«Θα υποφέρεις τα δεινά της Kόλασης»

Περίληψη

Τελικά απ’ όπου περνάει η Τερέσα Αλμένδρος αφήνει πίσω της πτώματα. Όσοι
της μιλούν για τον χαμένο πατέρα της πεθαίνουν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.
Στην Ελλάδα ο Άρης, τώρα η Καλυψώ. Την ώρα που η κοπέλα συνεχίζει την
αναζήτηση του επαναστάτη Ούγο Αλμένδρος, ο Πέδρο Χούντο, ο χαφιές που έβαλε ο
πραιτωριανός του δικτάτορα Σαλαβέρι στο κατόπι της Τερέσα, φθάνει στο νησί της
Καλυψώς. Και παρότι του τυχαίνουν ταπεινωτικές αναποδιές, την ανακαλύπτει και
τη βιάζει και τη βασανίζει, για να του αποκαλύψει πού βρίσκεται το κορίτσι. H
Καλυψώ πεθαίνει λέγοντάς του ψέματα.

Ο Πέδρο Χούντο ξύπνησε σε ένα τσόχινο στρώμα μ’ έναν ορό κολλημένο στο
μπράτσο. Πού στο διάβολο βρισκόταν; Σ’ ένα διάδρομο με ξεφτισμένους τοίχους,
πλακάκια μαύρα από τη λίγδα κι ένα σωλήνα νέον που τρεμόπαιζε στο ταβάνι,
λεκιασμένο από την υγρασία. Εκείνο το μέρος ήταν υπερβολικά βρώμικο και
σιχαμερό για να είναι νοσοκομείο. Έκανε λάθος. Ήταν το Σαγράδο Κοραθόν, το
δημόσιο νοσοκομείο, ο προθάλαμος του νεκροτομείου. Ένας γιατρός με μια βαριά
μορφή ψωρίασης στη μύτη τού εξήγησε ότι τον είχαν βρει μισοπεθαμένο σε μια
γωνιά του λιμανιού χωρίς χαρτιά, χωρίς λεφτά, βαλίτσες, τίποτα. Είχε πάθει μια
τροφική δηλητηρίαση που παραλίγο να τον ξεκάνει.

(…) Για άλλες τρεις μέρες ο Πέδρο έμεινε ακινητοποιημένος στο κρεβάτι, χωρίς
καν τη δύναμη να πάει να κατουρήσει. Κοίταζε από το παράθυρο εκείνον τον
μελανιασμένο σαν αιμάτωμα ουρανό και συνέχιζε να γυροφέρνει στο μυαλό του το
πώς θα κατάφερνε να βρει την Τερέσα Αλμένδρος και τον υπολοχαγό Φουέντες.

Ο συνταγματάρχης τού είχε πει ότι έπρεπε να τους παρακολουθεί και να του δίνει
αναφορά. Μα τι στο διάολο να του αναφέρει; Ότι παραλίγο να τα τινάξει από μια
αλλοιωμένη ψαρόσουπα; Όμως αν δεν του έδινε αναφορά το συντομότερο, εκείνος ο
αχρείος θα έκαιγε το μαγαζί του και θα του σκότωνε τις πουτάνες του. Ποιος
ξέρει αν εκείνοι οι δυο βρίσκονταν ακόμα στο νησί.

Όταν έκλεινε τα μάτια του, έβλεπε εκείνη την τσούλα την Τερέσα Αλμένδρος να
χορεύει. Μια δυο φορές είχε πάει στο «Μπαχάμες» με τον γιο τού Προέδρου, έναν
από εκείνες τις αδελφάρες που προσπαθούν να το παίζουν άντρες. H πουτανίτσα
κωλοχτυπιόταν αμέριμνη, στη μέση της πίστας, με φουστίτσα βιασμού κι ένα
μπλουζάκι που άφηνε να διακρίνεις τα άγουρα βυζάκια της. Τα μάτια μιας αγέλης
υποκοσμιακών τύπων είχαν κολλήσει πάνω της κι αν δεν συνοδευόταν από τον γιο
του μπαμπά, θα της έδιναν να καταλάβει τι εστί βερίκοκο.

