«Διάλογος» μεταξύ γραβάτας και τζιν

Αν το διαφορετικό στυλ το δίνουν τα πρόσωπα τότε το προσωπικό ύφος των Βασίλη Λυριτζή – Δημήτρη Οικονόμου το προσφέρει στη NET

H πρωινή ενημερωτική ζώνη δεν προσφέρει πρωτοτυπίες. Αυτό που προσφέρει για να
επιλέξει το κοινό είναι το προσωπικό στυλ των παρουσιαστών της. Άλλοι φωνάζουν
για το δίκιο, όπως θα φώναζε το ίδιο, άλλοι επιμένουν σε μια σοβαροφανή
επισημότητα και γίνονται άλλοθι για όσους θεωρούν αυτό σοβαρή τηλεόραση, άλλοι
προσφέρουν μια εικόνα χαλαρού σχολιασμού της επικαιρότητας, κρατώντας μια
έξυπνη ισορροπία μεταξύ του να εκφράσουν τη δυσαρέσκεια των πολιτών για τα
δύσκολα της ζωής τους και διακριτικής υποστήριξης της κυβερνητικής πολιτικής.
Στους τελευταίους ανήκει το δίδυμο Λυριντζή – Οικονόμου που ανέλαβε την πρωινή
ενημερωτική ζώνη της NET, μετά την αποχώρηση του Γιάννη Λοβέρδου.

Με τις ενδυματολογικές τους επιλογές δείχνουν πως ανταποκρίνονται σε όσα
υπαινίσσεται το διαφημιστικό σποτ της EPT, όπου τα πρόσωπά της βρίσκονται
μπροστά σε κρεμάστρες αναζητώντας κοστουμάκι στα μέτρα τους. Ο συμβολισμός
είναι σαφής. Το κρατικό κανάλι (ή δημόσιο πλέον) προσφέρει «κοστούμια» για
όλους, για τα πρόσωπά του τα πολλά και διαφορετικά που είναι ελεύθερα να
διαλέξουν αυτό που ταιριάζει στην εικόνα και την τηλεοπτική τους
προσωπικότητα, άρα και για το κοινό του, το οποίο θα βρει κάτι στα μέτρα του
μέσα σε τόση ποικιλία. Οι αναλύσεις βεβαίως των σημειολογικών αναφορών
απομένουν να αποδειχθούν από το ίδιο το περιεχόμενο.

Πάντως το δίδυμο των παρουσιαστών τής «Πρώτης γραμμής» ακολουθεί
τουλάχιστον ενδυματολογικώς τους «υπαινιγμούς» του διαφημιστικού σποτ. Με
κοστούμι και γραβάτα ο Οικονόμου, με τζιν και πουκάμισο ο Λυριντζής, δείχνουν
συμπληρωματικοί, ένα ζευγάρι παρουσιαστών που υποδηλώνει ήδη με τον «διάλογο»
των ενδυματολογικών του προτιμήσεων και τον κοινωνικό «διάλογο» διαφορετικών
τρόπων ζωής. Σχηματικό ωστόσο αυτό, γιατί στην πραγματικότητα οι δυο τους
συμφωνούν στον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουν τα θέματα, στην κριτική «ματιά»
τους, σαν δυο παλιόφιλοι που σχολιάζουν την επικαιρότητα. Πέρασαν από την
απογευματινή ζώνη, όπου πέρυσι είχαν επιχειρήσει την παρουσίαση ενός είδους
ενημερωτικού μαγκαζίνο, ξαφνιάζοντας ευχάριστα με το προσωπικό τους ύφος, το
οποίο ισορροπούσε μεταξύ σοβαρότητας και ανάλαφρου σχολιασμού φέρνοντας έναν
πρωτότυπο «αέρα» στην επισημότητα της ενημέρωσης της κρατικής τηλεόρασης.

Ιδανικοί οι δυο τους να αναλάβουν την πρωινή ζώνη, μετέφεραν στην
ενημέρωση του πρωινού την καλή διάθεση, το χαμόγελο, το ανάλαφρο σχόλιο, την
κριτική, αλλά διόλου γκρινιάρικη και μίζερη, ματιά τους. Σε σκηνικό που τηρεί
τη χρωματική παράδοση της κρατικής τηλεόρασης, πολύ μπλε – έντονη και διόλου
ευχάριστη η αντίθεση με το κατακόκκινο πλαίσιο των διπλών τηλε-παραθύρων, όταν
«ανοίγουν» -, κινούνται οι δυο τους από το τραπέζι της κουβέντας, στο βίντεο
γουόλ όπου προβάλλονται τα πρόσωπα των συνεργατών – συνομιλητών τους με
απευθείας συνδέσεις. Το σκηνοθετικό ύφος της εκπομπής και το περιεχόμενό της
δεν διαφέρει από αυτό που έχει καθιερωθεί να αποτελούν την πρωινή τηλεοπτική
ενημέρωση. Ρεπορτάζ για θέματα της επικαιρότητας, που όμως παρουσιάζουν
ρεπόρτερ της εκπομπής, πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, σύνδεση με τη Θεσσαλονίκη
και άφθονη κουβέντα στο στούντιο, με πολιτικούς απαραιτήτως, αλλά και διαφόρων
ειδικοτήτων και αρμοδιοτήτων πρόσωπα, αναλόγως με τα «καυτά» θέματα της
ημέρας.

H διαφορά της «Πρωινής γραμμής» είναι ότι η άνεση μεταξύ των
παρουσιαστών δίνει μια αίσθηση αμεσότητας, το ύφος τους, καθημερινό και απλό,
προφυλάσσει την εκπομπή από εκείνη την επισημότητα και την αφ’ υψηλού
προσέγγιση της επικαιρότητας, χωρίς τις κουραστικές κορόνες του λαϊκισμού στις
οποίες καταφεύγουν παρουσιαστές που κανακεύουν τις αδυναμίες του κοινού τους.
Αν τα πρόσωπα ενός καναλιού δίνουν και το στίγμα της κουλτούρας που πρεσβεύει,
οι Λυριντζής – Οικονόμου ταιριάζουν απολύτως στο ανανεωμένο ύφος της δημόσιας
τηλεόρασης που επιχειρεί με άποψη να παρακολουθήσει την εποχή της.
Αναδεικνύοντας, δηλαδή, τα ρεύματα ενός πολιτισμού που έχει την ανάμνηση της
μεταπολιτευτικής κουλτούρας και του ιδεολογικού οπλοστασίου της,
εκσυγχρονισμένου και προσαρμοσμένου στον εξευρωπαϊσμένο συντηρητισμό των
δικομματικών συστημάτων, που αναπτύσσονται στη Δύση.