ΓIΩPΓOΣ NTAΛAPAΣ «Πήγαινα πάντα κόντρα»

«Όταν η τηλεόραση, η πολιτική, η Εκκλησία αποδέχονται ως ξεχωριστούς μετριότατους ανθρώπους, έχουμε πρόβλημα ως κοινωνία. Πρόβλημα ηθικής. Μπορώ να μετρήσω πάμπολλους σταρ του τραγουδιού, αυτούς που προωθούν τα μέσα, που η δουλειά τους είναι διαφημιστές», λέει ο Γιώργος Νταλάρας

Δεν πέρασε πολύς καιρός από την ημέρα που τα αναμενόμενα «λιβανίσματα» μιας
δισκογραφικής σύναξης μετατράπηκαν σε… είδηση, όταν ο τιμώμενος της εορτής,
Γιώργος Νταλάρας, απευθυνόμενος στον οικοδεσπότη Μάκη Μάτσα του είπε «στα
ίσια» ότι είναι κι εκείνος από τους βασικότερους υπαίτιους της κατάντιας που
έχει σήμερα το ελληνικό τραγούδι: «Κάνατε τους τραγουδιστές τους πιο δυνατούς
κρίκους της αλυσίδας και βγάλατε τους συνθέτες έξω από το παιχνίδι», είπε – κι
εμείς παρακολουθούσαμε (λιγάκι αμήχανοι) εν μέσω μικροφώνων, καμερών,
ηχοληπτών και «επετειακών» λογυδρίων, τον καλλιτέχνη (που το όνομά του
συνδέθηκε περισσότερο ίσως από κάθε άλλου με τη γέννηση του μοντέλου
«τραγουδιστής σταρ»), τον άνθρωπο που κατάφερε να γίνει πρότυπο για το πώς
μπορεί να ελέγξει κανείς το δισκογραφικό σύστημα, να κατακεραυνώνει τώρα τους
υπεύθυνους για τη σημερινή κατάσταση.

Όσο όμως κι αν ακούγεται περίεργο σε μερικούς, έτσι είναι ο Νταλάρας. Ένας
άνθρωπος που πετάγονται και σήμερα οι φλέβες του λαιμού του όταν σου λέει
«αυτό είναι το ελάττωμά μου, πάντα πήγαινα κόντρα». Σε αποστομώνει με την
ένταση του βλέμματός του και τη γήινη δύναμη του «ταλαιπωρημένου φτωχόπαιδου
που τα κατάφερε στη ζωή του».

«Δεν εξαρτήθηκα ούτε από κόμματα, ούτε από ομάδες, ούτε από συμφέροντα. Δεν
είχα τέτοιες πολυτέλειες. Από επτά χρόνων δούλεψα σε δρόμους, σε βενζινάδικα,
σε οικοδομές», λέει.

Ούτε από τη φήμη και την πρωτιά εξαρτηθήκατε;

«Όχι. Μόνο από το τραγούδι εξαρτώμαι. Από τίποτα άλλο. Και, να σου πω και το
άλλο; Την σιχαίνομαι την έννοια του σταρ. Το σταριλίκι κρύβει ανηθικότητα,
ψευτιά…».

Συνέντευξη – ποταμός που σάρωσε τα πάντα: και την τηλεόραση, την πολιτική, τη
σημερινή εφησυχασμένη κοινωνία «που πήρε και λίμαρε τις κόγχες της».

«Όταν η τηλεόραση, η πολιτική, η Εκκλησία αποδέχονται ως ξεχωριστούς
μετριότατους ανθρώπους, έχουμε πρόβλημα ως κοινωνία. Πρόβλημα ηθικής. Μπορώ να
μετρήσω πάμπολλους σταρ του τραγουδιού, αυτούς που προωθούν τα μέσα, που η
δουλειά τους είναι διαφημιστές. Βγαίνουν με την Πάρλοφον, την Κόταφον και όλες
τις άλλες …φον και το τραγούδι είναι το κερασάκι στην τούρτα. Και παρ’ όλα
αυτά πουλάνε. Γιατί να μασήσω, λοιπόν, τα λόγια μου και να μην τα πω στον
κύριο Μάτσα; Άλλο η ευγένεια, άλλο η αλήθεια».

Γιατί δεν προσπάθησε να κάνει εκείνος μια δική του εταιρεία, να δώσει διέξοδο
στο δυναμικό που πάει χαμένο; «Δεν είμαι έμπορος. Δεν μπορώ να το κάνω αυτό».
Ναι, αλλά ούτε ο Πίτερ Γκάμπριελ ήταν έμπορος κι έφτιαξε τη Real World. «Αλλά
εκείνος έχει να απευθυνθεί σε δισ. κι εμείς το πολύ σε 10 εκατομμύρια».

Μα, την εποχή της παγκοσμιοποίησης της μουσικής; Παραπέρα δεν μπορούμε να
πάμε;

«Εγώ τουλάχιστον δεν μπορώ. Προσπάθησα πολύ, αλλά τώρα πια είναι περιορισμένες
οι δυνάμεις μου. Μπορεί και οι αντιλήψεις μου, δεν ξέρω… Και, για να είμαι
ειλικρινής, βαριέμαι κιόλας. Όχι. Τώρα θα τρέξω γι’ αυτά που τραβάει η ψυχή
μου, όπως για παράδειγμα γι’ αυτόν τον δίσκο με τον Βαμβακάρη. Εκεί,
μάλιστα!..».

