MATIEΣ H κατάντια

Έχω την εντύπωση, μερικές φορές, ότι πολλοί δημοσιογράφοι που παρακολουθούν
συνεντεύξεις Τύπου, δεν προσέχουν – ή δεν καταλαβαίνουν – τι λέει ο ομιλητής!
Μια, ακόμη, απόδειξη, η συνέντευξη του Νταλάρα, προ ημερών, με την ευκαιρία
της επανέκδοσης των παλιών δίσκων του. Είπε, συγκεκριμένα, μεταξύ άλλων, ο
δημοφιλής τραγουδιστής: «Το χειρότερο τραγούδι του Σπανού και του
Μούτση είναι πολύ καλύτερο από το πιο επιτυχημένο τραγούδι που
κυκλοφορεί τα τελευταία χρόνια»! Και τη φράση αυτή, που βγάζει και τίτλο, δεν
την διάβασα πουθενά αλλού, εκτός από τον «Αδέσμευτο Τύπο» του Ρίζου!

Είναι θαρραλέος ο Νταλάρας. Τα «χώνει» συχνά στις εταιρείες δίσκων. Οι οποίες,
βεβαίως, έχουν την κύρια ευθύνη για την κατάντια του ελληνικού
τραγουδιού. Αλλά όχι μόνον οι εταιρείες. Ευθύνεται και ολόκληρο το «σύστημα»
(εμπορική τηλεόραση – ραδιόφωνο, «ελαφρά» περιοδικά κ.λπ.), που ασχολείται
συνεχώς με τους πλαστικούς «αστέρες» της εποχής. Και είναι φυσικό: από τους
πλαστικούς «αστέρες» και τα τραγούδια τους πλουτίζει ένα τεράστιο κύκλωμα.

Κάποτε, το τραγούδι ξεκίναγε από τους στίχους και τη μουσική και κατέληγε στον
εκτελεστή, όπως θύμισε εύστοχα – και έντιμα – ο Νταλάρας. Από μια στιγμή και
πέρα, όμως, το μοντέλο αυτό εγκαταλείφθηκε. Οι δημιουργοί οδηγήθηκαν στο
περιθώριο και κυρίαρχος του παιχνιδιού έγινε ο τραγουδιστής. Αυτός, μαζί με το
όργανο της δισκογραφικής εταιρείας, τον παραγωγό, επέλεγε τα τραγούδια, που
όχι μόνο ταίριαζαν στη φωνή του, αλλά του επέτρεπαν να κάνει και «λεζάντα» στο
νυχτερινό κέντρο όπου εργαζόταν. Το τραγούδι, δηλαδή, έγινε μέσον, για
να κερδίζει ο εκτελεστής εκατομμύρια στην «παραλία»! Δεν ήταν, πια, τέχνη,
πολιτισμός – που απέφερε και κέρδη – όπως άλλοτε.

H βιομηχανία του δίσκου, κοντόθωρη και αρπακολλήστικη, δεν κατάλαβε ότι η
κατάσταση αυτή, που η ίδια επέβαλε, θα οδηγούσε τα πράγματα, μία ημέρα των
ημερών, σε αδιέξοδο. Δεν το κατάλαβαν και οι τραγουδιστές, που βολεύτηκαν με
τα χάρτινα σουξέ των πέντε εβδομάδων, τη «δόξα» τους και τα δεκαχίλιαρα που
μάζευαν με το τσουβάλι. Και πρέπει να ειπωθεί και τούτο: απ’ όλη αυτή την
ιστορία επωφελήθηκαν απαξάπαντες οι εκτελεστές: πρωτοκλασάτοι,
δευτεροκλασάτοι, μεροκαματιάρηδες, «ποιοτικοί», «σκυλάδες» και
«πανηγυρτζήδες»…

Έχει, όμως, και ο ίδιος ο Νταλάρας – το αναγνώρισε, άλλωστε – τις ευθύνες του
για τη σημερινή ξεφτίλα, καλλιτεχνική και εμπορική (οι πωλήσεις των δίσκων,
λόγω και της πειρατείας, βρίσκονται σε συνεχή πτώση). Γιατί κι αυτός, πολλά
χρόνια τώρα, δεν έχει ζητήσει ούτε ένα τραγούδι από τον Θεοδωράκη, τον
Ξαρχάκο, τον Σπανό, τον Μούτση, τον Κουγιουμτζή και τόσους άλλους, που οι
περισσότεροι, για τις δισκογραφικές εταιρείες, είναι σαν να μην υπάρχουν! Και
το ίδιο, φυσικά, ισχύει, για όλους ανεξαιρέτως τους «μεγάλους» του χώρου.