Ποιος είναι ο προστάτης των ηθοποιών

Πέντε η ώρα κι ετοιμάζομαι συνήθως να κατέβω για την πρόβα. Ένα μικρό
ραδιόφωνο στο μπάνιο, που κάθε τόσο το αλλάζω γιατί νοτίζει στους ατμούς.
Ακούω Τρίτο. Εκείνη την ώρα τελειώνει η «Λύρα του μεσημεριού», διαβάζει ο
Μηνάς ένα μικρό απόσπασμα, δυο τρεις αράδες που όλο προσπαθώ να θυμηθώ και δεν
τα καταφέρνω, και εκεί κατά τις πέντε και πέντε αρχίζει μια εκπομπή για το
θέατρο με παλιές ηχογραφήσεις του «Ραδιομεγάρου». Έτσι έχω ακούσει κατά
καιρούς όλες τις φωνές που πέρασαν από το ελληνικό θέατρο. Φωνές αγαπημένες,
φωνές οι περισσότερες του χθες που με προετοιμάζουν για την πρόβα του σήμερα.
Μπαίνω στο θέατρο κι ακόμα αντηχούν στ’ αυτιά μου η Λέιντι από τον «Ορφέα στον
Άδη» με τη φωνή της Μελίνας, η Παξινού στους «Βρυκόλακες», η Λαμπέτη, ο
Κατράκης, ο Παπάς, η Μανωλίδου, ο Διαμαντόπουλος, η Αρώνη, η Καλογερίκου και
τόσοι άλλοι.

Έτσι και προχθές άκουγα μηχανικά κι άφηνα το ζεστό νερό να τρέχει
ανακουφιστικά. Ξαφνικά ακούω ένα στίχο που είχα να τον ακούσω καιρό και που
μου πήγε με την ταχύτητα του φωτός του, χρόνια πίσω:

«Θα ιδωθούμε ξανά

Στο χορό όμως όχι»

A, αυτόν τον στίχο πόσο καλά τον ξέρω. Είναι η Μαργαρίτα από τον Φάουστ του
Γκαίτε. Θυμάμαι το δίδασκε ο Βόκοβιτς στην Άννα και πόσο είχε γράψει την
ιστορία του εντός μας. Και πώς έγινε μότο και πασπαρτού, κλειδί που ανοίγει
όλες τις πόρτες, γιατί μετά τον χορό πάντα κάτι προσθέταμε σε παρένθεση και
φώτιζε όλες μας τις ιδέες και τις σχέσεις.

«Θα ιδωθούμε ξανά

Στο χορό (του έρωτα) όμως όχι».

Ήρθαν όλα αυτά απρόσκλητα, απόγευμα, μπερδεύτηκαν με τους ατμούς, θόλωσε λίγο
η σκέψη. Αλλά αυτή η φωνή που παίζει τη Μαργαρίτα ποια είναι; Στήνω αυτί.
Απίστευτα σημερινή με μια τεχνική όμως ανυπέρβλητη. Πώς περνάει απ’ τη
συγκίνηση στην ένταση της τρέλας, στο παράπονο της κόρης, στην απελπισία της
μάνας, πώς τερετίζει πίσω από τις λέξεις ο σαλεμένος νους. Υπάρχει τόσο
μοντέρνα, δυνατή, ευαίσθητα δυναμική κι ευάλωτη ηθοποιός και δεν το ξέρω;
Προσπαθώ να καταλάβω από τους άλλους, ακούω τον Μυράτ. Πού βρέθηκε μια τέτοια
σημερινή ηθοποιός να παίζει, με τον Μυράτ και με τον Βόκοβιτς, γιατί ο άλλος,
ναι είναι ο Βόκοβιτς. Κλείνω τη βρύση να ακούσω την αποφώνηση… Ναι, όντως,
είναι ο «Φάουστ» στη μετάφραση του Χατζόπουλου κι η ηθοποιός είναι… η Άννα
Συνοδινού!

Μένω ακίνητος με τις σαπουνάδες, όρθιος, ακούγοντας να σκάνε μια μια οι
φυσαλλίδες της μνήμης. Κι έρχεται η μορφή της, από τις ωραιότερες γυναίκες στη
σκηνή, το σπάνιο μέταλλο της φωνής… χάνομαι στο χθες… αδύνατον να πιστέψω
πως είναι η ίδια η γυναίκα της φωτογραφίας στο ένθετο της Κυριακής με την
εικόνα του Αγίου Πορφυρίου στο χέρι. Κι όμως, λίγο αν σεβόμαστε τη μνήμη μας,
αυτή η ίδια η φωτογραφία θα φάνταζε αλλιώς. Όχι σαν αλλαγή, αλλά σαν συνέχεια
ενός έργου που αντέχει τον χρόνο. Άγιε μου Πορφύριε, προστάτη ηθοποιών, μίμων
κι υποκριτών προστάτεψέ μας από τη λησμονιά, αλλιώς

«Θα ιδωθούμε ξανά

Στο χορό (του θεάτρου) όμως όχι».