Δρόμοι

Σε ένα κρεβάτι…

… γεννιόμαστε, αγαπιόμαστε, διαβάζουμε, γράφουμε, κοιμόμαστε με τα μάτια
κλειστά ή ανοιχτά, ονειρευόμαστε. Το κρεβάτι, έγραφε ο Γκι ντε Μοπασάν, «είναι
όλη μας η ζωή». Πάνω του περιμένουμε να αγαπήσουμε και να πεθάνουμε. Και έστω
και αν η μάνα μας δεν μας συνέλαβε σε αυτό, ζούμε πάνω του το ένα τρίτο της
ζωής μας. Εκτός από τον ύπνο, τον έρωτα, τη γέννηση και τον θάνατο, πάνω σε
ένα κρεβάτι έγιναν και γίνονται μερικά από τα πιο σημαντικά πράγματα.

Ο Τσώρτσιλ…

… δούλευε τα πρωινά στο κρεβάτι, ακόμη και όταν είχε γίνει πια πρωθυπουργός.
Πάνω στα στρωσίδια του δούλευε καλύτερα από ό,τι στο γραφείο του. Εκεί τον
έβρισκε ο πρωινός επισκέπτης, όποιος και αν ήταν αυτός. Ο Κικέρων, ο Σουίφτ, ο
Ρουσσώ, ο Βολταίρος, ο Τουαίν, ο Προυστ, η Κολέτ και ο Τσώρτσιλ είχαν όλοι
τους το συνήθειο να γράφουν στο κρεβάτι. Ο Ματίς ζωγράφιζε σε αυτό. Ο Τόμας
Μαν, που ήταν μεγάλος υπναράς, θυμόταν με τρυφερότητα όλα τα κρεβάτια που
κοιμήθηκε, ακόμη και τα ξένα, μα πιο πολύ από όλα το δικό του. «Είναι ένα
μαγικό καβούκι που τη μέρα μένει κρυμμένο και απαρατήρητο στη γωνιά του και τη
νύχτα μάς κουβαλάει πάνω στα κύματα της λησμονιάς και του απείρου». Ξένα
κρεβάτια. Συχνά πυκνά, μας βάζουν σε πειρασμό, μα συνήθως επιστρέφουμε στο
δικό μας, όσο «καλό κρεβάτι» και αν ήταν το ξένο.

Τίποτα…

… από όσα μπορούμε να κάνουμε στο κρεβάτι δεν το κάνουμε πια με την ψυχή
μας. Δεν μένουμε σε αυτό αρκετά, δεν κοιμόμαστε αρκετά, και όσο κοιμόμαστε,
δεν μπορούμε να ξυπνήσουμε χωρίς ξυπνητήρι. Στις μέρες μας, από το κομοδίνο
δίπλα στο κρεβάτι δεν λείπει το ξυπνητήρι. Μια έρευνα που έγινε σε όλον τον
κόσμο, με τη συμμετοχή 1,2 εκατομμυρίων ανθρώπων από 251 χώρες, έδειξε πως
μόνο ένας στους τρεις ξυπνάει μόνος του, ένας στους δύο ξυπνάει με ξυπνητήρι
και ένας στους εκατό με τον κόκορα. H τεχνολογία πασχίζει να κάνει το
ξυπνητήρι λιγότερο αποτρόπαιο. Υπάρχει ένα σύγχρονο ξυπνητήρι που μιμείται το
χάραμα, ανάβοντας γλυκά και βαθμιαία το φως μέχρι την προεπιλεγμένη ώρα. (Τα
βλέφαρά μας είναι διάφανα, έτσι που το φως να φτάνει σιγά σιγά μέχρι τον
εγκέφαλο και να του «λέει» πότε έχει χαράξει αρκετά για να ξυπνήσει).

Στον ξύπνιο…

… μα και στον ύπνο μας κάνουμε τη νύχτα μέρα σαν να μη μας φτάνει το φως
της. Και μονάχα κάθε τόσο που ένα αόρατο «χέρι» έρχεται να σβήσει τον διακόπτη
της τεχνολογίας πάνω από το κρεβάτι μας, πότε στην Αμερική ή τον Καναδά και
πότε στην Αγγλία ή την Ιταλία, θυμόμαστε πόσο ανεξήγητα φωτεινός είναι ο
έναστρος ουρανός.