…στον «Tσελεμεντέ»

Σήμερα που εμείς οι γαστρονόμοι κυνηγάμε τη φήμη για να εξασφαλίσουμε την
ύπαρξή μας στις επόμενες γενιές, ένα όνομα, τουλάχιστον στην ελληνική
γαστρονομία, παραμένει διαχρονικό. Ο Τσελεμεντές. Τσελεμεντές ήταν το επίθετο
του περίφημου μάγειρα από τη Σίφνο, ο οποίος κατέγραψε τις συνταγές του και
έγινε ο δάσκαλος για γενιές και γενιές Ελληνίδων νοικοκυρών. Από αυτόν έμαθαν
οι μαμάδες, οι γιαγιάδες και οι προγιαγιάδες να φτιάχνουν με σιγουριά την
μπεσαμέλ, το αυγολέμονο, τα μπατόν σαλέ και όλα όσα έπρεπε σε ένα καθώς πρέπει
νοικοκυριό του τελευταίου αιώνα. Τσελεμεντές είναι γενικότερα ο όρος για
οποιονδήποτε τόμο μαγειρικής. «Τσελεμεντές» είναι επίσης το όνομα ενός
καινούργιου εστιατορίου στο Φάληρο, το οποίο άνοιξε πρόσφατα από τους
απογόνους το φημισμένου γαστρονόμου.

«Δεν έχουμε κάνει καμία διαφήμιση», έλεγε ο ιδιοκτήτης, ανιψιός και
βαφτισιμιός του Τσελεμεντέ του πρεσβύτερου. «Το όνομά μας είναι από μόνο του
διαφήμιση».

Και πράγματι έτσι είναι. Το εστιατόριο, με καλόγουστο, απλό ντεκόρ στα όρια
του κλασικού ήταν φίσκα. Ο κόσμος πολύ διαφορετικός από τους οπαδούς των fun
ρεστοράν ή των «in» μαγαζιών. Οι τιμές, προσιτές, ελκύουν την μεσαία τάξη, τα
παιδιά που μεγάλωσαν με μαμάδες που άνοιγαν τον Τσελεμεντέ τους κάθε μέρα για
να πετύχουν το καλό φαγητό.

Το μενού φυσικά είναι βασισμένο στις συνταγές του Τσελεμεντέ και η εκτέλεσή
τους γίνεται από τον υιό του σημερινού ιδιοκτήτη – ανιψιού. Δεν θα βρούμε
χροιές από ασιατικό fusion εδώ. Βρίσκουμε τις γεύσεις τις παλιές, από μια
Ελλάδα ανάμνηση πια. H εκτέλεσή τους όμως δεν είναι πάντα άριστη. Ο νεώτερος
Τσελεμεντές έχει… βαρύ χέρι σε ορισμένα πράγματα.

Μας έκανε εντύπωση που έλειπε το ψάρι από το μενού. Βασιστήκαμε στα διάφορα
πρώτα από χορταρικά και όσπρια. Τα μανιτάρια στιφάδο ήταν νερόβραστα. Δεν είχε
δέσει η σάλτσα καλά, δεν είχε μείνει μόνο με το λαδάκι του, όπως θα συμβούλευε
ένας παλαιότερος μάγειρας. Οι πιπεριές σαλάτα με δενδρολίβανο ήταν αποτυχία.
Το δενδρολίβανο ξερό – όχι φρέσκο – με αποτέλεσμα να είναι σαν ξυλαράκι στο
στόμα. Άλλες προτάσεις ήταν κάπως καλύτερες. H μελιτζανοσαλάτα περνάει το τεστ
της. Το χαλούμι στη σχάρα με λαχανικά και πλευρότους νόστιμο. Για κυρίως πιάτο
λαχταρούσα τα γιουβαρλάκια, αλλά δεν μου άρεσε το υπερβολικά πηχτό αυγολέμονο,
το οποίο είχε πιάσει πέτσα ώσπου να φθάσει στο τραπέζι. Ο Βασίλης επέλεξε τις
γαρίδες σχάρας. Απλές, μια χαρά, χωρίς όμως τίποτε το ιδιαίτερο.

Το γλυκό, σουφλέ σοκολάτας, επίσης περνάει τις εξετάσεις, χωρίς όμως να
προκαλέσει κανένα «ουάου» από τούτη τη γλυκατζού.

Ο «Τσελεμεντές» σίγουρα θα πιάσει και θα πάει καλά και το εύχομαι παρ’ όλο που
δεν έμεινα τρελαμένη από την κουζίνα τους. Με τέτοιο όνομα πρέπει να
φροντίσεις να είσαι όχι μόνο καλός, αλλά τέλειος – και οι απόγονοί του μεγάλου
σεφ δεν έχουν φθάσει εκεί ακόμα.

«Τσελεμεντές»: Αεροπόρων 10, Παλαιό Φάληρο. Τηλ. 210-9405.135