H αποκάλυψη του Ούγο Aλμένδρος

Περίληψη

Στο νεκροταφείο του Λονδίνου ο υπολοχαγός Φουέντες σκοτώνει τον υποψήφιο
δολοφόνο του και γιο τού συνταγματάρχη Μαρόνγκο, και ανακαλύπτει την Τερέσα
Αλμένδρος θαμμένη ζωντανή στο βάθος ενός τάφου. Εκεί βρίσκεται και μια κούκλα
που της είχε κάνει δώρο ο πατέρας της και που οδηγεί την Τερέσα με τον
αγαπημένο της στη Σκωτία. Εκεί ανακαλύπτουν τη δεύτερη οικογένεια του Ούγο
Αλμένδρος, ο οποίος ζει ως ψαράς, μια κανονική – επιτέλους – ζωή. Μέχρι που
τον ανακαλύπτει ο Μαρόνγκο και προσπαθεί να τον σκοτώσει για να σκοτώσει
έπειτα και τον δικτάτορα Σαλαβέρι και να πάρει τη θέση του. Όμως τα σχέδιά του
θα ναυαγήσουν.

Ένας ικτερικός ήλιος έπνεε τα λοίσθια πίσω από σκυθρωπούς λόφους σπαρμένους με
λογής λογής σταυρούς. Οι δύο άνδρες στέκονταν ο ένας απέναντι στον άλλον.

(…) Ο Φουέντες ρώτησε τον γέρο: «Πώς είναι η Τερέσα;».

Ο Χέρμαν τον παρατήρησε για μια στιγμή, ανέκφραστος, έπειτα έχωσε το καπέλο
στο κεφάλι του και στηρίχθηκε στο μπαστούνι του. «Πήγαινε να δεις, τι
περιμένεις; Σε χρειάζεται. Αντίο».

(…) Ο Φουέντες άναψε τσιγάρο. Στο βάθος του δρόμου η Τερέσα ήταν σκυμμένη
μπροστά στον τάφο. (…)Το κορίτσι ταραζόταν από αναφιλητά…

(…) «Τερέσα… Όχι, μην κάνεις έτσι». Πλησίασε και της χάιδεψε το κεφάλι
και… του έμειναν τα μαλλιά στα χέρια. Δεν πρόλαβε καλά καλά να καταλάβει ότι
έσφιγγε μια περούκα και η Τερέσα στράφηκε. Και δεν ήταν η Τερέσα. Ήταν ένας
φαλακρός νάνος. Με μια επιμήκη ουλή που έκοβε στα δύο ένα μούτρο ίδιο με
μπόξερ. Ο Σέρχιο, ο γιος του Μαρόνγκο! Ο δολοφόνος του Χουάν Μαρίνο Σαλαβέρι.
(…) Κρατούσε στο χέρι του ένα μακρύ στιλέτο. Ο Φουέντες οπισθοχώρησε δυο
βήματα από την τρομάρα του και σκόνταψε στον φράχτη που περιέβαλλε τον τάφο.
Βρέθηκε καταγής, με την πλάτη, στο νοτισμένο χορτάρι. Προσπάθησε να
ανασηκωθεί, μα δεν πρόλαβε, ο νάνος μεταμφιεσμένος σε γυναίκα πήδηξε πάνω του
κραδαίνοντας το μαχαίρι. «Τώρα θα πεθάνεις, μπάσταρδε προδότη!» ούρλιαξε με
μια στριγγιά φωνή και του βύθισε το μαχαίρι στο στήθος, μα την τελευταία
στιγμή τα αντανακλαστικά του υπολοχαγού τον έκαναν να μετακινηθεί τόσο ώστε η
λάμα να γλιστρήσει στον θώρακά του. Αισθάνθηκε το δέρμα των πλευρών του να
ανοίγει και κάτι ζεστό και κολλώδες να του λερώνει το πουκάμισο. Ο νάνος δεν
το έβαλε κάτω και σήκωσε και πάλι το όπλο έτοιμος να ξαναχτυπήσει.

