γιατί… λέμε «Άσ’ τον να κουρεύεται»;

Στα βυζαντινά χρόνια ήταν συνηθισμένο φαινόμενο το θέαμα της διαπόμπευσης. Οι
Βυζαντινοί το είχαν ως ένα από τα πρώτα τους θεάματα να πηγαίνουν στις
πλατείες και στους δρόμους για να παρακολουθούν τη διαπόμπευση κάποιου.
Τιμωρούμενοι ήταν συνήθως κλέφτες, μέθυσοι, μοιχοί, αλλά και πολλές φορές
πρόσωπα εξέχοντα. H πρώτη δουλειά ήταν να κουρέψουν εκείνον που επρόκειτο να
διαπομπευθεί. Ήταν δηλαδή μεγάλη προσβολή τότε να κουρέψεις κάποιον, όπως και
αργότερα, στα χρόνια της Επανάστασης του ’21, ήταν βρισιά να απειλήσεις
κάποιον ότι θα του ξυρίσεις το μουστάκι. Έτσι λοιπόν – σύμφωνα με τα όσα
γράφει ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Τάκης Νατσούλης στο βιβλίο του «Λέξεις
και Φράσεις Παροιμιώδεις» (Εκδόσεις Σμυρνιωτάκης) – είναι εύκολο να εξηγήσουμε
τις φράσεις «άσ’ τον να κουρεύεται» και «άντε να κουρεύεσαι» γιατί, σύμφωνα με
τη λαϊκή φρασεολογία, αυτός στον οποίο απευθύνονται είναι τόσο «σκάρτος» που
του αξίζει να… κουρευτεί!