MATIEΣ Tα σκουπίδια

Ένα παλιό ελαφρό τραγούδι, λέει, ανάμεσα σε άλλα: «Θα σε πάρω να φύγουμε, σ’
άλλη γη, σ’ άλλα μέρη / που κανένα δεν ξέρουμε και κανείς δεν μας ξέρει…».
Ένας επιθεωρησιογράφος της εποχής, δεν θυμάμαι για ποιο λόγο, είχε πάρει αυτό
το κουπλεδάκι και είχε γράψει την εξής παρωδία: «Θα σε πάρω να φύγουμε, με το
κάρο του Δήμου/ για να δεις πώς μυρίζουνε, τα σκουπίδια, μικρή μου». Και ο
κόσμος, βγαίνοντας από το θέατρο, την σιγοτραγουδούσε, χαμογελώντας, αλλά και
κρατώντας κι ένα μαντίλι, στη μύτη του…

Τα σκουπίδια μαζεύτηκαν. Μπορεί να ‘χουν μείνει μερικές «εστίες», εδώ κι εκεί,
αλλά, πάντως, μαζεύτηκαν. Εκείνες τις μέρες, με τα απορριμματοφόρα στα γκαράζ
του Δήμου, βρωμοκοπούσαν όλες οι πόλεις. Στην τηλεόραση, κάθε βράδυ, οι
ρεπόρτερς μιλούσαν με δεκάδες πολίτες, που έλεγαν, απελπισμένοι, «θα σκάσουμε
από τη βρώμα, θα μας φάνε τα ποντίκια, θα αρρωστήσουμε». Και είχαν, βέβαια,
δίκιο.

Ζούμε σε μια κοινωνία, που ξεχνάει εύκολα. Τρέχουν γρήγορα οι μέρες, τρέχουν
και τα γεγονότα, το ένα καπακώνει το άλλο, νέες απεργίες έρχονται, νέα βάσανα,
το μυαλό μας στρέφεται αλλού. Τώρα, πια, δεν μιλάμε για τα σκουπίδια. Αλλά το
πρόβλημα είναι υπαρκτό. Δεν έχει λυθεί. Και θα μας απασχολήσει και πάλι. Και
πολύ γρήγορα, φοβάμαι. Άρα, οι αρμόδιοι, πρέπει να το αντιμετωπίσουν, από
σήμερα κιόλας. Σε όλες του τις διαστάσεις.

Εγώ, εκείνο που θέλω να πω, είναι τούτο: ό,τι και να συμβεί, θα είμαι με το
μέρος των σκουπιδιάρηδων. Δεν φοβάμαι τις λέξεις. Γιατί, σ’ αυτή τη χώρα,
ωραιοποιούμε τις εκφράσεις, αλλά δεν είμαστε καθόλου ωραίοι, απέναντι στους
ανθρώπους. Δεν λέμε «σκουπιδιάρηδες». Λέμε «εργάτες καθαριότητος», από
αβροφροσύνη δήθεν, αλλά αδιαφορούμε για το πόσα λεφτά παίρνουν αυτοί οι
άνθρωποι κάνοντας μια σκληρή, ανυπόφορη δουλειά.

Διάβασα, ότι ένα από τα αιτήματα των ανθρώπων που ζουν συνεχώς μες στη μπόχα,
την οποία εμείς δεν μπορούμε να ανεχθούμε ούτε για μισό λεπτό, είναι η ένταξη
στα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα. Και ρωτάω: υπάρχει κανείς στον κόσμο,
που ν’ αμφισβητεί το γεγονός, ότι το πιο βαρύ, το πιο ανθυγιεινό επάγγελμα,
είναι το επάγγελμα του σκουπιδιάρη;

Οι εργάτες αυτοί – μερικοί είναι και φίλοι μου, και μου χτυπάνε συχνά το
κουδούνι – πρέπει να πληρώνονται πολύ καλά. Δεν διάλεξαν αυτή τη
δουλειά. H ανάγκη τους έσπρωξε. Και μας ξεβρωμίζουν. Με την αφόρητη
μυρωδιά των σκουπιδιών στα ρουθούνια τους. Και εκατομμύρια μικρόβια στα μάτια
τους, στα χέρια τους, στα ρούχα τους, σε όλο τους το κορμί.