MATIEΣ H μουρμούρα

Ευχαριστημένοι με τίποτα δεν είμαστε, τελικά, σ’ αυτή τη χώρα: έγινε το Μετρό,
το θαυμάσαμε, χειροκροτήσαμε, το χρησιμοποιήσαμε και εξυπηρετηθήκαμε πλήρως,
αλλά, κάποια μέρα, σε μια νεροποντή, πέσανε μερικές σταγόνες, που δεν έπρεπε,
βέβαια, να πέσουν, σε μια πλατφόρμα και χάλασε ο κόσμος: «Οι κλέφτες», «οι
ανίκανοι», «οι αρπακολλατζήδες»… Ακολούθησε το αεροδρόμιο των Σπάτων. Και
μετά τα φλας, τις ομιλίες, τα «μπράβο» κ.λπ., αρχίσαμε την γκρίνια: «χάνονται
αποσκευές», «το σύστημα ασφαλείας δεν λειτουργεί καλά», «οι διάδρομοι είναι
τεράστιοι», «η απόσταση από την Ομόνοια στο Ελ. Βενιζέλος είναι θηριώδης»…

Φτιάξαμε και την υπέροχη Αττική Οδό, που μικραίνει αυτή την απόσταση κατά το
ήμισυ. Αλλά και στον καινούργιο αυτό δρόμο, πριν αλέκτορα κ.λπ., αρχίσαμε να
βρίσκουμε κουσούρια. Όπως: «αν τρέχεις με 80 χιλ. και βρεθείς σε στροφή,
μπορεί το αυτοκίνητό σου να πεταχτεί έξω», «αν πας προς τον Καρέα θα
ταλαιπωρηθείς αφάνταστα, γιατί εκεί το μποτιλιάρισμα είναι συνεχές», «αν …».
Και πάμε παρακάτω: ταξίδεψα στη Ναύπακτο, για μια ομιλία. Και είδα από κοντά
το έργο της ζεύξης Ρίου – Αντιρρίου. Και τα ‘χασα! Πρόκειται για κάτι που σε
γεμίζει χαρά και υπερηφάνεια. Και οι εργασίες έχουν προχωρήσει πάρα πολύ. Αλλά
και γι’ αυτό το έργο, μεγαλύτερο από το οποίο δεν έχει ξαναγίνει στην Ελλάδα,
οι μουρμούρες και τα παράπονα πάνε κι έρχονται, όπως τα οχηματαγωγά…

Το μεσημέρι της περασμένης Τρίτης άνοιξαν οι ουρανοί και πλημμύρισε ολόκληρη η
Αττική. Φυσικά – δεν είναι η πρώτη φορά – στην Αθήνα και τον Πειραιά είχαμε
κυκλοφοριακό έμφραγμα. Σ’ αυτό συνέτειναν και διάφορες πορείες εργαζομένων,
που είχαν προηγηθεί και, βεβαίως, το γεγονός ότι όλοι οι δρόμοι είναι
σκαμμένοι, λόγω των έργων για τους Ολυμπιακούς.

Το ίδιο βράδυ, η εμπορική τηλεόραση, γενικώς, δεν συγκρατιότανε με τίποτα!
«Πνιγόμαστε με την πρώτη σταγόνα», «άθλια κατάσταση λίγο πριν από το 2004»,
«τριτοκοσμική πόλη» κ.λπ. Ελάχιστες, όμως, λέξεις, για τα βουλωμένα φρεάτια,
που κάποιοι, επιτέλους, πρέπει να τα καθαρίζουν, για να
μην έχουμε τα ίδια και τα ίδια, κάθε χρόνο! Κι όμως, τα βουλωμένα φρεάτια
κάνουν τη μεγαλύτερη ζημιά. Και δεν είδα ποτέ καμιά αρμόδια υπηρεσία να κάτσει
στο σκαμνί γι’ αυτό το αίσχος…