…στη «Luna Rossa»

Ίσως κάνω αυτή τη δουλειά χρόνια, τόσα που δεν αφήνω τον εαυτόν μου εύκολα να
εντυπωσιαστώ ούτε να σπείρω εγκώμια ελεύθερα. Όταν όμως κατά τύχη ανακαλύπτω
ένα ευχάριστο, νόστιμο, φρέσκο μέρος μόλις 2 ½ μηνών στην πιάτσα που το
τρέχουν ένα συμπαθητικό ανδρόγυνο, ο ένας μάλιστα σπουδαγμένος Ιταλός
«οινογαστρονόμος», θέλω να του πω τα συγχαρητήριά μου δημοσίως. Τέτοια ήταν η
έκπληξη μου στο εστιατόριο «Luna Rossa», ένα ζεστό οινο-εστιατόριο που άνοιξε
στην Καλλιθέα κοντά στη Συγγρού και λίγα βήματα από το Ωνάσειο.

Στρίψαμε αριστερά στην οδό Σωκράτους ψάχνοντας το νούμερο 213. Παραλίγο να το
περάσουμε διότι έμοιαζε τόσο με σπίτι… H διακριτική πινακίδα απ’ έξω σε
ξεγελάει. Χτυπάς κουδούνι. Σου ανοίγει μια ευχάριστη κυρία, η σύζυγος του σεφ,
και ξαφνικά είναι σαν να έχεις πάει επίσκεψη στο σπίτι τους. Ο σεφ δεν είναι
άγνωστος στον χώρο της γαστρονομίας. Είναι ο Danilo Petrini ο οποίος για
χρόνια, από τότε που άφησε την Αιώνια Πόλη για την τσιμεντούπολη της Αθήνας,
φέρνει ιταλικά προϊόντα – αλλαντικά, τυριά, σαλάμια, και άλλα. Στη σάλα που
καθήσαμε εμείς, ένα τεράστιο μπούτι από προσούτο καθόταν στο ειδικό σκεύος
του, κάνοντας το κόψιμο σε λεπτές σαν τσιγαρόχαρτο φέτες πιο εύκολο για τον
σεφ ο οποίος πηγαινοερχόταν από την κουζίνα. Πολλά είναι «σπιτικά» εδώ, από τα
ζυμαρικά έως τον βασιλικό που φυτρώνει στον κήπο για να μπορεί να κάνει το
γνήσιο pesto. Το μενού είναι μικρό, ένδειξη της σοφίας κατά τη γνώμη μου διότι
η κάθε επιλογή ήταν ξεχωριστή. H γκάμα των αλλαντικών και των τυριών είναι
εντυπωσιακή. Υπόσχομαι στον εαυτόν μου ότι η επόμενη φορά που θα πάω – κι αυτό
είναι σίγουρο – θα πάρω το culatello, ένα σχετικά σπάνιο αλλαντικό, όπως και
το castelmagno, ένα τυρί το οποίο τρώγεται με μέλι καστανιάς.

Οι επιλογές μας τούτη την πρώτη φορά ήταν πιο απλές. Δοκιμάσαμε τη scamorza –
σαν καπνιστή μοτσαρέλα – ζεσταμένη και σερβιρισμένη με spel, ένα άλλο ιταλικό
αλλαντικό. Ωραίο, απλό. Δοκιμάσαμε και την polenta ψημένη με λαρδί. Το λαρδί
το κάνει ο ίδιος. Μας άρεσε αυτό παρ’ όλο που με το λαρδί – δικαίως, για τη
διατήρησή του – ήταν λίγο αλμυρή. Τα ζυμαρικά. Αχ τα ζυμαρικά. Τα ήθελα όλα.
Τα τρία που πήραμε ήταν πάρα πολύ ωραία. Τα ραβιόλια με γέμιση από σπανάκι και
ρικότα είχαν λεπτή γεύση, λεπτή εμφάνιση, σπιτική ζεστασιά. Τα fagottini του
Οδυσσέα με κιμά από αρνίσιο κρέας ήταν πάρα πολύ ωραία. Το καλύτερο όμως το
φυλάω για τελευταίο. Ήταν τα capeloti με γέμιση και σάλτσα κολοκύθας. Ένα
πιάτο με εσωτερική, άρα αληθινή, ομορφιά! Όλα τα κρέατα ακούγονταν νόστιμα.
Εμείς δεν είχαμε χώρο για άλλο, αλλά αυτό που σίγουρα κάποια στιγμή θα
επιστρέψω για να δοκιμάσω είναι τα αυγά ποσέ με τρούφες. Θεώρησα ότι είναι ένα
τολμηρό για την αθηναϊκή εστίαση πιάτο, αλλά ο συνδυασμός είναι κλασικός.

Πήγαμε από τα ζυμαρικά κατευθείαν στα dolce. Και τι dolce! Δύο απλά γλυκάκια
πήραμε, το ένα μια κρέπα λεπτή και εμφανίσιμη με γέμιση από μήλα, πικραμύγδαλο
και μέλι λεμονιάς. H κρέπα μετά το φαΐ συνήθως πέφτει βαριά. Όχι αυτή.
Πουπουλένια. Πεντανόστιμη. Deliciosa. Το semifreddo ήταν επίσης φίνο, με
σάλτσα καφέ και ωραίο παρουσιαστικό. Το «Luna Rossa» είναι ένα εστιατόριο που
αξίζει. Ο χώρος είναι απλός και λιτός χωρίς όμως να του λείπει τίποτε. Ο
signor Danilo ήθελε ένα ήσυχο μέρος για να ασκεί τη φιλοσοφία του Slow Food.
«Ο κόσμος χρειάζεται χαλάρωση. Εμείς είμαστε εδώ για να του τη δώσουμε» είπε η
κυρά του.

Το κρασί είναι σε κυρίαρχη θέση εδώ και ο κύριος Petrini σε ιδιαίτερη θέση να
προτείνει. Χάρη σε αυτόν ήπιαμε ένα υπέροχο Chianti.

«Luna Rossa». Σωκράτους 213 Καλλιθέα. Τηλ. 210-9423.777