Tο Tέταρτο κουδούνι

Ηθοποιός σημαίνει, ως γνωστόν, φως… Χρόοοονια το ακούμε απ’ τη φωνή
του Δημήτρη Χορν. Και σχεδόν έχουμε πειστεί.

Μετά, κυκλοφόρησε η επιτυχημένη… «συνδικαλιστική» παράφραση «ηθοποιός
σημαίνει φως, νερό, τηλέφωνο…».

Τώρα, όμως, άκουσα και το άλλο: ηθοποιός σημαίνει… φο (πώς λέμε φο
μπιζού; Έεετσι ακριβώς).

Άδικο έχουν αυτοί που τα βγάζουν; M’ αυτά τα «πράματα» που βλέπουμε να
λυμαίνονται το χώρο…

Τη σπουδαία φωνή του Θόδωρου Δημήτριεφ – η φωνή του Ψάλτη στη
«σημαδιακή» πρώτη εκτέλεση του «Άξιον εστί» του Μίκη Θεοδωράκη – θα
χρησιμοποιήσει ηχογραφημένη ο Μιχάλης Κακογιάννης στον «Άμλετ» του – η
πρεμιέρα αύριο απ’ το Εθνικό στο «Κοτοπούλη». Για τη φωνή του Φαντάσματος –
του Βασιλιά Άμλετ, πατέρα του Άμλετ – που, στην παράσταση, δε θα το βλέπουμε,
αλλά θα το ακούμε μόνο.

Στο θέατρο απ’ το 1955, ο ευσταλής και ακατάβλητος απ’ το χρόνο
ηθοποιός ανάλωσε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του -απ’ το ’59 έως το ’79
κι απ’ το ’84 έως το ’90 – στο Εθνικό Θέατρο, συνδέοντας το όνομά του με
μερικές απ’ τις παραστάσεις της χρυσής εποχής του, κυρίως στο αρχαίο δράμα,
για να επανέλθει το καλοκαίρι του 2001 ως Κορυφαίος στην «Ορέστεια» του Γιάννη
Κόκκου.

Να επισημάνω ότι ο Θόδωρος Δημήτριεφ (φωτογραφία) έχει παίξει και στην
κινηματογραφική «Ηλέκτρα» – 1962 – του Μιχάλη Κακογιάννη.

Μωρέ, τι αγάπη κι αυτή των καναλιών για το θέατρο…

Ποια ήταν η χειρότερη παράσταση του καλοκαιριού; Ή, έστω, μια απ’ τις
δυο – τρεις χειρότερες; Μα, η κατ’ ευφημισμόν επιθεώρηση «Τα λαμόγια». Με
Μάρκο Σεφερλή, κλπ., κλπ. E, αυτή ακριβώς την παράσταση έσπευσε να μας
προβάλει, πρώτη – πρώτη, σε βιντεοσκόπηση, ο καλός μου ο Αντένα, πριν καλά –
καλά προλάβει να κλείσει η καλοκαιρινή σεζόν. Τρέχοντας σας λέω. Μη και χάσουν
όσοι δεν είχαν προλάβει να τη δουν.

Βρε, μπας και το κάνουν επίτηδες; Να το σιχαθεί εντελώς ο κόσμος το
θέατρο και να μένει μέσα για να βλέπει μόνο τα κανάλια τους;

Στο άψε – σβήσε τον βρήκε ο Γιάννης Μπέζος τον Άστροφ του, στη θέση του
Γιώργου Κέντρου που αποχώρησε απ’ τις τελευταίες δοκιμές του «Θείου Βάνια» τον
οποίο ετοιμάζει στο «Προσκήνιο»: ο ικανός Δημήτρης Σιακάρας.

Στη λιμνούλα του σκηνικού του Αντώνη Δαγκλίδη, στο «Δάσος» του Μάμετ,
στο «Πορεία», να κάνει «βουτιά», την άνοιξη.

Στην «πισίνα» της Ελένης Μανωλοπούλου, στην «Μήδεια» του Στάθη
Λιβαθινού και του Εθνικού, να μπαινοβγαίνει μούσκεμα, το καλοκαίρι.

Άντε πάλι στα νερά, στην επανάληψη, προ ημερών, του «Δάσους»…

Νισάφι πια! Κοντεύει να μουλιάσει η Ταμίλα Κουλίεβα.

«Δύσκολες νύχτες»: η παράσταση που ετοιμάζει στο «Θέατρο Εξαρχείων» ο
Τάκης Βουτέρης. Καθώς πήγαν πίσω και η επανάληψη, εκεί, για τρίτη σεζόν, του
«Κυρία Κλάιν» (μετά την καλοκαιρινή εγχείρηση χολής τής πρωταγωνίστριας της
παράστασης Ελένης Χατζηαργύρη, που, όσο κι αν η Κυρία του θεάτρου μας έχει
πλήρως αναρρώσει και διδάσκει μάλιστα κανονικά στη δραματική τού Εθνικού, την
κούρασε) αλλά και η προγραμματισμένη επανάληψη για δεύτερη σεζόν του σπουδαίου
έργου του Μάικλ Φρέιν «Κοπεγχάγη» (στο οποίο, εκτός που το είχε σκηνοθετήσει,
ο Τάκης Βουτέρης έπαιζε με τον Κώστα Καζάκο που αποφάσισε, όμως, τελικά να
ανεβάσει στο «Καρέζη» το «Δάφνες και πικροδάφνες»).

«Δύσκολες νύχτες», λοιπόν. Ήτοι ο μονόλογος που έγραψε ειδικά για τον Τάκη
Βουτέρη ο Ιάκωβος Καμπανέλλης (στη φωτογραφία) – ο ακούραστος! – «Οι δύσκολες
νύχτες του κυρίου Θωμά» – ένας συνταξιούχος λυκειάρχης που μόλις χήρεψε
περνάει δύσκολες νύχτες «συνομιλώντας» με τη γυναίκα του. Συν το μονόπρακτο
για δυο «Δεν θυμάμαι τίποτα» του Άρθουρ Μίλερ, του οποίου πολλές άγνωστες και
εξαιρετικά ενδιαφέρουσες «πτυχές» μάς έχει αποκαλύψει το «Θέατρο Εξαρχείων» κι
αυτό του το χρωστάμε – ο αγαπημένος τους, το τέταρτο έργο του που ανεβάζουν
μετά «Το τίμημα», το «Σπασμένο γυαλί» και το «Ο τελευταίος Γιάνκι» -, σε
μετάφραση Ανίτας Δεκαβάλλα και με ήρωές του τη χήρα ενός διάσημου αρχιτέκτονα
και μηχανικού – η Ανθή Ανδρεοπούλου – και έναν πιστό φίλο και μαθητή του – ο
Τάκης Βουτέρης – που συναντώνται τακτικά.

Κοινό σημείο των δυο μονόπρακτων, πλην… χηρείας των ηρώων τους, το
χιούμορ και η συγκίνηση.

Στόχος, η πρεμιέρα να «προλάβει» τα Χριστούγεννα.