Δρόμοι

Σπάνια η ζωή…

… μιμείται την τέχνη, ή τουλάχιστον την καλλιτεχνική πρόθεση, τόσο πιστά όσο
τη μιμήθηκε στον θάνατο της Μαρί Τρεντινιάν. Πέθανε από χτύπημα στο κεφάλι,
στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου στο Βίλνιους, ύστερα από μια λογομαχία με τον
εραστή της Μπερτράν Καντά, τραγουδιστή του ροκ.

H Τρεντινιάν…

… ηθοποιός και αυτή, όπως ο πασίγνωστος πατέρας της, είχε κάνει κάτι σαν
ειδικότητά της τους ρόλους ευάλωτων γυναικών, που βρίσκονται στο περιθώριο της
κοινωνίας: πόρνες, κλέφτρες, αλκοολικές. Έλεγε πως δεν της άρεσε να παίζει
καθώς πρέπει ανθρώπους. Στο Βίλνιους είχε βρεθεί για να παίξει την ταραγμένη
ζωή της Κολέτ. Φυσικά, η ανώτερη κοινωνική κατάσταση της Μαρί Τρεντινιάν δεν
της επέτρεπε να πέσει στην πραγματική ζωή τόσο χαμηλά όσο οι ηρωίδες της, όπως
ακριβώς η βασιλική ιδιότητα της Μαρίας Αντουανέτας δεν της επέτρεπε να πάει να
βοσκήσει πρόβατα. Ο Καντά ήταν το αστέρι του γαλλικού μουσικού συγκροτήματος
Νουάρ Ντεζίρ. Με Μποντλέρ και Ρεμπό (φυσικά), αλλά και με πολιτική άποψη –
απελπιστικά μπανάλ, όπως σημειώνει ο Θίοντορ Ντάλριμπλ στο περιοδικό «Νέο
Κριτήριο», αλλά πάντως άποψη. Είναι κατά του ρατσισμού (φυσικά) και κατά της
παγκοσμιοποίησης – αν και μάλλον δεν θα του έχει περάσει ποτέ από το μυαλό πως
η επιδημική διάδοση της ροκ μουσικής που πρεσβεύει ήταν μια από τις λιγότερο
επιθυμητές συνέπειες αυτής ακριβώς της παγκοσμιοποίησης, σχολιάζει αρκετά
φαρμακερά ο Ντάλριμπλ, που εκτός από συγγραφέας είναι και γιατρός.

Όσο κοίταζε…

… ο Ντάλριμπλ τις φωτογραφίες του Μπερτράν Καντά μετά τη σύλληψή του, με
σκυμμένο κεφάλι και δυστυχισμένη όψη που δεν έκανε καμιά προσπάθεια να την
κρύψει, τόσο του θύμιζαν πολλούς από εκείνους τους δολοφόνους που είχε
συναντήσει στη ζωή του και που είχαν σκοτώσει αγαπημένα τους πρόσωπα σε μια
κρίση ζήλειας. Οι περισσότεροι από αυτούς είχαν προσπαθήσει, όπως ο Καντά, να
αυτοκτονήσουν ύστερα από τον φόνο. Φυσικά, η ζήλεια δεν είναι τίποτα το
καινούργιο. Όπου υπάρχουν άνθρωποι, υπάρχουν και ανθρώπινες αδυναμίες. Ο
Οθέλλος φτάνει για να το αποδείξει και με το παραπάνω.

Ο Ντάλριμπλ…

… εργάζεται σε φυλακή και όχι σε νεκροτομείο. Δηλαδή, βλέπει πολύ
περισσότερους δολοφόνους παρά δολοφονημένους, φονιάδες παρά θύματα μωλωπισμένα
και χτυπημένα. Δεν κρύβει πάντως πως για τους φονιάδες του, τουλάχιστον για
εκείνους που έγιναν φονιάδες από ζήλεια, νιώθει συχνά κάτι σαν βάρος στην
καρδιά. Ο πόνος τους είναι έντονος και οι απόπειρές τους συγκινητικές να
ξανασμίξουν με το αγαπημένο τους πρόσωπο (μπορεί η θρησκεία να έχει πεθάνει
γι’ αυτούς, αλλά όχι και η πίστη σε μια άλλη ζωή), σαν να μπορούσαν έτσι να
«ξεκάνουν» τις συνέπειες από αυτό που έχουν κάνει. Γι’ αυτό, σπάνια νιώθει
κανείς την ανάγκη να προσευχηθεί για το θύμα, χωρίς να νιώθει ταυτόχρονα την
ανάγκη να προσευχηθεί και για τον θύτη.