Δεν αρκεί να θέλει ο τραγουδιστής να υπερβεί τα σύνορα της χώρας του, λέει.
Χρειάζεται να τον στηρίξει η εταιρεία του, να λειτουργήσει ένας ολόκληρος
μηχανισμός. «Έκανα επί χρόνια συναυλίες στο εξωτερικό – στα μεγαλύτερα στάδια,
15 χρόνια πριν τολμήσουν οι άλλοι να το σκεφτούν – και δεν υπήρχαν πουθενά οι
δίσκοι μου», προσθέτει.

Του λέω ότι μου δίνει την εντύπωση ενός ανθρώπου που δεν ανέχεται να κάνει το
παραμικρό λάθος. Ένας άνθρωπος όμως που φοβάται το λάθος, δεν τολμάει…

«Και τολμάει ποιος; Είμαι πολύ εγωιστής και απαιτώ πολλά από τον εαυτό μου.
Πολύ περισσότερα από αυτά που ήδη έχω κάνει. Να πάρω 10 φορές περισσότερα
ρίσκα. Να σκαρφαλώσω μέχρι την κορυφή και μετά να πέσω…».

Όμως δεν σας έχουμε δει ποτέ να πέφτετε…

«Πολλές φορές έχω πέσει».

Το όνομα σας είναι πάντα πρώτο, τόσα χρόνια!

«Δεν είναι έτσι. Παρασύρεστε κι εσείς από το σταριλίκι. Βλέπετε τον σταρ κι
όχι τον Γιώργο».

Και το κοινό τον σταρ βλέπει…

«Κι εγώ τι φταίω σ’ αυτό; Με είδες ποτέ να εκμεταλλεύομαι το σταριλίκι μου;
Μόνο σε μια περίπτωση το εκμεταλλεύθηκα. Στην Κύπρο. Είπα θέλετε τον Νταλάρα;
Τότε δεν θα κάνουμε συναυλίες ντιριντάχτα, αλλά συναυλίες μνήμης. Κι έτσι ό,τι
πήρα το επέστρεψα στον λαό της Κύπρου, πιο μεγάλο, πιο αληθινό».

Πώς θα ήταν, δηλαδή, αν εκμεταλλευόσασταν την κατάσταση;

«Θα έπαιρνα το χρήμα, θα το ‘βαζα στην τσέπη και μην τον είδατε. Αλλά όλα αυτά
που κάνω τόσα χρόνια, τα ξέρετε εσείς καλύτερα από εμένα, τα κάνω για έναν και
μοναδικό λόγο: αισθάνομαι ότι χειροκροτήθηκα, ότι αγαπήθηκα όσο δεν πήγαινε
άλλο, γι’ αυτό λοιπόν προσπαθώ να ανταποδώσω αυτό που δεν μπορώ να διαφημίσω.
Εγώ ό,τι είμαι είμαι. Πιάστε με. Κόψτε με. Τι να διαφημίσω;».

Διεθνής δίσκος. Κάλλιο αργά…

Εν μέσω φλας μπακ στο παρελθόν του, καταγγελιών για την παρούσα κατάσταση
της δισκογραφίας και ερωτήσεων που αφορούσαν τον παραγωγό Νταλάρα – «κατά βάση
έχω λειτουργήσει ως παραγωγός και, επειδή είμαι γνώστης, είναι δύσκολο να
αποδεχθώ κάποιον άλλο ως παραγωγό δικό μου» – λέει ότι μέσα στα άμεσα σχέδιά
του είναι ασχοληθεί πιο συστηματικά με δίσκους καλλιτεχνών που πιστεύει.
«Υπήρχε περίπτωση να βγει διαφορετικά ο δίσκος της Αρετούλας (Κετιμέ); Τώρα θα
κάνουμε και τον δίσκο της “Εστουδιαντίνα”, το λάιβ του Βαμβακάρη μόλις
κυκλοφόρησε… Είναι μια παλιά ετικέτα, η Parlophone, με την οποία θα βγάλουμε
διάφορα». Και κάτι ακόμα…

Μια πρόταση που του έγινε από την ίδια την εταιρεία – «στο κάτω κάτω μου
την χρωστάγανε τόσα χρόνια» – με παραγωγούς που τους κάλεσε η EMI από το
εξωτερικό, για έναν δίσκο που θα έχει και ισπανικά και ελληνικά τραγούδια –
«επέμενα εγώ για τα ελληνικά» – και θα συμμετέχουν και διάφοροι ξένοι
καλλιτέχνες, που όμως είναι νωρίς να μας τους αναγγείλει. «Είναι η πρώτη φορά
που μου το πρότειναν κι αυτό δείχνει ότι κάτι προχωράει. Δεν είναι τα πράγματα
ζοφερά. Δεν είναι ο στόχος μου να γκρινιάζω. Όμως ξέρω, είμαι γνώστης.

Γι’ αυτό μιλάω. Θεωρώ, δε, ότι είναι γαϊδουριά να ξέρω και να μη μιλάω. Το
θεωρώ άνοιγμα αυτό, συνομιλία με τον κόσμο. Έμαθα πέντε πράγματα και τα επιστρέφω».

«Δεν είμαι ψώνιο, δεν ψάχνω καταξίωση»

Τον ρωτώ αν σκέφτεται να γράψει δικά του τραγούδια και απαντάει ότι κατά
καιρούς έχει γράψει, αλλά ούτε κι αυτό είναι μέσα στους στόχους του. «Όταν
υπάρχει ο Ξαρχάκος, εγώ τι να κάνω τώρα; Αναμασήματα; Μα, δεν είμαι ψώνιο, δεν
ψάχνω καταξίωση. Ήδη και ως τραγουδιστής έχω παραπροβληθεί και
πολυσυζητηθεί… Να βάλω δηλαδή κι άλλον μπελά στο κεφάλι μου;».