Hχηρό «παρών»…

Ηρακλής Παπαλέξης

Παρήγορη η ηχηρή παρουσία του κόσμου, ανθρώπων των γραμμάτων στη συντριπτική
τους πλειονότητα, που ήταν εκεί για το ύστατο «χαίρε» στον άνθρωπο που
ταυτιζόταν πια με το περιοδικό «Διαβάζω», τον Ηρακλή Παπαλέξη. Βουβός πόνος
και βουρκωμένα μάτια. Τραγικά πρόσωπα η χήρα και η μητέρα του, στη χθεσινή
κηδεία του πρόωρα χαμένου εκδότη. Όσοι χωρούσαν ήταν μέσα στην εκκλησία του
νεκροταφείου της Νέας Σμύρνης και οι περισσότεροι στον προαύλιο χώρο. Ήταν
συγγραφείς και ποιητές: από τη Ρέα Γαλανάκη, την Έρση Σωτηροπούλου, τη Μαρία
Ευσταθιάδη μέχρι τον Σωτήρη Δημητρίου, τον Ανδρέα Στάικο, τον Γιώργο
Μαρκόπουλο, τον Στρατή Πασχάλη. Ήταν εκδότες: από την Εύα Καραϊτίδη (Εστία),
τον Θανάση Καστανιώτη και τον Νίκο Γκιώνη (Πόλις) μέχρι την Αναστασία Λαμπρία
(Ποταμός) και το ζεύγος Παπαγεωργίου (Μεταίχμιο). Και ήταν ο Κωνσταντίνος
Κορούλης της Διεύθυνσης Γραμμάτων του υπουργείου Πολιτισμού, όπως και η Ρένα
Σταυρίδη Πατρικίου με τον Χρήστο Λάζο από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου. Και ετούτη
είναι μία μικρή μόνο απαρίθμηση.

…κόντρα στα αγκάθια

Αν μπορεί να εξαχθεί ένα συμπέρασμα από το τραγικό γεγονός, είναι ότι ακόμη
εκτιμώνται (ίσως πολύ περισσότερο απ’ ό,τι φαντάζεται κανείς) και
αναγνωρίζονται αρετές όπως η διάθεση προσφοράς με αστεία οικονομικά
ανταλλάγματα, ο ηρωισμός να παλεύεις, μόνο και μόνο λόγω αγάπης και
πεποιθήσεων, σε ένα πεδίο εκ των πραγμάτων σπαρμένο με αγκάθια, και βέβαια η
ηπιότητα του χαρακτήρα και το ήθος. Μόνο που, ως γνωστόν – και ιδού η
μεγαλύτερη των αποδείξεων – οι αρετές ετούτες δεν αποβαίνουν πάντα σε όφελος
εκείνου που τις διαθέτει…