Eλληνοτουρκικά και Eυρωπαϊκή Ένωση

Οι σχέσεις που διέπουν τα ελληνοτουρκικά από τη δεκαετία του ’50 είναι
ξεκάθαρες. H Τουρκία δεν έχει αποδεχτεί ούτε την ανεξαρτησία της Κύπρου, ούτε
τα σύνορα με την Ελλάδα – όπως καθορίστηκαν από τις διεθνείς συνθήκες που
επέβαλε και υπέγραψε η ίδια. Εξάλλου, το «δόγμα-κληρονομιά του Ατατούρκ» που
επικαλείται η Άγκυρα, έρχεται σε αντίθεση και με την ουσία και με την πρακτική
της πολιτικής που ακολουθείται. Ο πατέρας της σύγχρονης Τουρκίας απαιτούσε την
εθνική ανεξαρτησία, την εδαφική ακεραιότητα, τη δυτικοποίησή της, και όχι την
κατάκτηση ξένων εδαφών, που ήταν το δόγμα της καταργημένης Οθωμανικής
Αυτοκρατορίας και που έχει γίνει – από τους «Γκρίζους Λύκους» μέχρι τον
«σοσιαλιστή» Ετζεβίτ – το αποκλειστικό της πιστεύω.

H πολιτική της Ελλάδας, ύστερα από πολλά λάθη, υιοθέτησε μια στάση όπου η
ψυχραιμία και η λογική παίζουν ουσιαστικό ρόλο, με μόνο σύμμαχό της (εκούσιο ή
ακούσιο) την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Όμως, η υποθετική είσοδος της Τουρκίας στην E.E. – στην οποία πιστεύει και
βασίζεται ένα μεγάλο, τουλάχιστον, μέρος της ελληνικής πολιτικής – θα έπρεπε
να μας δώσει την ευκαιρία να επανεξετάσουμε ορισμένα δεδομένα. H Ευρώπη, ή ένα
μεγάλο μέρος της (εκτός της Αγγλίας), δεν θέλει την Τουρκία στους κόλπους της
για τους εξής λόγους:

1. H Τουρκία δεν ανήκει στην Ευρώπη ούτε γεωγραφικά, ούτε πολιτιστικά,
ούτε πολιτικά. H ενδεχόμενη είσοδός της θα έδινε «δικαίωμα εισόδου» σε πολλά
μη ευρωπαϊκά κράτη. Εξάλλου, είναι φανερό ότι αποτελεί τον δούρειο ίππο του
ΝΑΤΟ, δηλαδή των ΗΠΑ, εξ ου και η φανατική υποστήριξη της Αγγλίας.

2. Τα εξήντα εκατομμύρια Τούρκων και Κούρδων μουσουλμάνων θα ανατρέψουν
την πολιτιστική – δημοκρατική και δημογραφική – ισορροπία της E.E. (Τα περί
«συνάντησης πολιτισμών», «μείγματος κουλτούρας» και άλλα
τουριστικο-φολκλορικά, δεν πείθουν ούτε τους πλέον αφελείς).

3. Το κόστος εισόδου της θα είναι, άλλωστε, τεράστιο, δυσβάσταχτο. H
Ελλάδα έχει ήδη πάρει δισεκατομμύρια και τα πραγματικά ευρωπαϊκά κράτη
(Πολωνία, Ουγγαρία, Τσεχία κ.ά.) θα πάρουν πολύ περισσότερα.

4. Τα νέα σύνορα θα προξενήσουν ατελείωτες διαμάχες για δεκαετίες:
Ιράν, Ιράκ, Συρία. Ο ισλαμικός φανατισμός, η αδικία εναντίον των μουσουλμάνων,
αλλά και το Κουρδικό, θα αποβούν ευρωπαϊκά ζητήματα, πλέον.

5. Οι Τούρκοι, που δεν αναγνωρίζουν την αρμενική γενοκτονία, δεν
πρόκειται να δεχτούν δίκαιη λύση στο Κυπριακό, γιατί αυτό θα ισοδυναμούσε με
παραδοχή των εγκλημάτων τους στη νήσο και με προσαγωγή των στρατιωτικών και
πολιτικών τους σε δίκη για εγκλήματα πολέμου – όπως θα έπρεπε να γίνει.

6. Όπως επί κομμουνιστικού κινδύνου και παντοδυναμίας του Συμφώνου της
Βαρσοβίας οι ΗΠΑ και η Νατοϊκή Ευρώπη δεν δίστασαν να νίψουν τας χείρας των
στην Κύπρο, έτσι και σε περίπτωση πολέμου και θηριωδιών εναντίον της Ελλάδας
δεν πρόκειται να σηκώσουν ούτε το μικρό τους δάχτυλο. Γι’ αυτό και η E.E. δεν
θέλει την Τουρκία, γιατί θα μπει σε «δύσκολη θέση».

Όλα αυτά τα ξέρουν, φυσικά, και η Τουρκία και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Γι’
αυτό και τα αμερικανικά σχέδια (Ανάν κ.ά.) δεν είναι παρά προσχήματα για να
περνάει ο χρόνος και για να παγιώνεται η κατοχή στην Κύπρο με πρόσχημα
διάφορες «χαμένες ευκαιρίες».

(Και το Αιγαίο; H Θράκη; … Ας σταματήσουμε, όμως, εδώ, γιατί κινδυνεύει
κανείς να θεωρηθεί «Ελληναράς», «ακροδεξιός», «εθνικιστής» ή τίποτε άλλο της
ίδιας κατηγορίας. «Ας μη δίνουμε λαβή στους Τούρκους»).

Ο Δημήτρης T. Άναλις είναι σύμβουλος Διεθνών Σχέσεων σε θέματα
γεωστρατηγικής και μέλος του Συμβουλίου Επιτήρησης της Ομάδας Δικαιωμάτων των Μειονοτήτων.