Θέαμα ανοησίας

Βασανιστήρια, όσα μπορεί να εφεύρει η ανθρώπινη διεστραμμένη φαντασία, υφίστανται για μια χούφτα δολάρια άνθρωποι που δεν σέβονται την ανθρώπινη υπόστασή τους

Αντιμετωπίστε τους φόβους σας, λένε οι ψυχίατροι. Μην τους αφήσετε να σας
καταπιούν, δεν είναι πραγματικοί, είναι παιχνίδια του μυαλού, είναι αδυναμίες
της ψυχής. Και αυτό ακόμη έγινε τηλεπαιχνίδι από μια τηλεόραση που μετατρέπει
πλέον ακόμη και την ανθρώπινη ανάσα σε προϊόν. Οι εμπνευστές του αμερικανικής
παραγωγής «Fear factor», το οποίο προβάλλεται αργά το βράδυ από τον ANT1, δεν
είχαν κατά νου φυσικά να βοηθήσουν τους φοβισμένους. Αντιθέτως, είδαν μια
ακόμη ωραία ευκαιρία να εκμεταλλευτούν κανιβαλισμό και σαδομαζοχιστικά
ένστικτα σε συνδυασμό με τη δίψα για χρήμα μερικών ανόητων, που για μια χούφτα
δολάρια ή λίγη δημοσιότητα ή, ακόμη χειρότερα, για να αποδείξουν στους
κολλητούς τους ότι είναι σπουδαίοι, δέχονται τον δημόσιο εξευτελισμό.

Δεμένοι από ένα σύρμα πηδούν από τον 12ο όροφο, ανάποδα από μια γυάλινη
γούρνα γεμάτη νερό δέχονται να τους βουτήξουν μέσα και όσο αντέξουν,
καταπίνουν ωμά μάτια προβάτου με την αηδία να στάζει από το βλέμμα τους και
την κάμερα να κάνει κοντινά λάγνα πλάνα στα πρόσωπα με τους μορφασμούς και όλα
αυτά για 50.000 δολάρια. Στο ξεκίνημα κάθε επεισοδίου ο καθένας εκθέτει τους
λόγους για τους οποίους οδηγήθηκε στα βασανιστήρια on camera. Στην
πραγματικότητα εκτίθεται η ανθρώπινη φύση, παραπλανημένη από ένα σύστημα που
μόνον ανάγκες γεννά διαρκώς, χειρότερες και από τις φοβίες, ανάγκες που
στενεύουν τους ορίζοντες και τους κρατούν εκεί με μικρολύσεις. Άλλος ήθελε τα
χρήματα για να παντρευτεί, άλλος για να πληρώσει χρέη και άλλος απλώς ήθελε να
αποδείξει ότι είναι ατρόμητος. Όλα αυτά τους οδηγούν σε ένα γελοίο
σαδομαζοχιστικό «παιχνίδι» που καταναλώνει ως αθλιότητα και ευτελές εκτονωτικό
θέαμα συστατικά της ανθρώπινης φύσης.

Ο σαδομαζοχισμός αποτελεί στοιχείο του ανθρώπινου ψυχισμού, όπως έχουν
ήδη αποκαλύψει μελετητές της ανθρώπινης ψυχής με πρώτο τον Φρόυντ, στοιχείο
που έχει σχέση με τη σεξουαλικότητα, η διαταραχή της οποίας μπορεί να είναι
και η αιτία για τις φοβίες. Το τηλε-παιχνίδι «Fear Factor» εκμεταλλεύεται όλα
αυτά, τα μετατρέπει σε θέαμα ψυχοεκτονωτικό, προσβάλλοντας ταυτοχρόνως την
ανθρώπινη προσωπικότητα.

Ένας χαμογελαστός παρουσιαστής εξηγεί τα μαρτύρια που θα υποστούν οι
«συν»-αγωνιστές, γυρίσματα σε χώρους σκοτεινούς, αντιδράσεις ανταγωνιστικές,
κραυγές τρόμου, που κάνουν το θέαμα πιστευτό και άνθρωποι που ταπεινώνονται
γελώντας σε κατάσταση αφασίας και βλέποντας όραμα μπροστά τους το σήμα του
δολαρίου, θεότητα-άλλοθι για βαθύτερες ψυχικές αδυναμίες. Άνθρωποι που στην
πραγματικότητα επιθυμούν μόνο να επιβεβαιώσουν την ύπαρξή τους έχοντας χάσει
τον δρόμο της ηδονής, αυτή που διατηρεί τη «βοή της ζωής», ακολουθώντας
υποκατάστατα που τους πλασάρει το θέαμα.

Όσο για το κοινό εξοικειώνεται με την αθλιότητα, εντάσσει τα
βασανιστήρια στην καθημερινότητά του, σαν ένα «παιχνίδι», σαν πλάκα,
εκτονώνεται με τον τρόμο και την αηδία των άλλων και γίνονται η βία και η
ταπείνωση συνηθισμένο θέαμα. Σε μια εποχή που άδικοι πόλεμοι, που βομβαρδισμοί
και βασανισμοί γίνονται θέαμα ντροπής για τον πολιτισμό της είναι τουλάχιστον
ύβρις το να αναπαράγεται ο ανθρώπινος φόβος και τρόμος σε τηλεπαιχνίδι
εθίζοντας στην αίσθηση ότι η ανθρώπινη ζωή είναι αναλώσιμο προϊόν. Οι
υποστηρικτές των άθλιων αυτών θεαμάτων υποστηρίζουν ότι πρόκειται για
ευκαιρίες εκτόνωσης της εσωτερικής βίας, για ένα σόου χωρίς προεκτάσεις. Στην
εγχώρια τηλεόραση παρόμοια θεάματα παρουσίαζε παλαιότερα η «Μπορώ»-Δρούζα σε
εκείνο το σόου, όπου μεταξύ διαφόρων σουξέ και μεταξωτών, «παίκτες» έπρεπε να
υποστούν διάφορα βασανιστήρια, όπως να χαϊδέψουν φίδια, να αφήσουν ποντίκια να
σκαρφαλώσουν επάνω τους και άλλα τέτοια, που υποτίθεται ενδυναμώνουν την
ανθρώπινη φύση, την σκληραγωγούν. Μόνο που η εμπιστοσύνη του κάθε ανθρώπου
στον εαυτό του δεν περνάει από τον δημόσιο αυτοεξευτελισμό και μάλιστα με
δέλεαρ το χρήμα, αλλά από τον σεβασμό στην ανθρώπινη προσωπικότητα και την
πνευματική της διάσταση.