Την ξυπασιάρα! Νόμιζε ότι το δικό της ήταν μοναδικό και πίστευε ότι μπορούσε
να κάνει ό,τι της γουστάρει, μονάχα επειδή ήταν κόρη του μεγάλου επαναστάτη
Ούγο Αλμένδρος. Επαναστάτης του κώλου! Ένας κλέφτης που είχε βουτήξει είκοσι
εκατομμύρια σε ράβδους χρυσού, αφήνοντας τη χώρα του να βουλιάξει μέσα στα
σκατά. Εκείνο που ενοχλούσε τον Πέδρο δεν ήταν η κλοπή, μαγκιά του, θα
εκτιμούσε οποιονδήποτε είχε καταφέρει να ξαφρίσει όλα εκείνα τα λεφτά και να
την κοπανήσει, αλλά του ζάλιζαν τ’ αρχίδια με το να τσαμπουνάει ότι το έκανε
για την επανάσταση. Μια χαριτωμένη ιδέα άρχισε να στριφογυρίζει στο μυαλό τού
Πέδρο Χούντο: θα έβρισκε εκείνον τον κλέφτη και θα τον έκανε να χέσει τα λεφτά
και θα τα κρατούσε για πάρτη του. «Δεν γαμιέται η επανάσταση, ο
συνταγματάρχης, ο πρόεδρος και όλοι οι μαλάκες που ακόμα τρέφονταν μ’ εκείνες
τις ιδεολογικές μαλακίες». Όμως πριν θα έπρεπε να βρει την πουτανίτσα και να
την κάνει να ξεράσει όσα ήξερε για τον πατέρα της και να της δώσει να
καταλάβει τι εστί σοδομισμός.

Όταν επιτέλους κατάφερε να σταθεί στα πόδια του, κατέβηκε με κόπο απ’ το
κρεβάτι, πήρε τα βρώμικα ρούχα ενός ασθενούς που κοιμόταν και βγήκε από το
νοσοκομείο χωρίς να τον αντιληφθούν.

Το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να ληστέψει ένα ζευγάρι Αμερικανών με στολή
γκολφ. Τους περίμενε πίσω από μια γωνία, έπειτα έχωσε ένα χαρτοκιβώτιο στη
μούρη του άντρα και μια γονατιά στην κοιλιά της γυναίκας (…) και τους πήρε
τα πάντα. Λεφτά. Κινητό. Ρούχα. Διαβατήριο.

Ντυμένος μ’ ένα πόλο στα χρώματα άσπρης και καφέ σκακιέρας, ένα γαλάζιο
παντελονάκι, ένα καπελάκι με άσπρο γείσο και παπούτσια με φράντζα, βρήκε μια
ταβέρνα για ζόμπι και αφού πάσαρε ένα κατοστάρικο στον ιδιοκτήτη, πήρε τη
διεύθυνση ενός τύπου που διέθετε τα απαραίτητα για να συνεχίσει την έρευνά
του.

Έξω από την πόλη, σ’ ένα χοιροστάσιο γεμάτο σκατά, μύγες και τάβανους, βρήκε
ένα παλιό σαραντατεσσάρι μάγκνουμ με λιμαρισμένα τα νούμερα, ένα σκουριασμένο
ξυράφι και λίγο βολιβιανό τιραμισού* [*στην αργκό των τοξικομανών είναι η
κοκαΐνη, Σ.τ.M.], για να φτιαχτεί. Πήρε ένα δωμάτιο στο «Χίλτον». Έκανε ένα
ιντερνάσιοναλ τηλεφώνημα και μίλησε με τον Μάνουελ, ένα τσιράκι του, και του
ζήτησε να μάθει αν υπήρχε κανένας στο νησί που να είχε σχέση με τον Ούγο
Αλμένδρος. Έπρεπε να λαδώσει κάποιον στο υπουργείο Εσωτερικών. Ο Μάνουελ του
υποσχέθηκε να του τηλεφωνήσει το συντομότερο.

(…) H Καλυψώ καθόταν σ’ ένα τραπέζι του μαγαζιού της κι έπινε μπίρα. Τα
ωραία της μαυρισμένα πόδια απλωμένα σ’ έναν πάγκο. Το κεφάλι ακουμπισμένο σ’
έναν στύλο της πέργκολας.

(…) «Αρκετά», είπε μέσα της μαζεύοντας τα μπουκάλια της μπίρας από το
ξεχαρβαλωμένο ξύλινο τραπέζι. «Πάω για ύπνο». Αισθανόταν λιγάκι ζαλισμένη κι
ενώ τακτοποιούσε στην κουζίνα θυμήθηκε τον υπολοχαγό Φουέντες. Όταν ο νέος
ξύπνησε με τους κροτάφους να κοντεύουν να εκραγούν, εκείνη προσπάθησε να τον
απασχολήσει για να δώσει χρόνο στην Τερέσα να απομακρυνθεί όσο το δυνατόν
περισσότερο από το νησί.

