«Σόρι», μήπως παλιμπαιδίζουμε;

«Μωρό μου σόρι, μα έχω βρει καλύτερο αγόρι…», τραγουδούσε η πεντάχρονη
μπουμπού μέρα μεσημέρι κι εγώ ως μητέρα που ενδιαφέρεται για την γενικότερη
παιδεία της, την ρώτησα, με τρόπο, από πού άκουσε το άσμα. «Τι από πού, από το
ραδιόφωνο βέβαια», μου απάντησε με μια υποψία… ξινίλας στη φωνή. Και το
παιδί είχε κάθε δικαίωμα να ξινίσει, γιατί πώς τολμώ να μην έχω πάρει χαμπάρι
το «μωρό» που παίζεται συνέχεια στο ραδιόφωνο. Και όχι μόνον αυτό, αλλά όπου
βρεθείς και όπου σταθείς – σε σούπερ μάρκετ, μαγαζιά, ταβέρνες, καφετέριες,
πλαζ – περί «μωρού» ακούς (μαζί με άλλα σουξεδιάρικα, ανάλογης «ολκής»
κομματάκια). Όχι ότι μας εκπλήσσει το γεγονός, αλλά να, μας κάνει λίγο να
κουνιόμαστε απ’ την θέση μας. Γιατί μετά βγαίνουν και οι δείκτες της IFPI για
τους πιο εμπορικούς δίσκους της εβδομάδας και πάντα έρχονται πρώτοι αυτοί, οι
μιας χρήσεως, λες και παθαίνουν όλοι οι Έλληνες ξαφνικό… μαζικό
παλιμπαιδισμό και μόνον αυτά αγοράζουν. Ο οποίος μπορεί να ισχύει. Δεν είναι
όμως, σε καμία περίπτωση, ξαφνικός. Έχει προηγηθεί μπλα μπλα από τα ραδιόφωνα
που πάει γόνατο. Μέχρι και τα πεντάχρονα αποκτούν συνήθειες…