ANNA KOKKINOΥ «Έχω βαρεθεί μόνη μου»

«Όχι, ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό να τα παρατήσω. Παρά τις οικονομικές δυσκολίες. Αντέχω… Αν ήμουν απερίσπαστη, όμως, ίσως να ήταν καλύτερα αυτά που κάνω», λέει η Άννα Κοκκίνου

Κάναμε με την Άννα Κοκκίνου την πρώτη συνέντευξη το 1987, αν δεν κάνω λάθος.
Όταν έπαιζε τη Γλύκα στο «Σε φιλώ στη μούρη» του Γιώργου Διαλεγμένου, πλάι
στον Λευτέρη Βογιατζή. Θυμάμαι ακόμα το τρακ που είχε και τον «γλωσσοδέτη».
Και τα χέρια της που τρέμανε.

H δεύτερη συνέντευξή μας έρχεται δεκαεπτά, πάνω – κάτω, χρόνια μετά. Έχουν
πολλά μεσολαβήσει. H «Σκηνή» με την οποία έπαιζε τότε έχει διαλυθεί και η Άννα
Κοκκίνου έχει δικό της πια θέατρο – τη «Σφενδόνη» της. Εκεί ειδωθήκαμε.
Ετοιμάζει τώρα τις «Ευτυχισμένες μέρες» του Μπέκετ. Στη σκηνή είναι ήδη
στημένα ο σωρός του χώματος που μέσα του «φυτρώνει» η Ουίνι του έργου και τα
ξύλινα δοκάρια του σκηνικού το οποίο υπογράφει η δική μας, διαπρέπουσα στο
εξωτερικό, πλάι στον Πίτερ Μπρουκ κυρίως, Χλόη Ομπολένσκι (Γεωργάκη).

Δεν έχει αλλάξει πολύ η Άννα Κοκκίνου. Πάντα χαμηλότονη και επιφυλακτική και
λιγόλογη. Αλλά γελάει περισσότερο πια.

Και η φετινή θεατρική χρονιά της «συγκρούεται μετωπικά» με το διαμορφωμένο
«προφίλ» της: από τις 29 Μαΐου 1993 που έγιναν τα εγκαίνια της «Σφενδόνης»,
στις ένδεκα χειμωνιάτικες σεζόν που μεσολάβησαν είχε ανεβάσει τέσσερις μόνο
παραστάσεις – ρυθμοί αργότατοι. Και φέτος κατάφερε ήδη να οργανώσει για πρώτη
φορά στην Ελλάδα ένα Φεστιβάλ Μπέκετ με δεκατρία σύντομα έργα του – το σύνολο
σχεδόν των μονοπράκτων του -, έχει στα σκαριά τις «Ευτυχισμένες μέρες» που θα
«συμπληρώσουν» το Φεστιβάλ και στον προγραμματισμό της είναι μια παράσταση –
που η οργάνωσή της προχωράει – με τα έργα του επίσης Ιρλανδού Τζον Μίλινγκτον
Σινγκ «Στον ίσκιο του λαγκαδιού» και «Καβαλάρηδες προς τη θάλασσα»!

H σκηνική επαφή της με τον Μπέκετ, άξονα του φετινού ρεπερτορίου της, άρχισε
το 1998 με το «Νανούρισμα» που ανέβασε σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Γιάνναρη και
που επανέλαβε φέτος στο Φεστιβάλ.

Είναι το δεύτερο έργο του Μπέκετ που κάνετε. Νιώθετε «οικεία» πια μαζί του;

«Εκείνο που έχει ξεκαθαρίσει μέσα μου είναι ο τρόπος που λειτουργεί το κείμενό
του – η μουσικότητά του. Δεν σημαίνει αυτό ότι το έχω και στην τσέπη μου…».

H μουσικότητα του μπεκετικού λόγου δεν χάνεται όμως με τη μετάφραση;

«Οπωσδήποτε κάτι χάνεται. Αλλά από τη στιγμή που δημιουργεί κανείς με το
κείμενο έναν “χώρο” μέσα στον οποίο λειτουργεί μουσικά, αποκτά και ο χώρος
αυτός την υπόστασή του».