Ο υπολοχαγός ήταν ένας όμορφος νέος, με βλέμμα φοβισμένο. Τον έβαλε να
ξαπλώσει στο κρεβάτι της (…) γδύθηκε και του δόθηκε. Το ευχαριστήθηκαν, αλλά
μόλις τέλειωσε ο υπολοχαγός έκανε ένα ντους και, χωρίς πολλές κουβέντες,
έφυγε. Οι καιροί που οι εραστές της έμεναν υπνωτισμένοι από την τέχνη της
είχαν πια περάσει, λιγάκι εξαιτίας της, λιγάκι γιατί οι σημερινοί νέοι
πίστευαν ότι το σεξ ήταν σαν να τρως ένα τσίζμπουργκερ στα ΜακΝτόναλντς.
Ευτυχώς δεν συνέχισε να ρωτάει για την Τερέσα. Μάλλον πίστεψε ότι δεν τη
γνώριζε. H Καλυψώ ευχήθηκε να πρόλαβε το κορίτσι να πάρει το αεροπλάνο για τη
Ρώμη.

(…). Ήταν έτοιμη να πιει 20 σταγόνες λεξοτανίλ, όταν άκουσε έναν θόρυβο στον
από κάτω όροφο. Σαν ένα πιάτο που έπεφτε. (…) H καρδιά της άρχισε ν’
ακούγεται κάτω από το στέρνο της. Πέρα από την πόρτα του δωματίου της, τα
ερέβη είχαν βάψει τις σκάλες με μελάνι.

«Αμάλια; Άσε τις βλακείες, εσύ είσαι;». H Καλυψώ άπλωσε το χέρι και πάνω από
το κομό έπιασε από την προβοσκίδα ένα μπρούντζινο αγαλματίδιο του Γκάνες.

(…) Ξαφνικά ένα σκούρο, συμπαγές περίγραμμα μορφοποιήθηκε μπροστά της, και
βρήκε την Καλυψώ απροετοίμαστη που δίστασε για μια στιγμή, μονάχα μια στιγμή,
μια στιγμή όμως αρκετή να την αντιληφθεί ο άντρας και να σκύψει το κεφάλι
μπροστά και να δεχτεί την ινδική θεότητα στον σβέρκο, ακριβώς κάτω από τον
αυχένα. Ο άγνωστος άφησε ένα πνιχτό ουρλιαχτό, ανάμεικτο από πόνο και απορία
και κατέληξε στο πάτωμα, στα τέσσερα, στα πόδια της Καλυψώς.

Τότε η γυναίκα προσπάθησε να τον διασκελίσει και να ξεφύγει από τη σκάλα, όμως
ένα χέρι ισχυρό σαν σαγόνια κροκόδειλου της έσφιξε τον αστράγαλο κάνοντάς την
να πέσει. H Καλυψώ ανεμίζοντας τα χέρια της χτύπησε πρώτα τον ώμο στον
παραστάτη της πόρτας κι έπειτα το στήθος στις πλάκες του δαπέδου. Έμεινε με
κομμένη την ανάσα και το στόμα ανοιχτό. Δεν κατάφερνε να αναπνεύσει, ενώ
έβλεπε τον άντρα να ανασηκώνεται. (…) Τα δάχτυλα χαλάρωσαν, κατάφερε να
ελευθερωθεί. Ξαναστήθηκε στα πόδια της κι έτρεξε στο βάθος του δωματίου,
γλίστρησε όμως στο χαλί δίπλα στο κρεβάτι και ξαναβρέθηκε καταγής,
ξανασηκώθηκε και με τα χέρια μπροστά ρίχτηκε στο λουτρό χτυπώντας πίσω της την
πόρτα. Κλείδωσε σαν δαιμονισμένη την κλειδαριά. Οι δυνάμεις της την
εγκατέλειψαν και κατέρρευσε στο δάπεδο. (…) Ένα βίαιο χτύπημα έκανε την
πόρτα να κλονίζεται. Πόσο θα άντεχε η μελαμίνη;

«Άνοιξε! Άνοιξε εσύ, γιατί διαφορετικά θ’ ανοίξω εγώ, θέλω μονάχα να σου
μιλήσω». Ο τόνος της φωνής ήταν ήρεμος, σχεδόν ευγενικός. Κολλημένη σαν
χαλκομανία πάνω στον τοίχο η Καλυψώ τραύλισε: «Τι θέλεις;»

«Άνοιξε. Άνοιξε γιατί δεν θέλω να σου καταστρέψω το σπιτάκι».

(…) H πόρτα υποχώρησε μ’ ένα ξερό χτύπημα. Κατέληξε καταγής, στα πόδια της
Καλυψώς. Ο άντρας μπήκε στο λουτρό.

H Καλυψώ δεν τον είχε δει ποτέ. (…) Στα τριχωτά του μπράτσα είχε τατουάζ δυο
Παναγίες που έσφιγγαν δυο Χριστούληδες.