(…) «Πέταξέ τον από πάνω σου! Θα σε σκοτώσει!» ούρλιαξε στο
κρανίο του μια απελπισμένη φωνή. Πώς όμως; (…) Με το χέρι του αισθάνθηκε
κάτι σκληρό και γωνιασμένο να εξέχει από το έδαφος. Τι ήταν;(…) Το τράβηξε
με όλες του τις δυνάμεις τόσο που (…) ένας τεράστιος κελτικός σταυρός έπεσε
πάνω τους με όλο του το βάρος.(…) Τα μάτια του πυγμαίου πετάχτηκαν έξω, δύο
ρυάκια σκούρου αίματος κύλησαν από τα ρουθούνια, και κατέρρευσε στο στήθος του
υπολοχαγού Φουέντες. (…) Ο Φουέντες ανάσαινε με δυσκολία. (…) Εκείνος ο
μπάσταρδος ο συνταγματάρχης Μαρόνγκο τού είχε στήσει παγίδα. Έπρεπε να τον
καθαρίσει, αλλά πρώτα έπρεπε να βρει την Τερέσα. Πού θα μπορούσε να είναι; Μια
φρικτή αμφιβολία: κι αν την είχε σκοτώσει; (…) Έπρεπε να καταστρώσει ένα
σχέδιο. Πρώτα όμως έπρεπε να σταματήσει την αιμορραγία και να βεβαιωθεί ότι,
εκεί από κάτω, ήταν ο πατέρας της Τερέσα.(…) Άρχισε να μετατοπίζει μεγάλα
κομμάτια της ταφόπλακας προσπαθώντας να ελευθερώσει το φέρετρο. Ήταν ιδρωμένος
και ξέπνοος. (…) Ανασήκωσε το καπάκι του φερέτρου από ξύλο κερασιάς και
φώτισε με τον αναπτήρα του. (…) Κάτι εμφανίστηκε στο σκοτάδι. Ένας λαμπερός
λεκές. (…) Ήταν δέρμα! Το δέρμα της Τερέσα! (…) Λαχανιάζοντας και με το
παντελόνι γεμάτο αίματα ανασήκωσε τα υπολείμματα του καλύμματος και αντίκρυσε
το γυμνό κορμί της αγαπημένης του. (…) Τη σήκωσε απαλά από το φέρετρο. Ήταν
ελαφριά. Την ακούμπησε στο έδαφος και αποφάσισε ότι έπρεπε να την πάρει
τουλάχιστον μια φορά, δεν τον ένοιαζε που ήτανε νεκρή, δεν τον ένοιαζε πως
ήτανε μια φοβερή ιεροσυλία. (…) Απελπισμένος κατέρρευσε πάνω της και άρχισε
να κλαίει. (…) Του ξέφυγε ένα ουρλιαχτό τρόμου. Δεν ήταν νεκρή. (…) Της
ανασήκωσε το κεφάλι και σιγά σιγά η Τερέσα ξανάρχισε να αναπνέει κανονικά.

(…) «Μου έσωσες τη ζωή;». Του έσφιξε αδύναμα το χέρι. (…) «Μα τι συνέβη;».

Κι εκείνος της τα διηγήθηκε, χωρίς πολλές λεπτομέρειες.

«Κι εσένα τι σου συνέβη;».

Ήταν η σειρά της Τερέσα. Του είπε ότι είχε πάρει ένα τηλεφώνημα από τον
Μαρόνγκο που της έλεγε ότι ο αρραβωνιαστικός της είχε δολοφονηθεί στο
αεροδρόμιο. (…) Έπειτα ότι γύρισε και τον είδε με μια σύριγγα στο χέρι…

«Τώρα όμως πρέπει να βγούμε από εδώ. Πρέπει να ράψουν το τραύμα σου».

(…) Ο υπολοχαγός Φουέντες ξύπνησε ενώ τον λίκνιζε ο θόρυβος μιας μηχανής.

«Τερέσα…;» μουρμούρισε. (…) «Μα πού είμαστε;».

«Στα νησιά Όρκνεϊ, στη Σκωτία».

(…) H βάρκα τούς άφησε σ’ ένα μόλο που τον έδερνε η θάλασσα και ο άνεμος. Το
νησί ήταν στην πραγματικότητα ένας σκόπελος τυλιγμένος από ένα πάπλωμα
ομίχλης. (…) Ξαπλωμένες πάνω στα άσπρα βότσαλα, σαν πάμπολλες παχύσαρκες
κυρίες που λιάζονται, μια απέραντη αποικία με φώκιες.

«Μα εδώ δεν υπάρχει τίποτα πέρα από αυτές τις καταραμένες φώκιες», έκανε ο
Φουέντες σκουπίζοντας τον ιδρώτα στο μέτωπό του. Μα τι ακριβώς έψαχναν; Ούτε
αυτοί το ήξεραν. Τον Ούγο Αλμένδρος, όρθιο ανάμεσα στις φώκιες;

(…) «Για κοίτα εκεί», έδειξε ο Φουέντες. Άσπρος καπνός πίσω από τους λόφους.
«Άντε πάμε! Πάμε!».

