Ένας γάμος στα… γρήγορα

Ο Τζορτζ Κλούνι και η Κάθριν Ζέτα Τζόουνς πρωταγωνιστούν στην «Αβάσταχτη γοητεία» των αδελφών Κόεν. Στη Βενετία η Τζόουνς τράβηξε τα φλας με την εντυπωσιακή της εμφάνιση, ο Κλούνι με το ακατάβλητο χιούμορ του

Το ζεύγος Κάθριν Ζέτα Τζόουνς-Τζορτζ Κλούνι κατέφθασε στην Μόστρα για
λογαριασμό των αδελφών Κόεν και της τελευταίας τους κωμωδίας «Intolerable
cruelty». Που, ελληνικά (και πολύ σωστά), παραφράστηκε «Αβάσταχτη γοητεία».
Εκεί όπου η Κάθριν αλλάζει τουαλέτες, βίλες, συζύγους με την ευκολία που εμείς
οι άντρες αλλάζουμε πουκάμισα. Πολλούς συζύγους (sitting duck τους λένε
αγγλιστί). Τουτέστιν κορόιδα με χοντρά πορτοφόλια.

H συνταγή είναι παμπάλαιη και άκρως κερδοφόρα. Όχι μόνο για πλάσματα
διαμετρήματος Κάθριν. Πετυχαίνει ακόμα και σε όσες «προσεγγίζουν» τα προσόντα
μιας Μιμής Ντενίση. Περικυκλώνεις το υποψήφιο… sitting duck κι εκείνος
ανοίγει το… πορτοφόλι. Δηλαδή εκκλησία, στεφάνι, διαζύγιο. Όπερ σημαίνει
πλούσια ζωντοχήρα. Ο Τζορτζ από την άλλη που φροντίζει την λεύκανση της
οδοντοστοιχίας του, όπως οι ζωντοχήρες τις τουαλέτες τους, υποδύεται τον
δικηγόρο και τον πρωταθλητή των διαζυγίων. Ο αθεόφοβος είναι ικανός να…
ξεριζώσει τα κέρατα από το κεφάλι του αθώου και άκακου, αμόλυντου συζύγου και
να τα φορέσει στο πιο άπιστο, δόλιο και σατανικό θηλυκό. Να πείσει πως το
μαύρο είναι άσπρο και πως η Κάθριν είναι… παρθένα!

Εκεί που λέτε λοιπόν, όλοι εμείς του άρρενος πληθυσμού, με το βλέμμα μας,
κατεβάζαμε ακόμα πιο κάτω το γιγαντιαίο ντεκολτέ της μαύρης τουαλέτας της
κούκλας, κάποια Ιταλίδα σινιορίνα ονόματι Βικτόρια – απ’ αυτές που συνήθως τις
ονομάζουμε «τρελές» – αρπάζει το μικρόφωνο και υποβάλει πρόταση γάμου στον
Τζορτζ. Έτσι στην ψύχρα. Και; Ακούστε τι έγινε:

Θέλω να ξέρεις πως εδώ και κάμποσα χρόνια παρακολουθώ κάθε βήμα σου.

Τζορτζ (χαμογελώντας): «Τιμή μου».

Έχω ανακαλύψει όλα τα βίτσια σου.

«A, σε παρακαλώ μην τα πεις δημοσίως».

H μαμά μου με συμβούλευσε να έρθω σήμερα και να εξομολογηθώ το πρόβλημά
μου.

«Είμαι όλος αυτιά».

Έπειτα απ’ όσα είπες, πως δηλαδή δεν έχεις ακόμα βρει την γυναίκα που θα σε
κάνει ευτυχισμένο για όλη τη ζωή σου, από εκείνη τη στιγμή αποφάσισα πως ήρθε
η ώρα να πέσω στα γόνατα και να σου πω: Τζορτζ, I love you. Σε σκέφτομαι
διαρκώς. Όλο μου το είναι είσαι εσύ και μόνο εσύ.

«Πιο αργά».

Σου ορκίζομαι πως θα σε κάνω ευτυχισμένο. George, please marry me! (σε
παρακαλώ παντρέψου με).

«Μα, φυσικά».

Εδώ και τώρα. Εφερα μαζί μου βέρες και παπά.

E, δεν θα το πιστέψετε. H Βικτόρια, η malato (τρελή) που λέγαμε, αρπάζει
τον… παπά, βγάζει τις βέρες, φοράει το νυφικό… βέλο και προσεγγίζει τον
Τζορτζ. Μια στιγμή. Στη θέση του ο Χάρισον Φορντ (φερ’ ειπείν) τι θα έκανε; Θα
φώναζε τον σωματοφύλακα. Και η Βικτόρια θα «έβλεπε» πεζοδρόμιο. Όμως ο
πανέξυπνος Τζορτζ διατήρησε την ψυχραιμία του και με ασπίδα το ακατάβλητο
χιούμορ του, έδωσε το χέρι, φόρεσε τη βέρα και το… μυστήριο ολοκληρώθηκε!
Και η τρελή θα μου πείτε ποια είναι; Εσείς τι λέτε; Δημοσιογράφος είναι! Να τ’
ακούνε του Mega, του Antenna για να αντιγράφουν ιδέες. Μπας και στο μέλλον
δούμε την Στεφανία τσίτσιδη να κάνει πρόταση γάμου στον Γκλέτσο!

«Κλέβω από παντού»

Το show Κάθριν-Τζορτζ έχει και… ουρά.

Κάθριν, μίλα μας για αγάπη.

«Love is σπέσιαλ. Με συνοδεύει από τα μαθητικά μου χρόνια. Ι am in love με τον
άντρα μου».