(…) «Τι θέλεις από μένα;», ψέλλισε η Καλυψώ, ακόμα όρθια πάνω στη λεκάνη.

Ο άντρας την παρατήρησε από την κορυφή ώς τα νύχια. H Καλυψώ ήταν γυμνή, η
ρόμπα εντελώς ανοιχτή. Την έσφιξε επάνω της.

«Συγχαρητήρια! Φοβερή κορμάρα. Μου αρέσουν οι γυναίκες με στενή μέση και
μεγάλα βυζιά».

«Τι θέλεις;»

«Πρέπει να μου απαντήσεις σε ένα δυο ερωτησούλες, πανεύκολες». Έπειτα ο άντρας
μ’ ένα απρόσμενο τίναγμα άρπαξε την Καλυψώ από τα μαλλιά και την έσυρε με
δύναμη.

«Λοιπόν, άκουσέ με καλά, θα σου κάνω μία ερώτηση: Πέρασε από ‘δώ η Τερέσα
Αλμένδρος;»

(…) «Δεν ξέρω. Δεν την έχω δει ποτέ μου».

«Τότε με αναγκάζεις να χρησιμοποιήσω την τεχνική του Διαβόλου της Τασμανίας».
Ο άντρας έβγαλε ένα ξυράφι και μετά κατέβασε το παντελόνι.

(…) Ενώ ο Πέδρο Χούντο γαμούσε την Καλυψώ, ήτανε έξω φρενών σαν φακόχοιρος.
Είχε κάνει τη μαλακία να της σπάσει τα μούτρα προτού τη γαμήσει. (…) Θα τη
σφάξω, σκέφτηκε. Όμως αν την έσφαζε δεν θα μιλούσε ποτέ. Έκλεισε το ξυράφι κι
έβγαλε το πιστόλι. Έπειτα πήρε ένα ανθοδοχείο από το κομοδίνο, δίπλα στο
κρεβάτι, και της το πέταξε στα μούτρα. H γυναίκα γόγγυξε και κατέρρευσε πάλι
αναίσθητη. Της έριξε ένα χαστούκι που είχε ως αποτέλεσμα να τη μισοσυνεφέρει.

«Σ’ το ζητάω, με καλό τρόπο, για τελευταία φορά. Πού πήγε η Τερέσα Αλμένδρος;»

«Μμμμ… Αααα… μμμ».

Ο Πέδρο έφερε ένα χέρι στ’ αυτί του. «Προσπάθησε να προφέρεις τις λέξεις πιο
καθαρά. Δεν σε καταλαβαίνω».

Όμως δεν υπήρξε απάντηση. Τότε την πυροβόλησε στο ένα γόνατο. H γυναίκα άφησε
ένα ουρλιαχτό κι έπειτα ξέρασε έναν πρασινοκόκκινο χυλό. Ο Πέδρο,
εξουθενωμένος, άναψε κι άλλο τσιγάρο. «Πού πήγε η Τερέσα Αλμένδρος; Μη
νομίσεις ότι θα σε σκοτώσω έτσι. Πρώτα θα σε κάνω να υποφέρεις τα δεινά της
Κόλασης».

(…) Την πυροβόλησε στο άλλο γόνατο. Αυτή τη φορά η γυναίκα σφάδαξε σαν
ερπετό μέσα στη φωτιά.

(…) «Πες το! Εμπρός, πες το να τελειώνουμε».

«A… A… A… λγέρι».

(…) Ο Πέδρο πέταξε το αποτσίγαρο καταγής. «Μπράβο σου. Το βλέπεις ότι τελικά
με κακό τρόπο πετυχαίνεις τα πάντα; Σε χαιρετώ». Και την πυροβόλησε στο
κεφάλι.

H τελευταία σκέψη της Καλυψώς (…) ήταν για εκείνη. Είχε καταφέρει ν’
αντέξει, να μην πει την αλήθεια…

ΝΙΚΟΛΟ AMANITI

Ποιος είναι

Το 2001 δημοσιεύει το μυθιστόρημα «Εγώ δεν φοβάμαι» (μτφρ. Χρίστος Ρομποτής,
Εκδόσεις Καστανιώτη) του οποίου οι πωλήσεις μέχρι σήμερα έχουν ξεπεράσει το
μισό εκατομμύριο αντίτυπα μόνο στην Ιταλία. H διεθνής επιτυχία του βιβλίου
βοήθησε ώστε η ομώνυμη ταινία (θα παιχτεί στην Ελλάδα τον Δεκέμβριο) να
αντιπροσωπεύσει την Ιταλία στην προσεχή διοργάνωση των Βραβείων Όσκαρ.