H σκοπιά μοιράζεται σε νούμερα

Ποιος θα το φανταζόταν ότι η ζωή σε στρατόπεδο θα ικανοποιούσε τόσο τους παίκτες ενός ριάλιτι, ώστε να την μπερδεύουν με την αληθινή ζωή

Τι είναι αυτό που κάνει ανθρώπους, ανεξαρτήτως ηλικίας, να θέλουν να ζήσουν
την φανταρίστικη αγγαρεία, να ξεπατωθούν στις άσκοπες δουλειές, να κοιμούνται
σε γκρίζους θαλάμους και να ‘χουν αποπάνω να τους δίνει εντολές ένας
μπιγκμπραδερο-αστέρας που απέκτησε φήμη παριστάνοντας τον τρελάρα σε
παλαιότερο ριάλιτι; Το χρήμα; Πόσο χρειάζεται να χάσει ο άνθρωπος τον εαυτό
του παραλογιζόμενος ότι αυτό που ζει «είναι η αληθινή ζωή», όπως έλεγε
κάθιδρη, εκτελώντας την κοπιαστική αγγαρεία που της είχαν αναθέσει, μια κυρία
«παίκτρια» του «Mission».

Ριάλιτι «νέας γενιάς» και αυτό, «απάντηση» του Antenna στο «Survivor»
του Mega, αλλά με ελληνικό «κόνσεπτ», όπως το διαφημίζουν οι παραγωγοί. Και τι
εννοούν; Την αντιγραφή της ζωής σε στρατόπεδο. Απίστευτο!

Ένα ριάλιτι που μοιάζει με γκριμάτσα της φανταρίστικης ζωής, με γελοίο
μορφασμό. Εκείνης της ζωής, για την οποία γραφόταν κάποτε στους τοίχους το
σύνθημα «Εκεί που τελειώνει η λογική, αρχίζει ο στρατός». Ιδεολογικά
φορτισμένη η άποψη αυτή, σήμαινε περισσότερο τον παραλογισμό τού να υπάρχουν
στρατοί, να ξοδεύεται χρήμα για εξοπλισμούς και η ενέργεια νέων ανδρών για να
εκπαιδευτούν στη χρήση τους, όταν η μόνη λογική συνθήκη για μια υψηλή ποιότητα
ζωής είναι η ειρήνη. Αλλά και η τηλεόραση είναι ένα είδος πολέμου. Άλλωστε,
λένε οι θεωρητικοί πως ο πόλεμος αποτελεί διέξοδο για το ανθρώπινο είδος, όπως
ακριβώς και η τηλεόραση με διαφορετικό τρόπο. Με προγράμματα που αποθεώνουν
την πεμπτουσία του καπιταλισμού, που είναι να μεταστρέφει το ελάττωμα σε
ωφέλιμο, καταναλωτικό προϊόν.

Το βλέπουμε να συμβαίνει πανηγυρικά στα ριάλιτι και το «Mission» ανήκει
σ’ αυτή την κατηγορία. Μια σχηματική αναπαράσταση φανταρικού με σκοπιές
που φυλάνε οι παίκτες και αγγαρείες ανώφελες, για να τους κρατούν σε «φόρμα»
και δήθεν αποστολές και προδότες μεταξύ τους.

Στο μεταξύ, το μόνο που κάνουν οι ομάδες είναι να τσακώνονται. Παλιά τέχνη
κόσκινο των ριάλιτι, καθώς η ανθρώπινη συνάφεια απελευθερώνει τους χυμούς της
βίας και της επιθετικότητας. Τι καθοδηγεί τους παίκτες να υποστούν όλους
αυτούς του εξευτελισμούς; Ίσως ο φόβος της στέρησης του ουσιώδους. Σε μια
εποχή αγχώδους υπεραφθονίας κυριαρχεί ο τρόμος ότι θα τα χάσουμε όλα και ότι η
αληθινή ζωή είναι κάτι πέρα από τις τρυφηλές απολαύσεις. Γι’ αυτό και νομίζουν
οι παίκτες ότι εκεί μπροστά στις κάμερες, μέσα στα παραπήγματα της θεαματικής
στέρησης, μυούνται στην υπέρβαση. Με στόχο, ωστόσο, το χρηματικό έπαθλο που θα
τους επιτρέψει την πανηγυρική επιστροφή στον κόσμο της αφασίας, που στην
πραγματικότητα ποτέ δεν εγκατέλειψαν.

Σκλάβοι του απελπισμένου εαυτού τους, οδηγούνται στις κάμερες για να
επιβεβαιώσουν την ύπαρξή τους. Υποτακτικοί της ψευδο-απελευθερωμένης
προσωπικότητας που ευαγγελίζονται οι γκουρού της ριάλιτι τηλεόρασης.
Εξευτελιστείτε δημοσίως και θα κερδίσετε την αναγνώριση. Ιδού ο Λάσκος, για
παράδειγμα, ο παίκτης της «Φάρμας» που έκανε σουξέ με την τρελάρα του.
Αναβαθμίστηκε σε «μονιμά» της τηλεοπτικής στρατιάς των διασημοτήτων, σε λοχία
του φανταρίστικου ριάλιτι.

Το ακανθώδες πρόβλημα της εποχής, λέει ο Μποντριγιάρ, είναι ότι από την
υπερβολική προσπάθεια απελευθέρωσης του ατόμου και φιλελευθεροποίησης των ηθών
το πρόβλημα της ελευθερίας δεν μπορεί καν να τεθεί, η ιδέα της ελευθερίας έχει
πεθάνει. Μετατρέψαμε τη ζωή σε ένα είδος μουσειακής της αναπαράστασης. Τα
ριάλιτι είναι η φαντασμαγορική απόδειξη.

Και το «Mission» έχει επιπλέον την γκρίζα ατμόσφαιρα μιας αποθήκης, το ημίφως
ενός υπογείου, όπου στοιβάζονται θαμπές ζωές. Το περιβάλλον χωμάτινο, γυμνό,
οι θάλαμοι άδειοι με τα κρεβάτια σιδερένια, το νερό λειψό για να υπάρχει η
στέρηση, μερικά νυχτερινά πλάνα που ψάχνουν αστέρια και φώτα της πόλης
προσπαθούν να επενδύσουν με «ατμόσφαιρα» το άχρωμο τηλε-προϊόν, που απωθεί και
μόνο με τις αντιαισθητικές εικόνες. Απομένουν κλεισμένοι στις ψευδαισθήσεις
τους οι παίκτες, να αλληλοσφάζονται για λίγη αλληλοεκτίμηση, η οποία φυσικά
δεν υπάρχει εκεί όπου δεν υπάρχει καν η αυτοεκτίμηση.