Τζορτζ: «Τυχερός. Και με μένα;».

«Και με σένα».

Είσαι bitchy (… σκυλίτσα) στη ζωή όπως στο φιλμ;

«Κάνω ό,τι μπορώ για να είμαι ορεκτική bitch! Στη ζωή κάνω τα πάντα για ν’
αρέσω στον Μάικλ, στην ταινία για να ξεσηκώνω τον Τζόρτζι. Είμαι σαν τυφώνας.
Περνάω, “σκοτώνω” και δεν δίνω μία». (Μεθερμηνευόμενο «αφήνω πίσω μου
αποκαΐδια»).

Δεν σε ενοχλεί καθόλου το χάσμα πλουσίων-φτωχών στο Λος Άντζελες;

Κάθριν:…..(μούγκα).

Τζορτζ: «Μα, τι ρωτάς; Είναι ολοφάνερο. Οι Κόεν γκρεμίζουν τους ζάπλουτους που
δεν τους καίγεται καρφί για τον διπλανό τους. Κάποτε ήμουν κι εγώ αδέκαρος και
ξέρω από πρώτο χέρι τι σημαίνει να μην έχεις μία».

Έχω την αίσθηση πως αντιγράφεις τον Κάρι Γκραντ. Ποια είναι η σχέση σου
μαζί του.

«Ποια; Δυστυχώς δεν έχουμε γνωριστεί (γέλια)! Κλέβω από παντού. Τον Κάρι, τον
Σπένσερ Τρέισι, τον Κλαρκ Γκέιμπλ. Θα κλέψω κι εσένα».

Με τις γκριμάτσες που κάνεις θυμίζεις τον Τζιμ Κάρεϊ.

«Αυτό ούτε που μου πέρασε από το μυαλό. Μια και το λες σ’ ευχαριστώ».

Να ανεβάσουμε λίγο το επίπεδο της κουβέντας; Οι Κόεν μ’ αυτή την ταινία
τους θα χάσουν τους οπαδούς τους. Μυρίζει κακό Χόλιγουντ.

«Και η ερώτηση είναι; Τίποτα; Πονηρούλη».

Μα, φωνάζει από μακριά πως είναι politically correct (πολιτικώς… ορθή).

«Κι έχεις την εντύπωση πως στην Αμερική θα κάνει εισιτήρια μια ταινία που
μιλάει για διαζύγια και που απομυθοποιεί τον θεσμό του γάμου; Μακάρι!».

Βουρτσίζεις συχνά τα δόντια σου;

«Μόνο όταν χρειάζεται».

Κάθριν: «Πολλές φορές».

Τζορτζ: «Παιδιά σας ευχαριστώ. Φεύγω από την συνέντευξη όλος σοφία!».

«Γιούχα» για ένα αριστούργημα

Να ‘ναι καλά ο Τζόρτζι. Μας έφτιαξε το κέφι. Να ‘ναι ακόμα καλύτερα ο
Γάλλος Μπρουνό Ντιμόντ και απείρως καλύτερα το αριστούργημά του «Twentynine
Palms» (29 Φοινικιές, το όνομα ενός χωριού των ΗΠΑ). H ταινία που προσκόμισε
στην Μόστρα τον… «σωματικό ρεαλισμό». H ταινία που αλλάζει τα δεδομένα του
σύγχρονου κινηματογράφου. H ταινία που σφυρίχτηκε όσο καμία άλλη. Έτσι δεν
έκαναν και με την «Περιπέτεια» του Αντονιόνι; Σημεία και τέρατα της εποχής
μας. Ου γαρ οίδασι τι ποιούσι!

Μια Ρωσογαλλίδα (η Κάτια Κολούμπεβα, το πλάσμα που έχει μετατρέψει κάθε
σημείο του σώματός της σε ερμηνευτικό «εργαλείο») κι ένας Αμερικανός (ο
ερασιτέχνης Ντέιβιντ Γουίσακ) περιφέρονται σε ερημική περιοχή των μεσοδυτικών
Πολιτειών εντός ενός θηριώδους τζιπ. Κοιμούνται σε ένα άθλιο μοτέλ, κολυμπάνε
στην εξίσου άθλια πισίνα, κάνουν έρωτα του… θανατά και επιβιβάζονται στο
τζιπ. Αυτό! Ελάχιστες ατάκες (γαλλο-αμερικανικές), ελάχιστο στόρι. Από εκεί
και πέρα όλα είναι ζήτημα εικόνας, filmmaking, έντασης, έμπνευσης και πυρετού.
Το «κτηνώδες» ως ζωγραφικό γεγονός και ο ερωτικός «κανιβαλισμός» ως ποιητική
τελετουργία.

Μπροστά σ’ αυτό το μεγαλειώδες επίτευγμα η «Αυτοκρατορία του πάθους» του
Οσίμα είναι… χαλκομανία. Αν ήμουν Αμερικανός σκηνοθέτης της ανεξάρτητης
σκηνής και αν έκανα road movies (ταινίες του δρόμου) θα έσπευδα σ’ αυτόν τον
Γάλλο 45χρονο καθηγητή της φιλοσοφίας και θα τον εκλιπαρούσα να μου
παραχωρήσει μερικά μαθήματα κατ’ οίκον. Μαζί με το «Dogville» του Λαρς φον
Τρίερ είναι ό,τι καλύτερο κυκλοφορεί στον κόσμο. Μπρουνό σ’ ευχαριστώ.
Κουρέλιασες όλες τις Κασσάνδρες. Το Σινεμά προχωράει. Αλλά προχωράει χωρίς
θεατές. E, ακούει κανείς εκεί;