«Ποία η θέσις του;»

Ότι γέρνει η τηλεόραση εν Ελλάδι, ότι μπαντάρει το είδος το ψυχαγωγ(ικ)ό είναι
γνωστόν και τετριμμένο. Ότι μπορεί, όμως, να την φέρεις στα ίσα της μ’ έναν
τόμο του Προυστ, αυτό μου το ‘μαθε ένα κανάλι, σε ένα σποτάκι του με απώτερο
σκοπό την αυτοδιαφήμισή του. Γέρνει λίγο η τιβί, και στραβολαιμιάζεις για να
δεις το έκτρωμα; Φέρε έναν Προυστ, φέρε δυο Ντοστογιέφσκι, τρεις Καμύ και
πέντε Τζόυς (όχι, Τζόυς Ευείδη μου, δεν εννοώ εσένα τον άλλον Τζόυς εννοώ τον
Τζέιμς) και στην κάνω εγώ την συσκευή αλφάδι. Είναι ωραία τελικά αυτή η χρήση
του βιβλίου, σαν όγκος, και τίποτ’ άλλο. Ένα μάτσο φύλλα. Έχω την εντύπωση ότι
το εν λόγω (και έργω) κανάλι, δεν έκανε χιούμορ. Έκανε ένα φιλμ μικρού μήκους
για τη θέση του βιβλίου στην Νεοελλάδα.

Το κανάλι κατά βάθος, και κόντρα σ’ όλα τα φαινόμενα, είναι ένας μικρομηκάς
που διεκδικεί το πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ Δράμας, με το δράμα. Γιατί περί
δράματος πρόκειται. Δράματος σκοτεινού και ερεβώδους, σαν Μεσαίωνας. Να η θέση
του βιβλίου: Κάτω απ’ την τηλεόραση.Ήκάτω απ’ την Ακρόπολη. Συμφωνώ. Αλλά μέσα
σε παράγκα; Δεν προλάβαμε να χαρούμε τον ωραιότερο δρόμο της Αθήνας κι έναν
απ’ τους ωραιότερους του κόσμου, μιλάω για την Διονυσίου Αρεοπαγίτου, τον
περίπατο κάτω απ’ τον Παρθενώνα, κι αποφάσισαν, άνθρωποι του πνεύματος (!) όχι
της τηλεοπτικής ευτέλειας, να χτίσουν παραγκούπολη για να στεγάσουν το βιβλίο.
Δηλαδή το βιβλίο ή υπόθετο της τηλεόρασης, ή σεισμόπληκτος και πρόσφυγας μέσα
στην παράγκα! Και έχουν και επιχειρήματα.

Δεν τραυματίσαμε τον δρόμο λέει… μα δεν είναι ο δρόμος μόνο που κινδυνεύει,
είναι και το τοπίο, είναι και το μάτι που τραυματίζεται, είναι και η ψυχή.
Γιατί τα Μάρμαρα έχουν ψυχή. Τα Μάρμαρα δεν είναι συντρίμμια. Ή τουλάχιστον
«… τα συντρίμμια δεν είναι εκείνα, εσύ ‘σαι το ρημάδι…».