ANAΛΩΣIMA Έφιππη περιπολία

Στην Ερμού, ανάμεσα σε πεζές και πεζούς που εξημερώνουν διστακτικά το
φθινόπωρο, ένα αυτοκίνητο της Αστυνομίας κατεβαίνει επιβλητικό. Άμα δεν
γίνεσαι αστυνομικός για να παραβιάζεις τον νόμο, τότε τι νόημα, τι ευχαρίστηση
έχει να γίνεσαι αστυνομικός; Κατεβαίνει λοιπόν αργά σαν νύφη το περιπολικό,
πάλι καλά που δεν τρέχει. (Αλλά άμα χρειαστεί να τρέξει τι θα γίνει;) Στο
ανοιχτό παράθυρο ακουμπά νωχελικά το μπράτσο, μ’ αυτό το στυλ που έχουν οι
οδηγοί για να δηλώσουν ότι ο κόσμος τούς ανήκει όσο και η πολυθρόνα του
σαλονιού τους. Όλα καλά έως εδώ και πολύ σικ, άξιο της Ερμού, του επίσημου
εμπορικού δρόμου της πόλης. Αλλά σταματά το αυτοκίνητο κάποια στιγμή και
πλησιάζει πεζός νεαρός χωρίς στολή, που δεν ξέρουμε τι ρόλο παίζει, κι αρχίζει
με το όργανο συζήτηση ανυπερβλήτου οικειότητος. Ιδίωμα υποκόσμου κουδουνίζει
στους ανώμαλους κυβόλιθους της προνομιακής επίστρωσης του πεζοδρόμου. Λέξεις
από τα λεξικά του μακαρίτη του Πετρόπουλου ξεχύνονται στιλπνές ανάμεσα στον
αραχτό ένστολο οδηγό και στον όρθιο νέο, με ύφος τόσο βαρύ και μοιραίο ώστε να
καταντά απειλητικό. Πεζές και πεζοί που πλησιάζουν σε ακτίνα ακοής ρίχνουν μια
βιαστική ματιά και σπεύδουν να απομακρυνθούν, μην προκαλέσουν την εξουσία με
το σοκαρισμένο τους ύφος. Είχαν λίγο ξεχαστεί με τα ωραία πράγματα στις
βιτρίνες, καθήκον της Αστυνομίας να τους θυμίζει ότι ο κόσμος είναι
επικίνδυνος και μάλλον άσχημος εν γένει. Άδικα προσπαθεί ένα κουαρτέτο
εγχόρδων να μεταδώσει το αντίθετο μήνυμα, παίζοντας κλασική μουσική μέρα
μεσημέρι. Αν θελήσει η Αστυνομία, η μουσική θα σταματήσει. Πάλι καλά που απλώς
φιγουράρει λοιπόν, σαν αντίθετος καλλιτεχνικός πόλος στην ίδια οδό.