Mε βαλς και σαγιονάρες

Ο Διόνυσος – Χρήστος Στέργιογλου, «ντυμένος» Ηρακλής και ο υπηρέτης του Ξανθίας – Βασίλης Χαραλαμπόπουλος στους αριστοφανικούς «Βατράχους» του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Και οι δύο με βαμμένα κόκκινα μαλλιά…

Χιπ – χοπ, χιπ – χοπ… Πριν τα φώτα χαμηλώσουν ο Διόνυσος – Χρήστος
Στέργιογλου, με το μαλλί βαμμένο κόκκινο, με φουστάνι πορτοκαλί κι από πάνω
ζακέτα φράκου φορτωμένη με παράσημα, επωμίδες και με καρφωμένη στην πλάτη τη
λεοντή και με το ρόπαλο στο χέρι – «ντυμένος» Ηρακλής – και ο υπηρέτης του
Ξανθίας – Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, με μαλλί βαμμένο επίσης κόκκινο, με
παντελόνι πάτσγουορκ που το στήριζαν κόκκινες τιράντες και με κρεμασμένο ένα
ταγάρι, όρμησαν, με μεγάλους διασκελισμούς, στο θέατρο της Επιδαύρου
διατρέχοντας το διάδρομο γύρω από την ορχήστρα υπό τους «ξεσηκωτικούς» ήχους
της παιγμένης ζωντανά από τρεις μουσικούς μουσικής της Ελίζαμπεθ Σουέντος και
ακολουθούμενοι από τον πολυπληθή Χορό. Και το κοινό αυτομάτως άρχισε να
χειροκροτεί ρυθμικά.

Μετά σκοτάδι, φως και… οι «Βάτραχοι» του Αριστοφάνη. Όπως τους είδε,
στη μετάφραση του Κώστα Ταχτσή, ο σκηνοθέτης Κώστας Χατζάκης, στην παράσταση
του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος που έκλεισε τα φετινά Επιδαύρια.

Ένα πολύκλαδο, με χοντρό κορμό, «ασημένιο» δέντρο πάνω σε ένα
στρογγυλό, του ίδιου χρώματος πατάρι, τοποθετημένο πάνω στην ορχήστρα ήταν ο
άξονας του σκηνικού της Έρσης Δρίνη. Και τα ερείπια της σκηνής καλυμμένα με
ψηλά, μαύρα σπετσάτα που κατέληγαν σε ασημί ομπρελίτσες α λα Ζογγολόπουλος.

Καθισμένος σε μια κούνια κρεμασμένη από το «δέντρο», να κουνιέται, ο
Διόνυσος, στα κλαδιά σκαρφαλωμένος ο Ξανθίας, θα κάνουν τον Πρόλογο του έργου,
ενώ ανάμεσα από τα κλαδιά θα προβάλει και ο Ηρακλής – Χρήστος Σουγάρης, με ένα
H – Hercules – α λα Σούπερμαν «ζωγραφισμένο» πάνω στο γυμνό κορμό του, που θα
συμβουλεύσει το Διόνυσο πώς θα κατεβεί στον Άδη για να φέρει πίσω τον νεκρό
πια Ευριπίδη τον οποίο πολύ έχει επιθυμήσει ο Διόνυσος.

Ο Χάρων – Γιάννης Χαρίσης θα πάρει με τη βάρκα του τον Ηρακλή για να
τον μεταφέρει στον Κάτω Κόσμο, όχι όμως και τον Ξανθία. Που θα αναγκαστεί να
πάει «περπατητά», φορτωμένος, διατρέχοντας και πάλι το διάδρομο γύρω από την
ορχήστρα σε… «σλόου μόσιον» ασθμαίνοντας, για να αρπάξει από τον Βίκτωρα
Αρδίττη, τον διευθυντή του ΚΘΒΕ, όταν έφτασε στο σημείο που καθόταν, ένα
μπουκαλάκι με νερό εμφιαλωμένο, που εκείνος του έτεινε για να τον «ξεδιψάσει».

