Δρόμοι

Ποιος φταίει…

… ο μπάτλερ; Οι κουτσομπόλες του παλατιού; Οι εφημερίδες, το BBC, το κοινό;
H νοοτροπία, η βρετανική υποκρισία, το Ίντερνετ, η παρακμή της Δύσης, ο
ιμπεριαλισμός, η Ορθοδοξία; Ή μήπως φταίει ο πρίγκιπας Κάρολος για κάτι που
δεν ξέρουμε ακόμη; Ερωτήματα σαν και αυτά πλημμύρισαν τις τελευταίες μέρες τα
μέσα ενημέρωσης σε ένα παραλήρημα ανώφελης υστερίας για μια φήμη που
κυκλοφόρησε για τον Κάρολο. Όμως, αν μια φήμη αποδειχτεί λανθασμένη, δεν θα
πρέπει να μας ενδιαφέρει. Και αν αποδειχτεί αληθινή, θα πρέπει να μας
ενδιαφέρει ακόμη λιγότερο. Τι κάνει κανείς στα ιδιαίτερα διαμερίσματά του δεν
είναι κάτι που αφορά το κοινό αλλά μόνο τον ίδιο. Ένα τελετουργικό και
μαρτυρικό τέλος από τη μεριά του Καρόλου, όπως συνέβη και με την «Αγία
Νταϊάνα», θα ήταν το ιδανικό. Ύστερα, το ανηλεές και βαρετό κοινό θα
αναζητούσε την άφεση με λουλούδια και αρκουδάκια που θα άφηνε πάνω στον τάφο
του.

H συλλογική…

… υστερία δεν είναι κάτι που κυριεύει μόνο τη Βρετανία, αλλά και τον
υπόλοιπο κόσμο. Αν κοιτάξει κανείς το κοινό, θα ανακαλύψει λατρείες
διασημοτήτων που αντανακλούν τη λατρεία τοπικών αγίων και θεών. Θα ανακαλύψει
«θεούς» που πέθαναν και αναστήθηκαν σαν τον Έλβις. Θα ανακαλύψει πράξεις
τελετουργικής θυσίας, στις οποίες η διασημότητα δολοφονείται όπως ο Τζον
Λένον, ως υπέρτατος φόρος τιμής και αγάπης από θαυμαστές που δεν άντεχαν στην
ιδέα το είδωλό τους να πατάει την ίδια ευτελή και ταπεινή γη με αυτούς. Θα
ανακαλύψει τελετουργικούς αποδιοπομπαίους τράγους.

Τα είδαμε…

… όλα αυτά στην «αγιοποίηση» της Νταϊάνας, όταν μεγάλα πλήθη συνέρρεαν σε
μέρη που μόνο μια αμυδρή σχέση είχαν με το όνομα της πριγκίπισσας για να
αποθέσουν στεφάνια, μηνύματα και αρκουδάκια. Οι ίδιοι εκείνοι άνθρωποι που η
ανελέητη λατρεία τους είχε προκαλέσει το θάνατο της πριγκίπισσας – αφού έχασε
τη ζωή της τρέχοντας για να ξεφύγει από τους παπαράτσι που βρίσκονταν στην
υπηρεσία ενός αδηφάγου κοινού – αναζητούσαν άφεση από το φάντασμά της. Κάποια
που ήταν ξεχωριστή, δεχόταν την τιμωρία του κοινού γι’ αυτό το λάθος της, με
μια τελετουργική θυσία που παρέπεμπε σε χιλιάδες μύθους και τελετουργικά της
αρχέγονης ανθρωπότητας.

Το τέλος…

… του πρίγκιπα της Ουαλίας μπορεί να αποδειχτεί το ίδιο μαρτυρικό,
υποστηρίζει ο Ρότζερ Σκράτον στο περιοδικό «Σπεκτέιτορ». H τελετουργική
βεβήλωση είναι πράγματι το πρώτο στάδιο στη διαδικασία μιας επαναγιοποίησης,
στην οποία ο αποδιοπομπαίος τράγος θα αρθεί στα ύψη ως συλλογικό θύμα για να
γίνει ο συλλογικός σωτήρας εκείνων που ευθύνονται για το μαρτύριό του.
Κανονικά, κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί μόνο όπως συνέβη και στην περίπτωση της
Νταϊάνας, πεθαίνοντας στα χέρια του όχλου.