γιατί… λοιπόν ανατριχιάζουμε;

Κολυμπάμε στη ζεστή θάλασσα, αλλά την ώρα που βγαίνουμε έξω ανατριχιάζουμε. Το
ίδιο μάς συμβαίνει ασυναίσθητα όταν ακούμε ένα τραγούδι που έχει
συναισθηματική σημασία. Κι όμως, αυτά τα δύο φαινομενικά ασύνδετα γεγονότα
συνδέονται. Ο λόγος είναι η φυσιολογία των συναισθημάτων.

H ανατριχίλα είναι φυσιολογικό φαινόμενο που κληρονομήσαμε από τους προγόνους
μας, τα ζώα. Οι μικρές ανορθώσεις του δέρματος προκαλούνται από τη σύσπαση των
μικρών μυών που είναι συνδεδεμένοι σε κάθε τρίχα. Κάθε μυς που συσπάται
δημιουργεί ένα ρηχό βαθούλωμα στην επιφάνεια του δέρματος. Αυτό με τη σειρά
του κάνει την γύρω περιοχή να προεξέχει. H ίδια σύσπαση κάνει τις τρίχες να
σηκώνονται όρθιες όταν κρυώνουμε. Στα ζώα με παχύ τρίχωμα, αυτό το ανασήκωμα
των τριχών επεκτείνει το στρώμα αέρα που λειτουργεί ως μονωτικό. Όσο πυκνότερο
είναι αυτό το στρώμα, τόσο περισσότερη θερμότητα διατηρείται. Στους ανθρώπους
αυτή η αντίδραση είναι άχρηστη, αλλά παρ’ όλα αυτά η ανατριχίλα επιμένει. Ο
λόγος είναι η υποσυνείδητη απελευθέρωση της αδρεναλίνης, η οποία όχι μόνο
προκαλεί συσπάσεις των μυών, αλλά και άλλες σωματικές αντιδράσεις. H
αδρεναλίνη απελευθερώνεται επίσης στα ζώα όταν κρυώνουν, ή αντιμετωπίζουν μια
έντονη κατάσταση (π.χ. όταν πρέπει να επιτεθούν). Το ίδιο συμβαίνει και μ’
εμάς όταν κρυώνουμε, ή φοβόμαστε, όταν αισθανόμαστε λύπη ή ενθουσιασμό, η
ανατριχίλα μας προδίδει…