Τότε φάνηκαν και οι Βάτραχοι. Άλλοι με βατραχοπέδιλα, άλλοι με μαγιό,
άλλοι με σκουφιά θαλάσσης στο κεφάλι, σε χρώματα έντονα, παρδαλά – ένας Χορός
που χόρεψε στις χορογραφίες του Κωνσταντίνου Ρήγου με τη μουσική να
«φλερτάρει» με τη τζαζ. Σύντομα θα τον διαδεχτεί ο Χορός των Μυστών, πάνω σε
ποδήλατα, με κοστούμια σε άσπρο – μαύρο, τα οποία παρέπεμπαν σε Πιερότους και
Αρλεκίνους και Κολομπίνες ο οποίος με τη «συνέργεια» της μουσικής κόμισε μια
ατμόσφαιρα μελαγχολική, φελινική.

Ο Διόνυσος, ο φοβητσιάρης με την όψη του Ηρακλή – που είχε κλέψει τον
Κέρβερο – ως… σκυλοκλέφτης θα γίνει δεκτός άσχημα στον Άδη από τον πάνω σε
ξυλοπόδαρα, σαν αχυρένιο σκιάχτρο, Αιακό – Χρήστο Σουγάρη και θα τα κάνει πάνω
του από το φόβο του ενώ ο Υπηρέτης – Σίμος Κακάλας θα πληροφορήσει τον Ξανθία
για τον καβγά που έχει ξεσπάσει στον Άδη, ανάμεσα σε Αισχύλο και Ευριπίδη για
το θρόνο της τραγωδίας και για τον Αγώνα τους που οργάνωσε ο Πλούτων με
διαιτητή τον Διόνυσο.

Σαν νούμερο του βαριετέ

Τη μορφή νούμερου του βαριετέ είχε ο τεράστιας διάρκειας Αγώνας: ο
Διόνυσος «κομφερανσιέ», με λαμέ, «χρυσό» κοστούμι και με σαγιονάρες στα πόδια,
ο Χορός ως μαζορέτες και ο Αισχύλος – Αλέξανδρος Μυλωνάς με γαλάζιο κοστούμι
και περικεφαλαία και ο Ευριπίδης – Κώστας Σαντάς στα γκρενά και με μαλλί
«φλου» πάνω σε δυο μικρά παταράκια.

Ο Αγώνας θα λήξει με «ισοπαλία» και ο Διόνυσος τελικά θα πάρει στον
Πάνω Κόσμο, αυτόν «που ποθεί η ψυχή του»: τον Αισχύλο. Ο Ευριπίδης θα μείνει
παραπονεμένος, ατμόσφαιρα μελαγχολική και πάλι, ο Χορός αποχωρώντας θα βγάλει
τα χρωματιστά του, ασπρόμαυρο και πάλι, στην ορχήστρα μόνη χορεύει η Έλενα
Τοπαλίδου, μια κοπέλα φέρνει και τον Ξανθία, του δένουν τα μάτια με ένα λευκό
τούλι, η μουσική γίνεται βαλσάκι, Τοπαλίδου και Βασίλης Χαραλαμπόπουλος
αφήνονται στο βαλς ενώ το γέλιο του Διόνυσου, καθισμένου στην κούνια του και
πάλι, ηχεί σαρκαστικό.

Το κοινό – γύρω στις πέντε χιλιάδες άτομα – γέλασε πολύ και
χειροκρότησε πολύ, στα ενδιάμεσα και στο τέλος, ηθοποιούς, μουσικούς και
συντελεστές. Με το χειροκρότημα να γίνεται θερμότερο για τον Κώστα Σαντά και
με «μπράβο» για τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο, που έγινε δεκτός ως νέος
πρωταγωνιστής και που δεν έκρυψε τη συγκίνησή του.

INFO

Οι «Βάτραχοι» συνεχίζουν να παρουσιάζονται σε περιοδεία σε όλη την Ελλάδα.