). Όχι! Δεν κατάλαβα ένα τίποτα. Θα έχει λέει
σπιτάκια από ζάχαρη το Σύνταγμα (αυτό εγώ το θυμάμαι σε ένα παιδικό παραμύθι
με τον Χανς και την Γκρέτελ, άρα αυτό θα κάνουνε; Έχει και μία μάγισσα εκεί.
Ποια θα την παίξει;). Θα ‘χει και χριστουγεννιάτικο δέντρο βέβαια, αλλά άκου
τώρα περιγραφή: «Καταπράσινο φυσικής όψεως δέντρο, ύψους 13,5 μέτρων».

Καταλαβαίνετε εσείς το καταπράσινο φυσικής όψεως σε τι διαφέρει από το
πλαστικό; Δεν ξέρω, μπορεί να ‘ναι κι ωραία τα Χριστούγεννα στην Αθήνα. Αλλά η
παρουσίαση… Ίσως και ‘γώ ψάχνω ψύλλους στ’ άχυρα. Βρίσκω πολύ σωστή την
απόφαση του δήμου για όλους αυτούς που χάθηκαν στον κόσμο των χημικών
παραισθήσεων (τους άλλους τους χαμένους στον κόσμο των πολιτικών, οικονομικών
και κοινωνικών παραισθήσεων ποιος θ’ αναλάβει να τους σώσει;), αλλά είναι
φράση αυτή που ακολουθεί; Δεν εξετάζω αν είναι του δήμου ή του δημοσιογράφου,
αλλά είναι φράση αυτό που ακολουθεί; «Οι εκδηλώσεις θα διαπνέονται από την
απόφαση του δήμου να προχωρήσει στην ίδρυση ενός κέντρου απεξάρτησης και
κοινωνικής επανένταξης για πάσχοντα από ουσίες άτομα»!!!!! Τι εικόνα είναι
αυτή; Ο δήμος να προχωράει πάνω στην ίδρυση του κέντρου απεξάρτησης και πάνω
στην κοινωνική επανένταξη επίσης, με βήμα ταχύ φαντάζομαι, ενώ συγχρόνως η
απόφασή του αυτή για τα πάσχοντα από ουσίες άτομα (όπως λέμε πάσχει από
malaria; Έτσι, πάσχει από Ousies). H απόφαση αυτή λοιπόν θα διαπνέει τις
εκδηλώσεις». Έμπα εσύ ξαγκίστρωνε.

Αφού μόλις το διάβασα στη Μαργιέττα το απόκομμα, που έπλεκε τρεις μέρες μια
λιζέζ και ότι την τέλειωνε, έμεινε άφωνη κι άρχισε να ξηλώνεται το πλεκτό από
μόνο του.

Δεν ξέρω, μπορεί να είναι ωραία η Αθήνα τα Χριστούγεννα. Αλλά η παρουσίαση;
Είμαι κι εγώ όμως πολύ καρμοίρης. Όλα μου φταίνε, όλα τα ψιψιρίζω. Αλλά
φοβάμαι, ξέρω κι εγώ, έρχονται άσχημες μέρες. Μπορεί καμιά ώρα η γλώσσα από
μόνη της να «τα πάρει στο κρανίο» και να μαζέψει τα μπαγκάζια της να σηκωθεί
να φύγει. Και τότε μας θέλω όλους μας. Δεν ξέρεις πάλι. Μπορεί το άλαλο να
έχει μέλλον. Το λάλον πάντως απέσβετο.

Άντε και Καλά Χριστούγεννα.