MATIEΣ Aγωνιστής

Ο Αντώνης Σαμαράκης, για να συνεχίσω αυτά που έγραφα την Τετάρτη, ήταν
αγωνιστής. Στο σπίτι της Βάθης δεν βρήκε τίποτα έτοιμο από την Αντριάνα και
τον Ευριπίδη. Έβγαλε το Βαρβάκειο, τελείωσε και τη Νομική και από ‘κεί και
πέρα, καθημερινή, σκληρή δουλειά στο υπουργείο Εργασίας. Και κοπιαστικά,
δύσκολα ταξίδια, στη Νότια Αμερική, στην Αυστραλία, ως στέλεχος της ΔΕΜΕ
(Διακυβερνητική Επιτροπή Μεταναστεύσεως εξ Ευρώπης).

Μολονότι, όμως, τα έσοδά του ήταν περιορισμένα – τι είναι ένας μισθός; – οι
τσέπες του είχαν πάντα τα χρήματα που ήταν απαραίτητα για την ταβέρνα με τον
φίλο, για το δώρο στον φίλο – ένα πουκάμισο, ένα ζευγάρι παπούτσια, ένα
πανωφόρι – για τη συνδρομή στο «Θέατρο Τέχνης», για τον κινηματογράφο, για το
γλέντι καμιά φορά.

Αγαπούσε πολύ τους νέους. Και ιδίως εκείνους που δούλευαν το πρωί και πήγαιναν
σε νυχτερινό Γυμνάσιο – όπως ο Απ. Κακλαμάνης – για να μάθουν γράμματα. Και
μόλις διάβαζε ένα ωραίο ποίημα, ένα ωραίο διήγημα, σε κάποιο περιοδικό, με
υπογραφή που δεν την είχε ξαναπάρει το μάτι του, έτρεχε για το «μπράβο»!
Έστελνε τηλεγράφημα! Κι έτσι άρχισαν, για να γιγαντωθούν με τον καιρό, πολλές
φιλίες.

Θεωρούσε χρέος του να μιλάει με ενθουσιασμό για ομοτέχνους του, τους οποίους
θαύμαζε. Θυμάμαι πολλές κουβέντες του για τον Δημήτρη Χατζή, τον Ρίτσο, αλλά
και τον Δημοσθένη Βουτυρά, που του είχε μεγάλη αδυναμία. Θυμόσαστε εσείς να
μίλησε καμιά φορά ο Ελύτης για τον Ρίτσο, ο Σεφέρης για κάποιον άλλο ποιητή;
Σ’ αυτόν τον χώρο οι άνθρωποι, συχνά, μόνο για τον εαυτό τους υπάρχουν. Και
δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ μια άδικη επίθεση που εξαπέλυσε ο Ταχτσής,
μπροστά μου, στα εγκαίνια του «Θεάτρου Τέχνης», στην οδό Φρυνίχου, εναντίον
του Σαμαράκη, χωρίς κανένα λόγο, χωρίς καμιά αφορμή!

Ο Σαμαράκης, όσο κι αν αυτό ενοχλεί κάποιους λεπταίσθητους και «μοντέρνους»
κριτικούς, καθώς και μερικά φιλολογίζοντα δεσποινιδάρια των καλλιτεχνικών
στηλών, «εκόμισε πολλά εις την τέχνην» από το πρώτο κιόλας «φτερούγισμά» του.
Από το «Ζητείται ελπίς». Συγκλονισμένος μου έφερε να διαβάσω αυτό το
ολιγοσέλιδο βιβλιαράκι, ο πολλά γνωρίζων και από λογοτεχνία Θ. Αγγελόπουλος.
Ακολούθησε την έκδοση καταιγισμός ενθουσιωδών δημοσιευμάτων από τον Τερζάκη,
τον Παπανούτσο, τον Βαρίκα κ.ά. Και μόνο μια μικρή «φωλεά» «μοντέρνων»
πεζογράφων και κριτικών σνόμπαρε επιδεικτικά τον νέο συγγραφέα. Γιατί ο
Σαμαράκης δεν μπήκε σε «κύκλους», δεν συνδέθηκε με εκδοτικούς οίκους και
«κατεστημένα». Τράβαγε ολομόναχος τον δρόμο του, τύπωνε ο ίδιος τα βιβλία του
και τα μοίραζε στα βιβλιοπωλεία, κουβαλώντας με τα χέρια του τα δέματα!..

Θα επανέλθω στον Σαμαράκη.