Πώς αντιμετωπίζετε την Ουίνι; Σαν σύμβολο;

«Με τίποτα δεν μπορείς να λειτουργήσεις έτσι. Αν είναι σύμβολο, το αφήνεις να
βγει μόνο του. Προσπαθώ απλώς να δημιουργήσω ένα ζωντανό πρόσωπο που να μη
“διαψεύδει” το κείμενο».

Το κείμενο πρυτανεύει στις παραστάσεις σας; Το θεωρείτε πρωταρχικό σας
μέλημα;

«Αυτό είναι αλήθεια. Εξάλλου αυτό είναι και το μεγάλο πρόβλημα του ελληνικού
θεάτρου: πώς λειτουργεί το κείμενο, τι είναι ο λόγος. Κανείς δεν μας το έχει
μάθει κι όποιος έχει ασχοληθεί είναι αυτοδίδακτος, λειτουργεί εμπειρικά.

Το μόνο που μπορώ να πω για την Ουίνι είναι ότι, όπως και όλα τα πρόσωπα του
Μπέκετ, είναι αθώα. Έστω κι αν υπάρχουν κάποιες ρωγμές. Οι ήρωες του Μπέκετ
είναι πρωτογενείς. Κι αυτό τους συνδέει με τον άλλο Ιρλανδό που θα κάνουμε
φέτος, τον Σινγκ, από τον οποίο ο Μπέκετ, κατά την ομολογία του ίδιου, έχει
πολύ επηρεαστεί. Ένας κόσμος “στο πουθενά”».

Το επόμενο μεγάλο σχέδιό της: να παρουσιάσει ταυτόχρονα, στο ίδιο σκηνικό και
με τους ίδιους ηθοποιούς, τον «Γλάρο», τις «Τρεις αδελφές» και τον
«Βυσσινόκηπο» του Τσέχωφ.

«Ακούγεται λίγο σαν τρέλα αλλά έχω ανάγκη να ψάξω να βρω ποια ακριβώς είναι η
τομή που έχει κάνει ο Τσέχωφ στο θέατρο – το καινούργιο που έχει φέρει.
Χρειάζεται όμως μια “σφιχτή” ομάδα».

Συσπείρωση με άλλους ανθρώπους του θεάτρου

Την προηγούμενη φορά που είχαμε μιλήσει υπήρχε η «Σκηνή». Λίγο μετά διαλύθηκε.

Πώς βλέπετε σήμερα αυτή τη διασπορά δυνάμεων που έγινε;

«Τα πρώτα χρόνια δεν το σκεφτόμουν καθόλου. Ένιωθα σαν να μην υπήρξε. Τα δυο
τρία τελευταία χρόνια, όμως, έχει αρχίσει να με στενοχωρεί αυτό που συνέβη
τότε. Ωραίο θα ήταν να μπορούσαμε να ξανασυνεργαστούμε, κάποια από τα πρόσωπα
αυτά. Βέβαια, δεν είναι εύκολο πια. Έχουμε πάρει όλοι τους δρόμους μας. Αλλά
ποιος ξέρει… Μπορεί κάποια στιγμή, σε κάποια στροφή, να ξαναβρεθούμε.

Μπορεί να γίνει όμως και μια συσπείρωση με άλλους ανθρώπους του θεάτρου. Αρκεί
να βρεθεί κάτι κοινό. Και κάποια ισχυρή προσωπικότητα, με όραμα και
γενναιοδωρία, που να μπορέσει να μας ενώσει. Έχω βαρεθεί μόνη μου».

INFO

«Ευτυχισμένες μέρες» του Σάμουελ Μπέκετ. Μετάφραση: Χριστίνα Τσίγκου.
Σκηνοθεσία: Μίρκα Γεμεντζάκη – Άννα Κοκκίνου. Σκηνικό – κοστούμια: Χλόη
Ομπολένσκι. Παίζουν: Άννα Κοκκίνου, Στέλιος Ιακωβίδης. Στο θέατρο «Σφενδόνη»
(Μακρή 4, τηλ. 210 9246.692). Πρεμιέρα: 12/12.