Όλα στη συσκευασία τού ενός

Επειδή και τις τελευταίες μέρες δεν την αντέχω στο σπίτι τη σιωπή, αφήνω
ραδιόφωνα και τηλεόραση σε κάθε δωμάτιο ανοιχτά, τέρμα τον ήχο, να κλείνει
όλες τις τρύπες, όλες τις χαραμάδες, να μην εισβάλει το άδειο και πλημμυρίσω
και με πνίξει το κενό. Είμαι όμως και ιδιότροπος. Δεν θέλω ό,τι κι ό,τι.
Επιλέγω. Κατά τη γνώμη μου. Στο ραδιόφωνο δηλαδή τίποτα δεν μπορώ να
φχαριστηθώ στην «ελεύθερη» ραδιοφωνία εξαιτίας των διαφημίσεων. Δεν
προλαβαίνεις ν’ ακούσεις ένα τραγούδι, να μπεις σ’ ένα κλίμα, ν’ ακουμπήσει η
μνήμη σ’ ένα στίχο, να ζωντανέψει ο νόστος, να καταλαγιάσει το άλγος και τσουπ
εισβάλλει μια ηθοποιός – τροκάνα που ωρύεται για ένα επιπλάδικο και πώς να το
αποκτήσετε, ένα παιδάκι – τσαλικοπλούταρχος που θέλει σάκα σχολική επώνυμη,
και μια ζωή ανώνυμη, και ένας αρχοντοευρωπαίος που μασάει τα σύμφωνα, φτύνει
τα φωνήεντα και διαλαλεί τις χάρες και τις ομορφιές ενός λεβιέ και δέκα
αναρτήσεων. Για όλους αυτούς τους λόγους κλίνω προς τους κρατικούς
ραδιοσταθμούς, που δεν έχουν διαφήμιση αλλά πολλή δυσφήμηση. Εκεί ανθεί ένα
άλλο σπάνιο είδος ραδιοφωνάνθρωπου που όλοι θεωρούσαμε ότι είχε προ πολλού
εκλείψει, αυτό όμως ως άλλη καρέτα – καρέτα διεσώθη τη φροντίδι Κύριος οίδε
ποίων ναυτοπροσκόπων της ενημέρωσης και ζει και βασιλεύει στα κρατικά
ερτζιανά. Είναι ένα είδος που συνδυάζει το γλοιώδες μιας δημοσιοϋπαλληλήλας με
τη γλυκεράδα ευαίσθητης μανικιουρίστας. Ένα πράμα σαν κοπριά με μέλι. Όχι όμως
έτσι σκέτο, λιτό, το εξάμβλωμα. Είναι και πασπαλισμένο με μπόλικη ζάχαρη άχνη
άγνοιας. (Ένας «ψαγμένος» μαγκλαράς και είρων ρώταγε γελώντας: οι πυγμαίοι
είναι οι πολύ κοντοί; ή οι πολύ ψηλοί;)

Αγαπημένες μου όμως γίνανε προχθές δύο κυρίες, μελίρρυτες και ήρεμες, στο
χείλος της αναισθησίας. Άκουγες την εκπομπή να κατακρημνίζεται κι αυτές με το
χαμόγελο στα χείλη πάει η Ελλάδα μας μπροστά. Είχαν μίνι αφιέρωμα στο
ρεμπέτικο!!! Κι αφού προλογίσανε δύο τρία τραγούδια μιλώντας για τους ρεμπέτες
όπως θα μίλαγαν για τον Σουγιούλ και τον Αττίκ, φτάσανε και στο τραγούδι
«Μαύρα Μάτια». Είπανε ό,τι είπανε για τα μαύρα, είπανε για τα μάτια, για τους
ρεμπέτες, για το μπουζούκι και «για να μη λέμε πολλά» (είχανε πει τα πάμπολλα)
«ας ακούσουμε και το κλασικό αυτό ρεμπέτικο»: κι αρχίζουν κάτι μπαλαλάικες να
ρίχνουν τις πενιές τους, γέμισε το δωμάτιο σαμοβάρια και σημύδες. Και μια φωνή
μπάσα σε άπταιστα ρεμπέτικα ρωσικά «Όοοοοτσι τσόρνιε…». Έμεινα άφωνος με το
άγνωστο ρεμπέτικο αυτό τραγούδι. Κάποια στιγμή σβήνει το άρωμα της στέπας κι
αρχίζει η ζαχαροκοπέλα να μπαλώνει τα αμπάλωτα. «Αυτά έχουν οι ζωντανές
εκπομπές» (οι πεθαμένες δηλαδή ποια έχουνε;) και συνεχίζει υπεράνω πάσης
υποψίας «και το “Ότσι τσόρνιε” μαύρα μάτια σημαίνει, κι αν θέλετε να ξέρετε
υπάρχει και μία παροιμία για τα μαύρα μάτια, που λέει… Τα μαύρα μάτια…
τα… κάτι λέει για τα μαύρα μάτια, μετά δεν θυμάμαι, αλλά ταιριάζει πολύ στην
περίσταση».

Φαίνεται εγώ δεν ταιριάζω στην περίσταση του ραδιοφώνου και στρέφω τα μάτια
κατά την τηλεόραση. Την έχω χωρίς ήχο και να τα διαφημιστικά της καινούργιας
σεζόν, και να «σας πήραμε σας πήραμε φλωρί κωνσταντινάτο» και να οι Βέφες από
δω και να οι Άννες από κει, στη μέση ο Αντρέας. Με τόσες μεταγραφές δεν ξέρεις
ποιο κανάλι είναι ποιο. Αλλάζω για να καταλάβω. Όλοι είναι σε όλα. Έχω την
εντύπωση ότι όλα είναι ένα. Ναι. Δικαιωθήκαμε τελικά όλοι εμείς που το
πιστεύαμε για την ελεύθερη με τα πολλά κανάλια και την πολυφωνική. Όλα τους
είναι ένα κανάλι. Ένα και μονοφωνικό.