(…) Έμοιαζε με το σπίτι του Μπρέιβ Χαρτ και απολάμβανε ένα θεαματικό
πανόραμα στη θάλασσα που θρυμματιζόταν πάνω στους σκόπελους υψώνοντας πίδακες
και αφρούς. H Τερέσα χτύπησε την πόρτα. Τα πόδια της έτρεμαν από τη συγκίνηση.
Εμφανίστηκε μια νέα γυναίκα, με μακριά κοκκινωπή κόμη, φακίδες πασπαλισμένες
στα ζυγωματικά και δυο μεγάλα μπλε μάτια. Φορούσε ένα τζιν, και κρατούσε μια
πιρούνα. Χαμογέλασε. «Να τη!» είπε. «Έφτασες, επιτέλους. Σε περιμέναμε.
Μπείτε».

(…) Σ’ εκείνο το σπίτι υπήρχε μια ζεστή και φιλόξενη ατμόσφαιρα. «Συγγνώμη
για την ακαταστασία…». Έπειτα θυμήθηκε ότι δεν συστήθηκε. «Εγώ είμαι η
Μάργκαρετ κι εσύ πρέπει να είσαι η Τερέσα, ε; Είσαι ακόμα πιο ωραία από όσο
μου είχε πει ο πατέρας σου…».

Ακούγοντας αυτή τη λέξη η Τερέσα χρειάστηκε να κρατηθεί στην πλάτη μιας
καρέκλας για να μην πέσει. Της βγήκε ένας ψίθυρος: «Εκείνος πού είναι;».

H Μάργκαρετ σκούπισε τα χέρια της με ένα πανί. «Είναι στη θάλασσα. Μα θα
επιστρέψει απόψε. Αυτή την περίοδο περνάνε οι μουρούνες. Χρόνο με τον χρόνο
περνάνε όλο και πιο βόρεια και έτσι μερικές φορές λείπει ακόμα και μια
βδομάδα. Αυτή τη φορά όμως είπε ότι θα γυρίσει νωρίτερα. Ειδικά για σένα».

(…) Ένα χαμόγελο άνθησε στα χείλη της. Ανάμεσα στις χιλιάδες φαντασιώσεις
που είχε κάνει για τον πατέρα της, αυτή δεν της είχε περάσει από τον νου. Ο
μεγάλος ήρωας, ο επαναστάτης, ο αμετανόητος τρομοκράτης, είχε διαλέξει να
κάνει τον ψαρά. Υπήρχε κάτι το σουρεαλιστικό σε όλα αυτά, έμοιαζε με διαφήμιση
σκωτσέζικου ουίσκι. Πράγματι, σκέφτηκε, οι μύθοι επιζούν μονάχα όταν οι ήρωες
χάνονται. (…) Τι έπρεπε να κάνει; Να τον μισήσει που δεν εμφανίστηκε ποτέ
στην κόρη του; Να τον εκτιμήσει επειδή προτίμησε να απομακρυνθεί από ύποπτα
υποκείμενα που έκρυβαν προσωπικά συμφέροντα κάτω από την ετικέτα μιας
επανάστασης; Δεν το ήξερε, το μόνο που ήξερε ήταν ότι επιθυμούσε τρομερά να
τον αγκαλιάσει…

(…) Ο συνταγματάρχης Μαρόνγκο πήρε μιαν ανάσα, ακούμπησε το δάχτυλο στη
σκανδάλη και σημάδεψε το κεφάλι του Ούγο Αλμένδρος. Όμως μια κλοτσιά στα
δόντια τον εμπόδισε να ολοκληρώσει το σχέδιό του. Ούρλιαξε από τον πόνο και
είδε όρθιο πίσω του τον Αλμένδρος.

«Αν ήθελες να με σκοτώσεις, έβαλες λάθος στόχο. Εκείνος εκεί είναι μονάχα ένας
ψαράς. Ο Χέρμαν με είχε προειδοποιήσει ότι θα ερχόσουν να με σκοτώσεις. Όμως
μου φαίνεται ότι σου πήγε άσχημα».

«Μου την έφερες, μπάσταρδε!» γόγγυξε ο συνταγματάρχης φτύνοντας βλέννα και
αίμα.

«Βλέπω πως αντιλαμβάνεσαι τη θλιβερή πραγματικότητα». Ο Ούγο έδωσε μια κλοτσιά
στο κοντάκι του τουφεκιού απομακρύνοντάς το. Έπειτα έβγαλε το πιστόλι από την
τσέπη και σημάδεψε τη φάτσα του Αριστίδε Μαρόνγκο. (…) Πυροβόλησε στα μούτρα
του συνταγματάρχη κι έπειτα έριξε το πιστόλι στη θάλασσα και κατευθύνθηκε προς
την οικογένειά του. Πεινούσε.

INFO

To «Global Novel» θα κυκλοφορεί από τις 8 Δεκεμβρίου ως βιβλίο από τις
Εκδόσεις Καστανιώτη.